บทที่ 7

เจียงเฉิงเดิมเป็นเพียงขุนนางยากจนที่ยากจนไร้วาสนา อดมื้อกินมื้อ หลังจากปีนขึ้นไปจับซ่งหยุนแม่ของนางได้ ก็ฉวยโอกาสใช้ทรัพย์สินของแม่ปีนขึ้นไปยังเมืองหลวงทีละขั้นๆ

สิ่งที่น่าขันคือตอนที่ซ่งหยุนป่วยหนัก เจียงเฉิงกลับลังเลที่จะใช้เงินไม่กี่ตำลึงเพื่อรักษานาง

จนนางนอนเจ็บปวดทรมานจนตายอยู่บนเตียง!

เมื่อผู้คุ้มกันของจวนนายกเห็นเจียงว่านก็หน้าซีดด้วยความตกใจ และพูดอย่างตกใจว่า "เจ้าคือ... คุณหนูใหญ่?"

เจียงว่านพาเจียงเซียวเซียว เดินขึ้นบันไดทีละขั้น คนผู้คุ้มกันตัวสั่นเทิ้มอย่างประหม่า

"คุณหนูใหญ่ ขออภัย!" ผู้คุ้มกันชี้ดาบไปที่เจียงว่าน และพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "หากไม่ได้รับคำสั่งจากท่านนายก พวกเราก็ไม่สามารถให้ท่านเข้าไปได้!"

อย่างที่ทราบกันดีว่า เจียงว่าน คนนี้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ หนีไปกับผู้ชายอย่างหน้าไม่อาย และยังชั่วร้ายถึงนขั้นพยายามลักพาตัวและขายน้องสาวแท้

เมื่อนานมาแล้วท่านนายกเคยพูดไว้ว่า เจียงว่านถูกไล่ออกจากจวนตระกูลเจียง และนางไม่ได้รับอนุญาตให้ก้าวเข้ามาในจวนตระกูลเจียงแม้แต่ก้าวเดียว

เจียงว่านมองเขาอย่างเย็นชาและพูดอย่างดุดัน "ไปให้พ้น!"

เมื่อนางพูดจบ นางก็ยกเท้าเรียวบางขึ้นเตะไปที่หน้าอกของผู้คุ้มกันอย่างแรง

ผู้คุ้มกันถูกถีบจนปลิวไปกระแทกประตูอย่างแรง ทำให้ประตูพังจนเปิดออก กระเด็นเข้าไปในจวนตระกูลเจียง

เขาฝืนตัวเองให้ยืนขึ้นด้วยใบหน้าประหลาดใจระคนตกใจ ทำได้แค่มองดูเจียงว่านพาเด็กหญิงตัวเล็กๆ เดินเข้าไปในประตูใหญ่จวนตระกูลเจียง

เจียงว่านสวมชุดยาวสีแดง คิ้วเรียวบางดูมีเสน่ห์และงดงาม มีรัศมีที่ไม่มีใครเทียบได้

ร่างกายของนางถูกปกคลุมด้วยรังสีเย็นยะเยือกซึ่งทำให้ผู้คนสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

นางกำลังอุ้มเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ดูนุ่มนิ่มน่ารักไร้เดียงสาและดูสดใสเหมือนนางฟ้าตัวน้อย

ขณะที่เจียงว่านก้าวเข้าไปในประตู ร่างที่คุ้นเคยร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้านาง

เห็นเพียงเจียงเฉิงในชุดผ้าทอ เดินมาอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยเมิ่งฉินที่อยู่ข้างๆเขา ในสายตาบ่งบอกว่ากำลังครุ่นคิด

“นังหญิงชั่วคนนี้ เจ้ายังมีหน้ากลับมาอีกเหรอ!” เจียงเฉิงโกรธหนัก หลังจากเห็นเจียงว่านได้ชัดเจน เขาก็โกรธยิ่งขึ้นไปอีก “เจ้าแอบไปหลับนอนกับชายอื่นแล้วหนีตามกันไปยังไม่พอ ถึงขนาดคิดจะลักพาตัวน้องสาวไปขาย แค่เพราะนางบังเอิญไปพบเข้า เจ้ามันเลวทรามยิ่งนัก!"

