บทที่ 3

เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากของจีเฟิง ตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุเมื่อ 5 ปีก่อนเป็นต้นมา ท่านอ๋องต้องทนทุกข์ทรมานจากอาการนอนไม่หลับขั้นรุนแรงทำให้อารมณ์ของเขาฉุนเฉียวและโหดร้ายมากขึ้น

ยิ่งกว่านั้นท่านอ๋องให้ความสำคัญกับเรื่องความสะอาดมาก!

จุดจบของเด็กสาวตัวน้อยคนนี้น่าจะไม่สวยแน่!

ดวงตาของจีเฟิงแสดงความเห็นอกเห็นใจ รู้สึกไม่อยากทนดูฉากต่อไปอีกแล้ว

จ้านเป่ยหานลดสายตา มองลงไปที่เด็กสาวตัวเล็กๆ ตรงหน้าเขาอย่างเย่อหยิ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชานิดๆว่า"ใครสั่งใครสอนให้เจ้าพูดจาแบบนี้?"

“เสี่ยวป๋ายไง”

เจียงเซียวเซียวมองไปที่จ้านเป่ยหาน ด้วยใบหน้าไร้เดียงสา "เสี่ยวป๋ายบอกว่า การที่ท่านแม่จะเลี้ยงดูเราตามลำพังจนเติบโตได้ มันไม่ใช่เรื่องง่าย พวกเราจึงต้องหาพ่อเลี้ยงให้มาดูแลและปกป้องนาง คุณลุงรูปหล่อ ท่านอยากมาเป็นพ่อของพวกเราไหม?”

ชื่อเสียงอันเลื่องลือของจ้านเป่ยหานทำให้แทบทุกคนหวาดผวา

เมื่อเด็กๆ เจอเขาต่างก็ตัวสั่นด้วยความกลัว แม้แต่จ้านเสี่ยวเฉินก็ไม่มีข้อยกเว้น

แต่เด็กสาวตัวเล็กๆ ตรงหน้า กลับไม่เกรงกลัวเขาเลย

จ้านเป่ยหานจ้องมาที่เธอและพูดว่า "เจ้าไม่กลัวข้าเหรอ?"

“คุณลุงหน้าตาดีขนาดนี้ ข้าจะกลัวทำไม?” เด็กสาวตอบเสียงหวานใส

จ้านเป่ยหานนึกขำในใจ เด็กหญิงตัวน้อยจะมีความกล้าหาญขนาดนี้ได้อย่างไร? ต้องมีใครบงการอยู่เบื้องหลังแน่ๆ

“เจียงเซียวเซียว!”

เสียงผู้หญิงที่โกรธเกรี้ยวดังมาจากด้านหลังของเจียงเซียวเซียว

เด็กหญิงตัวน้อยที่เมื่อครู่กำลังยิ้มอย่างเบิกบานใจ ก็ตัวแข็งขึ้นมาทันที

จบแล้ว! ท่านแม่มาตามนางแล้ว

เด็กหญิงตัวน้อยอยากจะซ่อนตัวอยู่ในอ้อมแขนของจ้านเป่ยหาน ยังไม่ทันที่นางจะได้ขยับตัว ก็มีมือหนึ่งคว้าหลังนางไว้

เจียงว่านอุ้มร่างกลมตุ้ยนุ้ยไว้ คิ้วเรียวเรียบนิ่งแล้วพูดเสียงเรียบ "เจียงเซียวเซียว เจ้ากล้ามากนะเดี๋ยวนี้หัดคิดจะหนีออกจากบ้านแล้วงั้นเหรอ?!"

“ท่านแม่ ข้าไม่กล้าแล้ว ฮึก ฮือ ฮือ…” เกี๊ยวกลมตัวน้อยยอมรับความผิดพร้อมน้ำตา

"เจ้าคิดว่าข้าจะหลงกลลูกไม้ของเจ้างั้นเหรอ?" เจียงว่านตะคอกเสียงดุ นางกัดฟันและพูดว่า "กลับไปกับข้า!"

นางกำลังจะพาเด็กหญิงตัวน้อยในอ้อมแขนจากไป แต่เมื่อนางเงยหน้าขึ้นก็พบกับใบหน้าของชายคนนั้น

นางชะงักไปครู่หนึ่ง

จ้านเป่ยหาน !

ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

ดวงตาที่เย่อหยิ่งของจ้านเป่ยหาน มองสลับไปมาระหว่างเจียงว่านและเกี๊ยวกลมตัวน้อย จากนั้นเขาก็ยิ้มเยาะ "นี่คือลูกสาวของเจ้างั้นเหรอ?"

เจียงว่านเม้มริมฝีปากแน่น สีหน้าเย็นชาและระแวดระวัง นางถอยหลังไปสองก้าวและกอดเจียงเซียวเซียวแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ทันทีที่เห็นชายคนนี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงวิธีที่เขาและเจียงจื่อฝู่ทำต่อตนเองและลูกๆเมื่อห้าปีก่อน!

เขาอยากจะฆ่าเลือดเนื้อเชื่อไขของตัวเองด้วยซ้ำ!

ดวงตาของเจียงว่านเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

นางจะไม่มีวันรักผู้ชายคนนี้อีกแล้ว!

ตอนนี้นางมีเจียงเซียวเซียวและเจียงเสี่ยวป๋าย นางต้องปกป้องพวกเขา นางไม่ต้องการมีอะไรเกี่ยวข้องกับชายคนนี้ และนางจะให้เขารู้ตัวตนของเด็กๆไม่ได้เด็ดขาด!

นางไม่กลัวจ้านเป่ยหานเลยซักนิด แต่ลูกคือจุดอ่อนของนาง นางจะไม่เอาลูกเป็นเดิมพัน!

ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น มองลงมาที่นาง และพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า "บอกข้ามา ทำไมเจ้าถึงส่งเด็กคนนี้มาเข้าหาข้า เจ้ามีจุดประสงค์อะไร?"

เจียงว่าน "..."

นางเข้าหาเขางั้นเหรอ?

เจียงว่านยิ้มเยาะและพูดว่า "เจ้ากล้าคิดแบบนั้นได้ยังไง! ผู้ชายที่ข้าเจอมานั้นมีมากกว่าข้าวที่เจ้ากินเสียอีก แล้วทำไมข้าต้องเข้าหาเจ้าด้วย?"

สิ่งที่นางพูดเป็นความจริง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนมารับการรักษาในหุบเขาหมอเทวดา นางก็ได้เห็นผู้ป่วยมานับไม่ถ้วนจริงๆ