บทที่ 12

นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?

เจียงว่านตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

เจียงจื่อฝู่สั่นสะท้านไปทั้งตัว และความสิ้นหวังซัดท่วมท้นร่างกายนาง ราวกับน้ำท่วมที่พังทลายตลิ่ง

นางจ้องมองเจียงว่านที่เดินเข้าไปในจวนแยก ซึ่งตามอยู่ด้านหลังผู้คุ้มกันคนสนิทของท่านอ๋อง

นางรีบหมุนตัวกลับไปอย่างบ้าคลั่งและรีบพุ่งเข้าไป

แต่คราวนี้กลับถูกผู้คุ้มกันหยุดเอาไว้ และพูดว่า "ขออภัยแม่นางจื่อฝู่ ท่านอ๋องเพิ่งออกคำสั่งลงมาว่า วันนี้ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าไปรบกวน ดังนั้น โปรดกลับไปเถิด"

ทันใดนั้นเล็บของเจียงจื่อฝู่ก็จิกเข้าไปในฝ่ามือ

นางหายใจเข้าลึกๆ และพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า "แล้วทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงเข้าไปได้ล่ะ? เห็นชัดๆว่าข้าเป็นคู่หมั้นของท่านอ๋องนะ!"

นางอยากจะรีบเข้าไปดูให้ละเอียด เพื่อยืนยันว่าผู้หญิงคนนั้นคือเจียงว่านจริงๆหรือไม่!

ย้อนกลับไปเมื่อตอนที่เจียงว่านตายในซากวิหารผุพัง นางหยิบทารกออกมาและพาไปด้วย แล้วยังยังจุดไฟเผาให้วอดด้วย

พูดตามหลักเหตุผล มันแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่เจียงว่านจะมีชีวิตรอดได้ แม้ว่านางจะไม่สำลักควันหนาทึบในตอนนั้น แต่นางก็ไม่มีแรงที่จะปีนออกจากวิหารที่พังผุพังได้อีก

ผู้หญิงคนนั้นต้องไม่ใช่เจียงว่านแน่นอน เจียงว่านตายแล้ว!

พวกเขาอจาจจะแค่หน้าตาเหมือนกัน!

ต้องเป็นเช่นนั้นแน่ๆ!

เจียงจื่อฝู่พร่ำปลอบโยนตัวเองและอธิษฐานขอให้นั่นเป็นความจริง

อยางไรเสียก็มีแค่นางและเจียงชิงเหยา เท่านั้นที่รู้ภูมิหลังที่แท้จริงของจ้านเสี่ยวเฉิน ดังนั้นตอนนี้นางจึงตื่นตระหนกมากเช่นนี้

…

ภายในจวนแยก

เมื่อเจียงว่าน ถูกจีเฟิงพามาถึงที่ประตู รอยยิ้มบนใบหน้าก็หายไป ดวงตาสีดำขลับก็มืดมน

ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงเซียวเซียว นางจะไม่ยอมมาที่นี่เลย

นางกัดฟัน ยื่นมือออกไปและผลักไปที่ประตู

ขณะที่นางกำลังจะยื่นมือออกไป ประตูก็ถูกเปิดออกจากด้านใน

ร่างสูงยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้านาง เป่ยหานที่ใบหน้าหล่อเหลา ความเย่อหยิ่งเย็นชาและความองอาจที่แผ่กระจายทั่วร่าง ราวกับเทพเจ้าผู้ครองโลก แม้แต่ดวงตาของเขาก็ยังเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและสูงส่ง

"ออกไป"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาโดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

เจียงว่านลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทว่าก็รู้สึกโกรธอยู่เล็กน้อย

เป็นจ้านเป่ยหานที่เอาเซียวเซียวมาขู่นาง และบังคับให้มาที่นี่ชัดๆ

แล้วตอนนี้ เขากลับจะปล่อยนางไปเหรอ?

อย่างไรก็ตาม นางก็ไม่ได้ปะทะอารมณ์กับจ้านเป่ยหานในตอนนี้ หลังจากที่เขาพูดจบ นางก็หันกลับและเตรียมจะจากไป

อย่างไรก็ตาม วินาทีต่อมาเสียงที่เย็นชาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ข้าไม่ได้พูดถึงเจ้า”

เสียงฝีเท้าของเจียงว่านหยุดชะงัก ก่อนที่นางจะทันได้ทันตอบโต้ มือใหญ่ข้างหนึ่งก็คว้าแขนลากนางเข้าไปในห้อง

เสียงประตูปิดดัง "ปัง" ตามมาด้วยจีเฟิงที่ถูกทิ้งไว้ด้านนอกประตู

เจียงว่านโกรธจนดิ้นหลุดจากแขนของ จ้านเป่ยหาน นางกัดฟันแล้วพูดว่า "เจ้าจะทำอะไรกันแน่?"

ร่างกายของจ้านเป่ยหานสูงมาก ทวงท่าราวกับมองลงมาหานางจากที่สูง และพูดอย่างเฉยเมยว่า "วันนั้นเจ้าทำอะไรกับข้า"

เจียงว่านผงะและยิ้มเยาะ "เจ้าคิดว่าข้าจะทำอะไรเจ้าได้ล่ะ?"

จ้านเป่ยหานเย้ยหยันและพูดว่า "ถ้าไม่ใช่เจ้าที่ลงมือ แล้วทำไมข้าถึงนอนหลับได้สนิทหลังจากที่พบเจ้า แต่เมื่อไม่เห็นเจ้า ข้ากลับมีอาการนอนไม่หลับรุนแรง ถึงขนาดที่ยาอันเฉินก็ยังไม่ได้ผลกันล่ะ?”

ขณะที่ถาม เขาก็เคร่งเครียดขึนทีละน้อย

เจียงว่านอดไม่ได้ที่จะถอยห่างออกไป

ถอยจนในที่สุด ด้านหลังนางก็ชนเข้ากับกำแพงเย็นเฉียบ ไม่มีทางหนีได้แล้ว

เจียงว่านขมวดคิ้วและพูดอย่างเฉยเมยว่า "ข้าบอกแล้วไงว่า ที่ข้าเข้าใกล้ชิดเจ้าก็เพราะเจียงจื่อฝู่!"

ในเมื่อจ้านเป่ยหาน บอกว่านางจงใจเข้าหาเขา นางก็จะยอมรับว่าเป็นเช่นนั้น