บทที่ 5

เอี๊ยด เอี๊ยด—

เสียงรถใกล้เข้ามาเรื่อยๆ และร่างทั้งสองร่างก็ปรากฏขึ้นที่ประตู

เบื้องหน้าของเขามีชายชุดสีม่วงและสวมหน้ากากสีเงินนั่งอยู่ในรถเข็นไม้ ใบหน้าของเขาถูกปิดบังด้วยหน้ากากสีเงินโดยเผยให้เห็นเพียงแค่ดวงตาสีดำอันลึกลับ ริมฝีปากบางอันเซ็กซี่ และคางที่สมบูรณ์แบบ

แม้ว่าเขาจะนั่งรถเข็น เขากลับไม่ได้ดูท้อแท้เลย ความเย่อหยิ่งของเขาทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองมาที่เขา

ด้านหลังของเขามีผู้คุ้มกันในชุดสีดำคอยเข็นรถเข็นอย่างไร้ความรู้สึก ราวกับว่ามีเพียงชายในรถเข็นเท่านั้นที่อยู่ในสายตาของผู้คุ้มกัน แม้ว่าเขาจะเข้าไปในห้องโถง เขากลับไม่มองตรงไปยังฉินเฟิงหวู่และคนอื่น ๆ ลักษณะบนใบหน้าของเขาดูเย็นชาและร่างกายของเขามีพลกำลังที่แข็งแกร่ง เห็นได้ว่าความแข็งแกร่งของเขานั้นไม่ธรรมดาเลย

"องค์ชายรัชทายาท ท่านเองก็อยู่ที่นี่"

รถเข็นเลื่อนตรงไปที่ฉินเฟิงหวู่และตั้งอยู่เบื้องหน้านาง หยวนหยูเฉินเงยหน้าขึ้นและขยิบตาให้นาง จากนั้นสายตาของเขาก็จับจ้องไปยังหยวนเฮิงฉวนและเขาก็เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

ทันทีที่หยวนหยูเฉินเข้ามา ฉินเฟิงหวู่ก็ได้ประเมินเขาไว้แล้ว แม้ว่าเขาจะสวมหน้ากากสีเงินและดวงตาของเขาดูเป็นปกติ แต่พิษทั่วร่างกายของเขาทำให้นางคาดเดาเกี่ยวกับตัวตนของเขาได้บ้าง

เมื่อเห็นว่าหยวนหยูเฉินขยิบตาให้นาง ฉินเฟิงหวู่ก็มั่นใจมากขึ้นในสิ่งที่นางคิด ถึงกระนั้นนางไม่ได้รีบร้อนที่จะปริปากและต้องการดูว่าเขากำลังวางแผนจะทำอะไร

"น้องสี่ ข้าไม่ได้พบเจ้านานแล้ว เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?"

เมื่อหยวนเฮิงฉวนเห็นหยวนหยูเฉินเข้ามา สีหน้าของเขาก็กลับกลายเป็นเย็นชาเล็กน้อย เขาจ้องเขม็งไปยังฉินเฟิงหวู่อย่างเกรี้ยวกราดและดึงมือของเขากลับคืน แม้ว่าเขาจะโกรธมาก แต่เขาไม่อาจยอมให้น้องชายคนที่สี่ของเขาได้ฉกฉวยอะไรทั้งนั้น

"ขอบคุณท่านพี่ ข้าสบายดี"

คำพูดของหยวนหยูเฉินมีความหมายลึกซึ้ง ซึ่งทำให้สีหน้าของหยวนเฮิงฉวนเปลี่ยนไปอีกครั้ง

อันที่จริง พี่น้องทั้งสี่กลัวน้องชายคนที่สี่มากที่สุด

หยวนหยูเฉิน อัจฉริยะอันดับต้น ๆ ของราชวงศ์เทียนหยวนได้กลายเป็นปรมาจารย์วิญญาณผู้ยิ่งใหญ่เมื่ออายุได้สิบขวบ

ระดับการบ่มเพาะของผู้ฝึกตนในแคว้นเทียนหยวน: นักรบ, ปรมาจารย์จิตวิญญาณ, ปรมาจารย์จิตวิญญาณผู้ยิ่งใหญ่, ปรมาจารย์วิญญาณลวงตา, ปรมาจารย์วิญญาณศักดิสิทธิ์, เทพยดาและอื่น ๆ

ความสามารถพิเศษของเขาอาจกล่าวได้ว่าไม่เคยมีมาก่อน ถ้าเขายังคงฝึกฝนตามปกติ อีกไม่นานเขาก็จะกลายเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในแคว้นนี้ หรือแม้แต่ไปถึงระดับที่สูงกว่า

แต่ทว่าเมื่อเขาอายุได้สิบขวบก็มีอุบัติเหตุเกิดขึ้น เมื่อหยวนหยูเฉินฝึกฝนจนลุล่วง เขากลับถูกปีศาจเข้าสิง แม้ว่าเขาจะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อรักษาชีวิตของเขาไว้ แต่รูปร่างหน้าตาของเขาถูกทำลาย การฝึกฝนของเขาถูกทำลาย และเขาได้รับการวินิจฉัยว่าไม่สามารถฝึกฝนได้อีกในอนาคต

จักรพรรดิองค์ปัจจุบันให้ความใส่ใจที่มากมายต่อพระโอรสองค์ที่สี่ เพราะเรื่องนี้กระทบกระเทือนจิตใจของเขาเป็นอย่างมาก อย่างไรก็ตาม ความรักที่พระองค์มีต่อหยวนหยูเฉินเพิ่มมากขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา และพระองค์ยังได้ส่งผู้มีฝีมือมาปกป้องเขาอีกด้วย

หยวนเฮิงฉวนไม่สงสัยเลยว่าหากหยวนหยูเฉินสามารถฟื้นฟูตัวได้ แม้ว่าเขาจะยอมแพ้ต่อทั้งโลก แต่พระบิดาของเขาก็คงไม่ลังเลใจ

"คุณหนูห้าฉิน ข้ามาที่นี่ในวันนี้เพื่อขอบคุณเจ้า"

โดยไม่สนใจใบหน้าที่บูดบึ้งของหยวนเฮิงฉวน หยวนหยูเฉินก็จับจ้องไปที่ฉินเฟิงหวู่และบอกนางถึงจุดประสงค์ในการมาเยือนของเขา

"เรื่องที่ป่าอสูรวิเศษ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของเจ้า"

คำพูดของเขาทำให้ทุกคนในห้องตะลึงและสับสน

"องค์ชายสี่ ท่านเข้าใจผิดคิดว่านางเป็นคนอื่นหรือเปล่า? นางอ่อนแอเกินกว่าที่จะช่วยเหลือท่าน นางจะช่วยท่านได้อย่างไร?"

ฉินเสี่ยวเยว่อดไม่ได้ที่จะเปิดปากของหล่อน ทีแรกหล่อนอยากเรียกเขาว่าคนไร้ประโยชน์ แต่เนื่องจากหล่อนหวาดกลัวฉินไป่ฉวนที่อยู่ที่นี่ น้ำเสียงของหล่อนจึงดูมีไหวพริบมากขึ้นเล็กน้อย

"ฮึ่ม คุณหนูรองฉิน เจ้ากำลังบอกว่าข้าตาบอดเหรอ?"

หยวนหยูเฉินพ่นลมหายใจอย่างเย็นชาซึ่งทำให้ฉินเสี่ยวเยว่หวาดกลัวเป็นอย่างมากจนสีหน้าของหล่อนเปลี่ยนไปในทันที

มีข่าวลือว่าบุคลิกขององค์ชายสี่ที่ไร้ประโยชน์นั้นไม่อาจคาดเดาได้ และการกระทำของเขาก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเขาอย่างสิ้นเชิง หากเขาถูกยั่วยุ มันคงน่ากลัวยิ่งกว่าการทำให้จักรพรรดิองค์ปัจจุบันขุ่นเคืองเสียอีก

"ฝ่าบาท องค์ชายสี่ ข้าไม่กล้าหรอก ก็แค่น้องสาวคนที่ห้าไม่อาจขัดเกลาได้ ทุกคนในเมืองเทียนหยวนล้วนรู้เรื่องนี้ ข้าแค่พูดความจริง!"