"สวรรค์ไม่เป็นธรรม ยังไม่ลงโทษเจ้าอีก! ทำเรื่องเลวร้ายเย้ยฟ้าดินขนาดนี้ ยังมีหน้ามาถึงที่นี่อีก!"

หนีตามผู้ชาย?

ท่าทางของเจียงว่านเย็นชา

ในปีนั้นนางถูกเจียงจื่อฝู่ลักพาตัวและกักขัง เจียงจื่อฝู่ยังป่าวประกาศบอกคนอื่นว่านางแอบหนีตามผู้ชายไป ถึงขนาดยังใส่ร้ายว่านางลักพาตัวและขายน้องสาวแท้ๆของตนอีก

แต่เจียงเฉิงผู้เป็นพ่อแท้ๆผู้ให้กำเนิดของนางก็เชื่อคำพูดของเจียงจื่อฝู่โดยไม่สอบถามความจริงเลยซักครั้ง และไม่เคยออกตามหานางเลย

ถ้าหากเจียงเฉินออกตามหานางจนเจอ นางก็คงไม่ถูกขังในคุกใต้ดินเป็นเวลาถึงเก้าเดือนเต็มๆ และต้องทนทุกข์ทรมาน

ในตอนนี้ เจียงเฉิงยังมีหน้าที่มาถามนางอีก

จิตใจของนางลุกเป็นไฟด้วยความโกรธ นางเย้ยหยั่น "ทำไมข้าจะไม่มีหน้ามาปรากฏตัวที่นี่อีกล่ะ? ท่านบอกว่าข้าหนีตามผู้ชายไป นี่ท่านเห็นด้วยตาตัวเองงั้นหรือ? ท่านเห็นว่าข้าลักพาตัวและขาย เจียงจื่อฝู่ด้วยตาตัวเองเหรอ? แค่คำพูดเพียงด้านเดียวจากนาง ท่านก็เชื่อจนหมดใจอย่างนั้นเหรอ?”

เจียงเฉิงคิดไม่ถึงเลยว่าว่าเจียงว่านจะไม่ยอมรับเรื่องนี้ อารมณ์ของเขาโกรธมากขึ้น: "ข้ารู้นิสัยของจื่อฝู่ดี นางเป็นคนใจดีและอ่อนโยนมาโดยตลอด ไม่เคยทำชั่วกับใคร แล้วนางจะไปใส่ร้ายเจ้าได้อย่างไร? ! ถ้านางใส่ร้ายจริง แล้วทำไมเจ้าถึงไม่แย้งซักนิด แล้วทำไมนางไม่ใส่ร้ายคนอื่นแต่เพ่งเล็งใส่ร้ายเจ้าแค่คนเดียว?"

คำพูดที่ดูชอบธรรมแต่ไร้เหตุผลเหล่านี้ทำให้ เจียงว่านหัวเราะออกมาดัง ๆ

หากเป็นเมื่อห้าปีที่แล้ว เจียงว่านอาจรู้สึกเจ็บปวด เศร้าโศกและเสียความรู้สึก

แต่หลังจากผ่านสิ่งเหล่านี้มาได้ นางได้รู้ซึ้งถึงนิสัยที่แท้จริงของเจียงเฉิงแล้ว ใจของนางไม่มีความรู้สึกอะไรนอกจากความเฉยชา

“ท่านแม่” เสียงแผ่วเบาดังขึ้นข้างๆ เจียงว่าน “ผู้หญิงที่ขังท่านไว้ในคุกใต้ดินเมื่อตอนนั้นคือเจียงจื่อฝู่ใช่หรือไม่?”

เจียงเซียวเซียวส่งเสียงขึ้นมา ซึ่งทำให้ เจียงเฉิงสังเกตเห็นว่ามีเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆเดินตามมา