บทที่ 2

ห้าปีต่อมา หุบเขาหมอเทวดา

ในลำธารบนภูเขาอันเงียบสงบ สายน้ำไหลริน เสียงแมลงและนกร้องดังไม่หยุด

ในศาลา เจียงว่านนอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ นอนหลับอย่างเกียจคร้านและเงียบสงบ

เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นกระทันหันปลุกนางให้ตื่นจากภวังค์ความฝัน นกที่อยู่รอบๆ ต่างก็แตกตื่น พวกมันก็บินกระจัดกระจายไปในทันที

“เจ้านาย แย่แล้ว!” สาวใช้วิ่งเข้ามา และร้องอย่างตื่นตระหนก “คุณหนูเซียวเซียวหนีออกจากบ้านไปแล้ว!”

เจียงว่านลืมตาขึ้นและลุกขึ้นทันที

นางแต่งกายด้วยชุดสีแดง ใบหน้าสวยงามอ่อนเยาว์ ดวงตาสุกใสราวกับมีดวงดาวอยู่นับพันอยู่ในนั้น งดงามจนผู้คนละสายตาไม่ได้

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?” นางถามเสียงเข้ม

สาวใช้ยื่นจดหมายให้ฉบับหนึ่งและพูดว่า "คุณหนูเซียวเซียวทิ้งไว้"

เจียงว่านขมวดคิ้วเล็กน้อย หลังจากรับจดหมายมาคลี่ออก ก็กวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว

ลายมือของเจียงเซียวเซียวค่อนข้างเขียนแบบหวัดๆ แต่ก็ยังพออ่านออก

“ท่านแม่ พี่เอ้อร์หนิวที่อยู่ภูเขาถัดไปล้อเลียนข้าและเสี่ยวป๋ายว่าพวกเราไม่มีพ่อ ข้าตัดสินใจแล้ว ว่าจะออกจากภูเขาเพื่อไปตามหาพ่อซักคนกลับมาที่บ้านเพื่อเลี้ยงดูเรา! พวกเราคงได้พบกันอีกในอนาคต ข้าไปก่อนนะ!"

เจียงว่าน : "..."

เกิดบรรยากาศของความเงียบแปลกๆขึ้น สาวใช้ที่ยืนตัวสั่นข้างๆไม่กล้าส่งเสียง

เจียงว่าน ระงับความโกรธไว้และถามว่า "แล้วเสี่ยวป๋ายอยู่ที่ไหนล่ะ?"

“คุณ...คุณชายก็...หนีออกจากบ้านเหมือนกัน...” สาวใช้ตอบด้วยน้ำเสียงที่แทบจะร้องไห้

เจียงว่านกำมือแน่น ใบหน้าเย็นชา: "ไม่ได้ดูแลพวกเขาแค่สองสามวัน พวกเขาก็กล้าทำเรื่องใหญ่แบบนี้แล้วเหรอ! สั่งการลงไป สั่งคนตามหาเดี๋ยวนี้!"

เมื่อห้าปีก่อน นางรอดชีวิตจากอันตราย กอดเจียงเซียวเซียวและเจียงเสี่ยวป๋ายไว้ในอ้อมแขนและหนีออกจากกองเพลิงมาซ่อนตัวอยู่ในหุบเขา

ว่ากันว่า ไม่นานหลังจากนั้น เจียงจื่อฝู่ก็ให้กำเนิดทารกเพศชาย ตั้งชื่อว่าจ้านเสี่ยวเฉิน และเจียงเฉิงยังได้รับการเลื่อนตำแหน่งจากขุนนางระดับล่างเป็นเสนาบดี ส่วนตระกูลเจียงก็มีชื่อเสียงรุ่งโรจน์เช่นเดียวกัน

แตกต่างกับตระกูลเจียง ชื่อเสียงของเจียงว่านนั้นโด่งดังฉาวโฉ่ ถูกนินทาว่านางหนีตามชายอื่นไปและถูกทอดทิ้ง

แผนการเดิมของเจียงว่านคือ อีกไม่กี่วันจากนี้จะกลับไปเมืองหลวงเพื่อล้างแค้นเก่า แต่ใครจะรู้ว่าเด็กน้อยทั้งสองกลับหนีออกจากบ้านในเวลานี้

นางต้องรีบหาเด็กน้อยทั้งสองให้เจอก่อน แล้วค่อยพาพวกเขากลับเมืองหลวงไปล้างแค้น

ตระกูลเจียงติดค้างนางและแม่ ถึงเวลาต้องชำระหนีแค้นแล้ว!

…

หลินเฉิง

รถม้าที่สั่นสะเทือน ปลุกเจียงเซียวเซียว วัย 5 ขวบให้ตื่นขึ้น

นางขยี้ดวงตาที่งดงาม ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย

นางจำได้ลางๆ ว่าหลังจากที่ตนเองแอบหนีออกมาจากหุบเขาหมอเทวดาแล้ว พึ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมเอากระเป๋าเงินมาด้วย

โชคดีที่บังเอิญเจอคุณลุงใจดีชวนไปกินข้าวเย็น แต่เมื่อกินเสร็จนางก็เผลอหลับไปในทันที เมื่อนางตื่นขึ้นมา ก็อยู่ในรถม้าเสียแล้ว

บูม !

มีเสียงสั่นสะเทือนจากข้างนอก ทำให้เกิดเสียงอู้อี้ภายในรถม้า

เจียงเซียวเซียวหันมองและพบว่ามีเด็กชายคนหนึ่งนั่งอยู่ในรถม้า

หนุ่มน้อยอายุประมาณแปดหรือเก้าขวบ ผิวขาว คิ้วโค้งดังคันศร สวมเสื้อผ้าปักลาย ดูแล้วฐานะต้องไม่ธรรมดา

ทว่า ในตอนนี้เขากำลังขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าซีดเซียว ดูเหมือนว่ากำลังเจ็บปวดอย่างมาก

“พี่ชาย ท่านไม่สบายงั้นหรือ?”

เจียงเซียวเซียวคลานไปหา และเพ่งดวงตากลมโตของนางมองดูหนุ่มน้อยอย่างสนใจใคร่รู้

จ้านจิ่นเฉินลืมตา เบื้องหน้ามีใบหน้าเล็กๆสีชมพูระเรือที่งดงามราวกับแกะสลักออกมาจากหยก

เป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ หน้าตาสะสวย ทุดจุดบนใบหน้างดงามและสมบูรณ์แบบจนทำให้ผู้คนอดประหลาดใจไม่ได้

แต่จ้านจิ่นเฉินเหลือบมองได้เพียงแค่ครู่เดียว จากนั้นก็ต้องหลับตาลงอีกครั้งด้วยสีหน้าเจ็บปวด หน้าอกของเขาเจ็บปวดอย่างรุนแรงเป็นช่วงๆ มันเจ็บปวดมาก

"พี่ชาย มีหนอนอยู่ในอกของท่าน" เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ชี้ไปที่หน้าอกของเขาและพูดว่า "ข้าเคยเห็นท่านแม่รักษาคนไข้มาก่อน นี่มันคือพิษกู่"

จ้านจิ่นเฉินลืมตาขึ้นอย่างยากลำบากและมองไปที่เด็กหญิงตัวเล็ก ที่อยู่ตรงหน้าเขา

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เมื่อได้เห็นใบหน้าจริงจังของนาง หัวใจของเขาก็อดสั่นไหวไม่ได้