บทที่ 10

ในตอนนี้ ห้องโถงใหญ่ของตระกูลฉินเต็มไปด้วยผู้คน

ฉินไป่ฉวนผู้เป็นนายผู้เฒ่าของตระกูลฉิน ฉินหยางผู้เป็นนายท่านคนปัจจุบัน ภรรยาของฉินหยางนามว่าฟางอี้ก็เป็นนายหญิงคนปัจจุบันของตระกูลฉินเช่นกัน บุตรชายของฟางอี้นามว่าฉินอ้าวเฟยเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของฉินหยาง ฉินเสี่ยวเยว่ ฉินเสี่ยวเชี่ยน และพี่สาวคนที่สี่ของฉินเฟิงหวู่นามว่าฉินรั่วเสว่ พวกเขามีความสัมพันธ์อันดีกับอดีตนายท่านผู้นี้

ฉินไป่ฉวนกำลังนั่งอยู่ตรงที่นั่งหลัก ฉินหยางและคนอื่น ๆ กำลังยืนอยู่ในห้องโถง ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความเคารพ พวกเขาไม่กล้านั่งลง

ทางด้านซ้ายของที่นั่งหลักมีชายคนหนึ่งที่สวมเสื้อผ้าอันวิจิตรนั่งอยู่ ซึ่งเขากำลังดื่มชาอย่างผ่อนคลาย ชายผู้นั้นหล่อเหลา แต่งกายด้วยชุดสีขาวและมีบุคลิกที่สง่างาม ราวกับมีรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาแต่ดวงตาที่ลึกซึ้งของเขาเต็มไปด้วยความแปลกแยก ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกว่าการเข้าหาเขาเป็นเรื่องง่ายดายแต่พวกเขาก็ไม่อาจเข้าใกล้เขาได้

ด้านหลังของเขามีคนสองคนที่ดูเหมือนองครักษ์ยืนอยู่ ความแข็งแกร่งของพวกเขาอยู่ที่ขั้นสูงสุดของปรมาจารย์วิญญาณและพวกเขาโดดเด่นมาก ทั้งคู่สวมชุดองครักษ์ของวังหลวง ดังนั้นเมื่อมองแวบเดียว ผู้คนก็สามารถคาดเดาตัวตนของพวกเขาได้

"ไท่ซือ ในฐานะที่นางเป็นบุตรสาวคนที่ห้าของข้า นางเป็นคนทำตัวสบาย ๆ มาโดยตลอด ข้าทำให้ท่านเสียเวลา ได้โปรดยกโทษให้ข้าด้วย"

ชายผู้นี้เป็นมหาราชาจารย์ของราชวงศ์เทียนหยวนนามว่ามู่หรงเฟิง เขายังเป็นผู้มีฝีมือเป็นอันดับหนึ่งในราชวงศ์เทียนหยวนอีกด้วย ความแข็งแกร่งของเขาไม่อาจหยั่งรู้ได้ ในราชวงศ์เทียนหยวนทั้งหมด ไม่มีใครรู้อย่างแน่ชัดว่าความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเขาไปถึงระดับใด

ในราชวงศ์เทียนหยวน สถานะของเขาสูงส่งมาก แม้แต่จักรพรรดิองค์ปัจจุบันก็ยังต้องให้เกียรติเขา

"ไม่เป็นไรหรอก"

มู่หรงเฟิงจิบชาและไม่แม้แต่จะมองไปที่ฉินหยาง ราวกับไม่ได้สนใจเขาเลยสักนิด

"นายผู้เฒ่าฉิน หมู่นี้ความแข็งแกร่งของท่านพัฒนาขึ้นอีกแล้ว"

เขาเหลือบมองฉินไป่ฉวนพร้อมกับรอยยิ้ม ท่าทางที่อ่อนโยนและอบอุ่นของเขาทำให้คนอื่น ๆ ประทับใจ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเหมือนกับผู้มีฝีมือจากโลกที่ต่างกัน ซึ่งทำให้ผู้คนอยากบูชาเขา

