บทที่ 6

จ้านเสี่ยวเฉินตกตะลึง ใบหน้าเล็ก ๆ ที่เฉยชาดูยุ่งยากใจแล้วถามว่า "แล้วเจ้าล่ะเป็นใคร?"

“ข้าถามเจ้าก่อนนะ!” เจียงเสี่ยป๋ายพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง“ทำไมเจ้าถึงมาโผล่หน้าประตูจวนของข้าได้?”

"ที่นี่คือบ้านของเจ้าเหรอ?"

"ใช่สิ!"

ในใจของเจียงเสี่ยวป๋ายเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

เขาเพิ่งมาถึงเมืองหลวง ต้องการจะหาที่พักเพื่อป้องกันไม่ให้ถูกพบตัวเขาไม่ได้ไปพักที่โรงแรมแต่กลับใช้เงินซื้อจวนแห่งหนึ่ง

แม้ว่าสภาพแวดล้อมของจวนนี้จะสู้ที่หุบเขาหมอเทวดาไม่ได้ แต่ก็ยังถือว่าพอทนอาศัยอยู่ได้

ไม่คาดคิดว่า เขาได้พบกับเด็กชายตัวเล็กที่หน้าตาเหมือนเขาเปี๊ยบที่นี่!

เป็นไปได้ไหมว่าท่านแม่จะแบกเขาและเซียวเซียวไว้ และมีลูกอีกคนอยู่ข้างนอกด้วย?

จู่ๆเจียงเสี่ยวป๋ายก็รู้สึกผิด จ้องมอง ไปที่จ้านเสี่ยวเฉินด้วยความขุ่นเคือง และกำมือเล็กๆแน่น

ริมฝีปากของจ้านเสี่ยวเฉินสั่นเทาเขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะขึ้นมา ดวงตาทั้งสองมืดลง แล้วก็ล้มลงไปบนพื้น

เจียงเสี่ยวป๋ายตกใจจนเผลอก้าวถอยหลังไปสองก้าวและพูดอย่างไม่เชื่อสายตา "นี่แกล้งข้าเหรอ?"

หลังจากนั้นไม่นาน ในที่สุดเขาก็รู้สึกได้ว่าจ้านเสี่ยวเฉินมีบางอย่างไม่ปกติ

เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ริมฝีปากแห้งและแตก ราวกับขาดน้ำอย่างรุนแรง สีหน้าของเขาก็ไม่ค่อยดีนัก ราวกับว่าไม่ได้กินอะไรมาเป็นเวลานาน นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้หมดสติไป ... "

“ช่างเถอะ เห็นแก่ที่เขาหน้าตาหล่อเหลาพอๆกับข้า ช่วยเขาสักครั้งก็แล้วกัน!” เจียงเสี่ยวป๋ายพึมพำ อย่างไม่ค่อยเต็มใจ

…

ตำหนักแยกทางทิศตะวันออก

จ้านเป่ยหานนอนตะแคงอยู่บนเตียง แก้มเนียนละเอียด ทวงท่าหล่อเหลา

เขาพลิกตัวไปมาบนเตียง คิ้วโก่งดังคันศรขมวดเข้าหากัน แสดงให้เห็นถึงความหงุดหงิดและไม่พอใจ

หลังจากนั้นไม่นาน ชายหนุ่มก็ลืมตาขึ้น

ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความคลั่งและความโกรธ แล้วพูดด้วยเสียงแหบทุ้มว่า"จีเฟิง เข้ามา!"

จีเฟิงผลักประตูให้เปิดออกและเข้าไปคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้น พูดพลางตัวสั่นว่า "ท่านอ๋อง โปรดสั่งการ"

"ไปเอายาอันเฉิน มาให้ข้า"

เมื่อจีเฟิงได้ยินคำพูดนั้น ก็มีสีหน้ายินดี"เมื่อสองวันก่อนคุณหนูจื่อฝู่สั่งให้คนส่งยาอันเฉินมาให้ ข้าน้อยคนนี้จะนำมาให้ท่านอ๋อง"

ตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อ 10 ปีก่อนเป็นต้นมา ท่านอ๋องต้องทนทุกข์ทรมานจากอาการนอนไม่หลับ ทุกคืนเขาต้องใช้ยาอันเฉินเพื่อให้สามารถนอนหลับได้

แต่ถึงกระนั้น ยาก็ยังมีพิษถึง 3 ส่วน เพื่อที่จะเลิกกินยาอันเฉินท่านอ๋องจึงยืนกรานที่จะแบกรับมันไว้ไม่ยอมนอนเป็นเวลาห้าวันห้าคืน

ในท้ายที่สุด ไท่เฟยก็เป็นผู้บังคับให้ท่านอ๋องกินยาอันเฉิน เพราะเกรงว่าท่านอ๋องอาจจะไม่มีชีวิตรอดอีกต่อไป

ท่านอ๋องไม่ชอบกินยาอันเฉินเลยซักนิด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเอ่ยปากพูดเองโดยสมัครใจว่าอยากได้ยาอันเฉิน

จีเฟิงนำยาอันเฉินมาอย่างรวดเร็วและมอบมันให้จ้านเป่ยหานด้วยความเคารพ

จ้านเป่ยหานพูดอย่างไร้อารมณ์ "ออกไปได้แล้ว"

“ขอรับ” จีเฟิงรีบออกห่าง

ประตูห้องปิดลงอีกครั้ง หลังจากที่จ้านเป่ยหานกลืนยาอันเฉินลงไปก็จัดเสื้อผ้าและนอนลง

จากสถานการณ์ที่ผ่านมา หลังจากทานยายาอันเฉินไปแล้ว เขาก็จะสามารถหลับได้ภายในระยะเวลาสั้นๆ แต่ครั้งนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรดูเหมือนว่ายาอันเฉินจะใช้ไม่ได้ผล เขายังคงพลิกตัวไปมาและยังนอนไม่หลับเหมือนเดิม!

บ้าจริง!

เส้นเลือดบนหน้าผากของจ้านเป่ยหานกระตุกแรงๆ และดวงตาสีดำของเขาก็ฉายแววหงุดหงิดมากขึ้น

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาอาการนอนไม่หลับของเขารุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ครั้งเดียวที่นอนหลับได้สนิท คือเมื่อ 5 ปีก่อนตอนที่เขาโดนวางยา และเผลอรวมหลับนอนกับหญิงคนหนึ่ง

ครั้งนั้น เขานอนอยู่ข้างนอกเป็นเวลาสามวันสามคืนเต็มๆ จนกระทั่งองค์ครักษ์ของวังมาพบเข้า!

เมื่อเขาตื่นขึ้นมาหญิงคนนั้นก็หายไปแล้ว

หลังจากคืนนั้น เขาก็นอนไม่หลับต่อเนื่องมากว่าครึ่งปีแล้ว

ดังนั้นเขาจึงพยายามทุกวิถีทางเพื่อตามหาหญิงคนนั้น ประการแรกก็เพื่อชดเชยให้นาง และประการที่สองก็เพื่อหาวิธีรักษาอาการนอนไม่หลับของเขา