บทที่ 4

เจียงว่านลูบแขนแล้วพูดอย่างเย้ยหยัน "ข้าชื่อ เจียงว่าน ถ้าเจ้าอยากรู้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของข้ากับนางจริงๆ แล้วทำไมเจ้าไม่กลับไปถามนางเองเล่า?"

เดิมทีตระกูลเจียงก็เป็นเพียงตระกูลของขุนนางระดับล่าง ไม่กี่ปีก่อน หลังจากที่เจียงจื่อฝู่ขโมยชื่อเสียงของนางในฐานะหมอเทวดาไปแล้ว ตระกูลเจียงก็เริ่มเป็นที่รู้จักไปทั่วทุกที่

ชื่อเสียงของเจียงจื่อฝู่นั้นโด่งดังมีเกียรติไปทั่ว แต่ชื่อเจียงว่าน ของเธอนั้นกลับโด่งดังฉาวโฉ่

ดวงตาของจ้านเป่ยหานมืดลงเล็กน้อย และเขาไม่มีความทรงจำใดๆเกี่ยวกับชื่อนี้

จีเฟิงที่อยู่ข้างเขาพูดว่า "ท่านอ๋อง คุณหนูจื่อฟู่มีพี่สาว นามว่าเจียงว่าน ว่ากันว่าเจียงว่านมีชื่อเสียงฉาวโฉ่ ดูเหมือนว่านางจะคบชู้..."

หนีตามชู้...

ก่อนที่จีเฟิงจะพูดจบ เจียงเซียวเซียวที่กำลังโกรธเกรี้ยวก็พุ่งไปข้างหน้า ใช้ร่างกายเล็กๆชนเข้ากับจีเฟิงอย่างแรง ทำให้เขาต้องถอยหลังไปหลายก้าว

“เจ้าไม่มีสิทธิ์มาใส่ร้ายท่านแม่ของข้า!” ใบหน้าของหญิงสาวตัวน้อยแดงก่ำด้วยความโกรธ ดวงตากลมโตของนางก็เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

จ้านเป่ยหานไม่สนใจจีเฟิง แต่กลับเข้าใกล้เจียงว่านทีละก้าว เขาแผ่รังสีเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง "ข้าไม่สนว่าเจ้าและเจียงจื่อฝู่จะมีเรื่องบาดหมางอะไรกัน แต่ถ้าเจ้าอยากจะมาหลอกใช้ข้าคนนี้—"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเยาะเย้ยว่า "เจ้าคงจะต้องฉลาดให้มากกว่านี้อีกซักหน่อยนะ"

ผู้หญิงคนนี้ตั้งใจส่งเด็กคนหนึ่งเข้าใกล้เขา ก็เพื่ออยากใช้เขาจัดการกับเจียงจื่อฝู่?

จิตใจของจ้านเป่ยหาน พลุ่งพล่านด้วยความโกรธ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินเรื่องอัปยศเช่นนี้

เจียงว่านยกริมฝีปากขึ้นและยิ้มแดกดัน "งั้นเราก็ต้องรอดูกันต่อไปแล้วกันนะ"

เขาและเจียงจื่อฝู่รักกันดั่งสามีภรรยาจริงๆสินะ ถึงอยากขัดขวางไม่ให้เธอยุ่งเกี่ยวกับเจียงจื่อฝู่

น่าเสียดาย นางและเจียงจื่อฝู่มีแต่ความอาฆาตเคียดแค้นต่อกัน ต้องล้างแค้นเท่านั้น!

จ้านเป่ยหานเบนสายตาไป พูดกับทหารที่อยู่ข้างหลังอย่างเย็นชา"กลับไปเมืองหลวง!"

ทันทีที่คำพูดเมื่อครู่ออกมา จีเฟิงซึ่งคุกเข่าอยู่ข้างหลังก็มีสีหน้าดีใจ

ผ่านไปห้าปี ในที่สุดท่านอ๋องก็ยอมกลับเมืองหลวงแล้ว!

ในที่สุดคุณหนูจื่อฟู่ ก็ไม่ต้องทนขมขื่นอีกต่อไปแล้ว

หลังจากที่ จ้านเป่ยหานพากองทัพที่เกรียงไกรของเขาจากไป ในใจของเจียงว่านก็รู้สึกเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก

นางจะไม่ปล่อยให้จ้านเป่ยหานรู้ตัวตนของเซียวเซียว มิฉะนั้น เกรงว่าเซียวเซียวอาจต้องตกอยู่ในอันตราย

เมื่อห้าปีที่แล้ว ชายคนนี้ต้องการฆ่านางและลูกอีกสองคน!

“เซียวเซียว หากในอนาคต มีใครถามถึงอายุของเจ้า เจ้าต้องบอกว่าตนเองว่าอายุสี่ขวบ เข้าใจไหม?” เจียงว่านตักเตือน “เจ้าต้องไม่ให้ใครรู้อายุที่แท้จริงของเจ้า!”

"ทำไมล่ะ?"

“ไม่มีเหตุผล ถ้าเจ้าไม่อยากแยกจากแม่ ก็จำคำแม่ไว้”

นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงว่านมีท่าทีจริงจังขนาดนี้ และท่าทางเช่นนี้ทำให้เจียงเซียวเซียว รู้สึกประหม่าเล็กน้อย นางพยักหน้าอย่างเชื่อฟังและพูดว่า "ท่านแม่ เซียวเซียวเข้าใจแล้ว เซียวเซียวจะเชื่อฟังท่าน"

เจียงว่านรู้สึกโล่งใจ แล้วก็ต้องขมวดคิ้วอีกครั้ง: "แล้วเสี่ยวป๋ายล่ะ เขาไม่ได้อยู่กับเจ้างั้นเหรอ?"

"ไม่นี่นา" เจียงเซียวเซียวพูด "ข้าแอบออกจาก หุบเขาหมอเทวดาคนเดียว ไม่ได้อยู่กับเสี่ยวป๋าย"

สีหน้าของเจียงว่านเปลี่ยนไปทันที

แม้ว่าเซียวเซียวจะถูกคนอื่นเห็น ก็ยังสามารถปกปิดตัวตนได้

แต่เสี่ยวป๋ายทำเช่นนั้นไม่ได้!

เขาและจ้านเป่ยหานคล้ายจนราวกับว่าถูกแกะสลักจากพิมพ์เดียวกัน คล้ายกันจนสามารถมองออกได้อย่างรวดเร็ว!

ในตอนนี้ ม้าเร็วตัวหนึ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าเจียงว่าน

หญิงสาวในชุดยาวสีน้ำเงินลงจากหลังม้า คุกเข่าแล้วพูดด้วยความเคารพว่า "ท่านอาจารย์ มีข่าวจากตำหนักหนีซาง ว่าหลังจากนายน้อยทราบข่าวว่าท่านกำลังจะกลับเมืองหลวง เขาได้แอบหนีกลับเมืองหลวงไปก่อนแล้ว”

สีหน้าของเจียงว่านตึงเครียดขึ้นทันที เธอพูดเสียงเย็นว่า "สั่งการลงไป ให้คนจากตำหนักหนีซางในเมืองหลวงไปรับเขา ปกปิดที่อยู่ของเขาให้ดี อย่าให้ใครรู้เด็ดขาด! เตรียมม้าเร็วให้ข้า ข้าจะกลับเมืองหลวงเดี๋ยวนี้!”

นางสาบานว่าจะต้องเอาทุกอย่างที่เป็นของนางคืนมา ให้เจียงจื่อฝู่และตระกูลเจียงต้องชดใช้หนี้แค้น!

นอกจากนี้ ในช่วงหลายปีที่ผ่านนางยังพบว่า น้องชายที่ถูกเมิ่งฉินโยนไปให้หมาป่า ดูเหมือนจะยังมีชีวิตอยู่!

เมื่อชาติที่แล้วตอนอยู่ประเทศจีน นางก็มีน้องชายอยู่คนหนึ่ง แต่ตอนนั้นนางไม่ได้ดูแลเขาให้ดี จนในที่สุด น้องชายก็ถูกลักพาตัวไปโดยพวกค้ามนุษย์

ในเมื่อในโลกนี้นางยังมีน้องชายที่ยังมีชีวิตอยู่ นางจึงต้องตามเขากลับมาให้ได้!

แต่ไม่คาดคิดเลยว่าเสี่ยวป๋ายจะรู้ว่านางกำลังจะกลับเมืองหลวง และเขาก็แอบหนีไปคนเดียว

“ยังมีอีก” เธอพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ส่งเซียวเซียวกลับไปที่หุบเขาหมอเทวดา”