แม้ว่าเขาจะดูเหมือนคนธรรมดาที่ไม่มีพลังทางจิตวิญญาณ แต่ทุกคนก็รู้ดีว่ามหาราชาจารย์นั้นช่างน่ากลัวเพียงใด

"ข้าได้รับโอกาสบางอย่างในเมืองแถบชายแดนและโชคดีพอที่ทำได้จนลุล่วง ข้าก็แค่แก่ชราและรู้สึกราง ๆ ว่าความแข็งแกร่งในปัจจุบันของข้ากำลังถึงขีดจำกัดแล้ว เป็นเรื่องยากสำหรับข้าที่จะบรรลุขั้นต่อไปในอนาคต"

ฉินไป่ฉวนก็ยิ้มเช่นกัน เขาเคยรับมือกับมู่หรงเฟิงมาหลายครั้งแล้ว เขาจึงมีความประทับใจที่ดีต่อมหาราชาจารย์ เขายังคิดด้วยว่าถ้าเสี่ยวหวู่สามารถฝึกฝนกับมหาราชาจารย์ได้ เขาก็คงไม่ต้องกังวลอะไร

ก็แค่ว่าหลานสาวคนที่ห้าของเขาเกิดมาโดยไม่อาจฝึกฝนและขัดเกลาได้ เรื่องทั้งหมดนี้จึงเป็นเพียงจินตนาการ ด้วยสถานะอันสูงส่งของมู่หรงเฟิง เขาอาจไม่ยอมรับคนที่ไม่สามารถขัดเกลาได้มาเป็นศิษย์

"ฮิ แม้ว่าจะเป็นเช่นนั้น แต่ก็มีบางสิ่งที่ไม่มีใครสามารถแน่ใจได้ แม้ว่านายผู้เฒ่าฉินกำลังจะถึงขีดจำกัดของตนเองแล้ว แต่ก็เป็นแค่ผิวเผินเท่านั้น บางทีอีกไม่นานอาจมีจุดเปลี่ยนครั้งใหม่"

มู่หรงเฟิงหัวเราะคิกคักแต่สิ่งที่เขาพูดนั้นไม่อาจหยั่งรู้ได้ ซึ่งทำให้ผู้คนในห้องสับสนเล็กน้อย

แม้ว่าฉินไป่ฉวนจะเข้าใจ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจมันมากนัก มีบางอย่างที่เขารู้ดี มันคงยากเกินไปสำหรับเขาที่จะฝ่าขีดจำกัดของตนเองและเข้าสู่ขั้นที่สูงขึ้น

ฉินหยางโกรธเล็กน้อย นับตั้งแต่เขาเข้ามาในบ้านหลังนี้ มู่หรงเฟิงยังไม่เคยมองเขาอีกเลย ซึ่งทำให้เขารู้สึกอับอายมาก ยังไงเขาก็คือนายท่านคนปัจจุบันของตระกูลฉิน แม้ว่ามู่หรงเฟิงจะเป็นมหาราชาจารย์แต่ก็ไม่ควรดูถูกเขาแบบนี้

อย่างไรก็ตาม เมื่อรู้ถึงความน่ากลัวของมู่หรงเฟิง เขาจึงกล้าคิดเรื่องนี้อยู่แค่เพียงในใจและไม่กล้าพูดอะไรมากนัก นับประสาอะไรจะแสดงมันออกมา

"นายผู้เฒ่า ไท่ซือ คุณหนูห้ามาแล้ว"

ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน ฉินเฟิงหวู่ก็เดินตามพ่อบ้านที่ชื่อลุงฉินเข้ามาและปรากฏตัวอยู่ที่นอกห้องโถง

ลุงฉินเอ่ยขานก่อน และจากนั้นฉินเฟิงหวู่ก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาจากนอกประตู