บทที่ 6

ห้องนั้นเงียบมาก หยวนหยูเฉินและฉินเฟิงหวู่นั่งถัดจากกัน องครักษ์ที่ชื่ออาจิงเดินไปที่ประตูตามสัญชาตญาณและยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้เขา

หยวนหยูเฉินถอดหน้ากากออกเพื่อเผยให้เห็นใบหน้าที่ดูราวกับปีศาจและหล่อเหลาของเขา เขายิ้มอย่างจริงใจให้กับฉินเฟิงหวู่และกล่าวว่า "คุณหนูห้าฉิน ข้ามาในครั้งนี้เพื่อขอให้เจ้าช่วยขับพิษให้ข้า"

เขาไม่ได้พูดคำที่สุภาพหรือพูดจาอ้อมค้อม เขาแค่บอกนางถึงจุดประสงค์ที่เขามาเยือน

ฉินเฟิงหวู่ต้องยอมรับว่านางไม่อาจสงบสติอารมณ์ได้เมื่อเห็นใบหน้าของปีศาจอีกครั้ง

ใบหน้าอันไร้ที่ติของเขา เสน่ห์ที่ชั่วร้าย และความแปลกแยกของเขาหลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์แบบ แม้ว่าเขาจะซ่อนความหลักแหลมของตนเองเอาไว้และจงใจทำตัวให้ดูอ่อนแอ แต่แรงผลักดันต่อการมองโลกของเขายังคงดึงดูดความสนใจของผู้คน

นางสูดหายใจเข้าลึก ๆ และสงบสติอารมณ์อีกครั้ง นางจิบชาและพูดพร้อมรอยยิ้มว่า "องค์ชายสี่ ท่านคิดว่าข้าจะขับพิษให้ท่านได้อย่างไร?"

ในชีวิตก่อนหน้านี้ นางเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลและทักษะของนางในด้านการรักษาพิษก็สมบูรณ์แบบมาเนิ่นนานแล้ว เพียงแค่ชำเลืองมอง นางก็สามารถบอกได้ว่าหยวนหยูเฉินถูกวางยาพิษชนิดใด ยิ่งไปกว่านั้น มันเป็นงานง่าย ๆ สำหรับนางในการถอนพิษออกจากร่างกายของหยวนหยูเฉิน

อย่างไรก็ตาม หากไม่มีผลประโยชน์ นางก็อาจประสบปัญหา นางไม่มีวันทำเช่นนั้น

"บอกตามตรงว่าข้าไม่แน่ใจ แต่ในเมื่อเจ้าสามารถระงับพิษของข้าได้ในทันที ข้าจึงคิดว่าคุณหนูห้าฉินอาจมีวิธีขับพิษในร่างกายของข้าได้"

หยวนหยูเฉินแค่อยากลองดู ตอนนี้เขาเห็นท่าทีของฉินเฟิงหวู่ เขาจึงรู้ว่านางอาจสามารถถอนพิษในร่างกายของเขาได้

คุณหนูคนที่ห้าผู้ไร้ประโยชน์ในตำนานผู้นี้ไม่ได้ดูเรียบง่ายขนาดนั้น

ในคืนนั้น ยามเผชิญหน้ากับผู้มีฝีมือจำนวนมากที่แข็งแกร่งเกินกว่านาง นางไม่ได้เปลี่ยนท่าทีของนางเลย การเคลื่อนไหวที่แปลกประหลาดและการขยับร่างกายในแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนก็เพียงพอแล้วที่จะพิสูจน์ว่าคุณหนูคนที่ห้าของตระกูลฉินนั้นไม่ธรรมดา

"ทำไมข้าต้องช่วยท่าน?"

ฉินเฟิงหวู่ไม่ปิดบังเรื่องใดอีกต่อไป และมองตรงไปที่หยวนหยูเฉิน นางมีความคิดอยู่ในใจแล้ว

หยวนหยูเฉินทรงพลังและปกปิดตัวตนด้วยอัตลักษณ์ขององค์ชายสี่ที่ไร้ประโยชน์ หากเขาเป็นหนี้บุญคุณนาง เขาก็อาจช่วยนางได้ในอนาคต ยิ่งไปกว่านั้น คงเป็นเรื่องที่น่าเสียดายหากชายรูปงามผู้นี้ต้องทรมานจากยาพิษจนตาย เขาเคยช่วยนางมาแล้ว ซึ่งพิสูจน์ให้เห็นว่าชายผู้นี้มีนิสัยที่ดี

นางไม่เคยยอมรับว่าเมื่อนางเห็นใบหน้าที่งดงามของหยวนหยูเฉินในคืนนั้น นางก็อยากถอนพิษให้เขา แม้ว่าจะไม่ได้ผลประโยชน์ นางก็ยังทำอยู่ดี

"คุณหนูห้าฉินต้องการอะไรล่ะ?"

เมื่อมองไปยังฉินเฟิงหวู่ที่อยู่เบื้องหน้า หยวนหยูเฉินก็ค่อย ๆ เข้าใกล้นางและพูดพร้อมรอยยิ้มที่ชั่วร้าย "ทำไมเจ้าไม่ช่วยถอนพิษให้ข้าล่ะ? และข้าจะยอมเป็นของเจ้า"

เมื่อมองใบหน้าอันหล่อเหลาที่ขยับเข้ามาใกล้ หัวใจของฉินเฟิงหวู่ก็ราวกับจะเต้นผิดจังหวะ นางพยายามสงบสติอารมณ์และจู่ ๆ นางก็เอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของหยวนหยูเฉิน

อาจิงที่เฝ้าประตูอยู่เห็นการกระทำของฉินเฟิงหวู่ และใบหน้าที่เฉยเมยของเขาก็ขยับเล็กน้อย คุณหนูฉินคนที่ห้าผู้นี้ช่างกล้าหาญจริงๆ ในอดีต ผู้หญิงที่กล้าแตะต้องชายเสื้อขององค์ชายสี่มักต้องตายหรือถูกตัดสัมพันธ์ในทันที คุณหนูฉินคนที่ห้าผู้นี้กล้าที่จะสัมผัสใบหน้าขององค์ชาย นางเคราะห์ร้ายเสียแล้ว!

หยวนหยูเฉินก็ตกใจเล็กน้อยเช่นกัน ในใจของเขาไม่เหลือความโกรธที่มากนัก ไม่ใช่เพราะฉินเฟิงหวู่สามารถรักษาเขาได้ แต่เพราะเขาราวกับไม่เกลียดชังสัมผัสของนาง ในทางตรงกันข้าม เมื่อมือที่อ่อนโยนคู่นั้นสัมผัสใบหน้าของเขา เขาก็รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา

"ท่านไม่จำเป็นต้องแต่งงานกับข้าหรอก แม้ว่าองค์ชายสี่จะไม่จุกจิกเกี่ยวกับตัวตนและรูปลักษณ์ แต่มันอันตรายเกินไป ข้าไม่อยากพรั่นพรึงตลอดทั้งวันเพราะกลัวว่าข้าจะหัวหลุดจากบ่าได้ทุกเวลา"

ฉินเฟิงหวู่ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติเลย นางบอกความคิดของตนเองอย่างตรงไปตรงมา

หยวนหยูเฉินได้รับความชื่นชมจากเสด็จพ่อของเขาเอง เขาทรงพลัง หล่อเหลา และมีฐานะเป็นจักรพรรดิวิญญาณ ไม่ว่าเขาจะเลือกผู้หญิงแบบไหน นางย่อมเป็นคนดีอย่างแน่นอน น่าเสียดายที่เขาเป็นคนลึกลับเกินไป หลังจากปกปิดตัวตนของเขามาเป็นเวลานาน นางก็เดาออกว่าเขาน่าจะมีศัตรูที่ทรงพลังมาก ดังนั้นพวกเขาอาจร่วมมือกันได้ในตอนนี้ แต่ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องอื่นใด

อาจิงที่รออยู่ตรงประตูรู้สึกผ่อนคลายเล็กน้อย "ไม่น่าจะใช่!"

องค์ชายไม่ได้โกรธเคืองเพราะการสัมผัสของคุณหนูฉินคนที่ห้า ดูเหมือนว่าเขายังคงมีความสุขดี