บทที่ 4

นางแต่งกายด้วยชุดสีขาวและดูสะอาดสะอ้าน แม้ว่านางจะผอมบางและยังเติบโตไม่เต็มที่ แต่ใบหน้าที่สะสวยของนางก็เป็นสิ่งที่ไม่อาจมองข้ามได้เลย

นางเหลือบมองหยวนเฮิงฉวนและคนอื่น ๆ ก่อนที่จะเดินไปอยู่ข้าง ๆ ฉินไป่ฉวนอย่างสง่างาม

"ท่านปู่ ข้าขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง"

นางตบมือของชายชราพร้อมสายตาที่ดูเจ้าเล่ห์

สุสานไร้ญาติอยู่ในป่าของสัตว์ร้ายซึ่งห่างจากตัวเมืองสาบสิบลี้ นางพักค้างแรมหนึ่งคืนและหลีกเลี่ยงสัตว์ที่ดุร้ายเหล่านั้น เช้านี้นางกลับเข้าเมือง นางหาโรงแรมเพื่อพักผ่อนสักพัก เปลี่ยนเสื้อผ้าที่สะอาดและกลับบ้าน ทันทีที่นางมาถึงประตู นางก็ได้ยินเสียงของหยวนเฮิงฉวน บังเอิญว่านางก็ไม่พอใจกับการหมั้นหมายเช่นกัน โดยการใช้โอกาสนี้ นางก็จะได้ปลดพันธนาการนี้เป็นอย่างแรก

"ฉินเฟิงหวู่ เจ้ายังไม่ตาย!"

เมื่อทุกคนกลับมาได้สติ ฉินเสี่ยวเยว่ก็อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสับสน เมื่อเห็นใบหน้าที่เย็นชาของฉินไป่ฉวน หล่อนจึงตระหนักว่าหล่อนได้พูดอะไรผิดไป หล่อนกระวนกระวายใจเล็กน้อยอยู่สักพัก หล่อนหุบปากและไม่รู้จะอธิบายอย่างไร

เมื่อฉินไป่ฉวนเห็นว่าฉินเฟิงหวู่ปลอดภัยดี เขาก็ถอนใจด้วยความโล่งอก เมื่อเขาได้ยินคำพูดตามนิสัยของฉินเสี่ยวเยว่ สีหน้าของเขาจึงเปลี่ยนไปเล็กน้อยและเขาก็คาดเดาอยู่ในใจ เขามองฉินเสี่ยวเยว่และฉินหยางอย่างเย็นชา ซึ่งทำให้ทั้งสองคนก้มหน้าลงจนไม่กล้ามองหน้ากันอีก

"พี่รองคะ ขอบคุณที่เป็นห่วง ข้าจะไม่ตายง่ายๆอย่างแน่นอน สองวันนี้ข้าเพิ่งไปที่ชายขอบของป่าอสูรวิเศษและบังเอิญเห็นร่างของลูกน้องทั้งสองคนของท่าน หวังฟู่และหวังกุ้ย ข้ากลับมาช้าไป"

ฉินเฟิงหวู่ตอบพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก คำพูดของนางเต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง ซึ่งทำให้ใบหน้าของฉินเสี่ยวเยว่บูดบึ้งมากขึ้นเรื่อยๆ

"หญิงไร้ประโยชน์ผู้นี้ นางเจออะไรหรือเปล่า?"

หยวนเฮิงฉวนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้สึกว่าฉินเฟิงหวู่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาดูราวกับแตกต่างไปจากเมื่อก่อนเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม เขาเกลียดนางมากมาโดยตลอด เขาแค่คิดว่านางเป็นภาพลวงตา เขาจึงไม่ได้ใส่ใจมากนัก

"องค์ชายรัชทายาท ตอนที่ท่านเห็นข้าและชายอีกสองคนออกจากเมืองเทียนหยวน ข้าอยากจะถามว่าท่านได้ยินเรื่องนี้จากผู้ใด? ชายสองคนนั้นเป็นใคร? พวกเขาอายุเท่าไหร่? พวกเขารูปร่างหน้าตาเป็นเช่นไร?"

ดวงตาของฉินเฟิงหวู่จับจ้องไปยังหยวนเฮิงฉวน ถ้าเขาต้องการใส่ร้ายนาง เขาก็ต้องถามนางเสียก่อนว่านางเห็นด้วยหรือไม่

ฉินไป่ฉวนคิดว่าจิตใจของฉินเฟิงหวู่คงแตกสลายเมื่อได้ยินว่า หยวนเฮิงฉวนกำลังจะถอนหมั้น เขาโล่งใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่านางดูสงบนิ่งแค่ไหน

เขายังรู้สึกว่าหลานสาวของเขาแตกต่างไปจากเดิมเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาไม่สามารถปกป้องฉินเฟิงหวู่ได้ตลอดเวลา จึงเป็นเรื่องดีที่นางสามารถเป็นคนที่แข็งแกร่งได้

เขาจ้องเขม็งไปยังหยวนเฮิงฉวนเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาเข้าข้างฉินเฟิงหวู่ ถ้าองค์ชายต้องการถอนหมั้น เขาย่อมทำได้ แต่ถ้าองค์ชายกล้าใส่ร้ายหลานสาวสุดที่รักของเขา แม้ว่าจะอยู่ในวัง เขาก็จะขอคำอธิบายให้กับฉินเฟิงหวู่!

หยวนเฮิงฉวนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดว่าฉินเฟิงหวู่จะกล้าพูดกับเขาเช่นนั้น ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ฉินเฟิงหวู่มักเป็นคนหัวอ่อนมาโดยตลอด นางไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยซ้ำ

"ฉินเฟิงหวู่ ตอนที่เจ้าออกไปพร้อมกับชายสองคน ทหารที่เฝ้าประตูเมืองเห็นเข้าพอดี องค์ชายรัชทายาทมีสถานะสูงส่ง เขาจะจำคนเหล่านั้นที่เจ้ารู้จักได้อย่างไร? ข้าเกรงว่าไม่ใช่เพราะว่าเจ้าทำผิดไว้หรือไง?"

เมื่อเห็นว่าหยวนเฮิงฉวนไม่เอ่ยตอบเป็นเวลานาน ฉินเสี่ยวเยว่จึงกลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้นมา นางจึงอดไม่ได้ที่จะพูดแทน

ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครช่วยฉินเฟิงหวู่ แม้แต่ทหารที่ปกป้องเมืองก็ยังยืนอยู่ข้างหยวนเฮิงฉวน พวกเขาได้พูดเป็นครั้งสุดท้ายในสิ่งที่พวกเขาต้องการจะพูด

"พี่รองคะ องค์ชายรัชทายาทยังไม่ได้พูดเลย ทำไมท่านถึงรีบร้อนนักล่ะ? แถมท่านยังเป็นพี่สาวคนที่สองของข้า ท่านไม่ควรปกป้องข้าหรือไง? ถ้าข้าไม่รู้ล่ะก็ ข้าเกรงว่าข้าคงคิดว่าท่านอยากจะทำลายชื่อเสียงของข้า"

เมื่อเห็นสีหน้าที่วิตกกังวลของฉินเสี่ยวเยว่ ฉินเฟิงหวู่จึงตอบโต้กลับด้วยกิริยาที่ไม่เร่งรีบจนทำให้สีหน้าของฉินหยางเปลี่ยนไปทันที

"เยว่เอ๋อ เงียบซะ!"

เมื่อเห็นใบหน้าที่เย็นชาของฉินไป่ฉวน เขาจึงตะโกนและขัดจังหวะนาง

"เสี่ยวหวู่ เจ้าก็รู้ว่าพี่รองของเจ้าเป็นคนที่ซื่อตรงและตรงไปตรงมา นางกลัวว่าเจ้าจะถูกใส่ร้าย บอกความจริงกับข้าสิ นางไม่ได้หมายความเป็นอย่างอื่นเลย"

เขารู้อยู่แก่ใจว่าเหตุการณ์นี้เกี่ยวข้องกับฉินเสี่ยวเยว่ แต่ด้วยความรักของฉินไป่ฉวนที่มีต่อฉินเฟิงหวู่ หากฉินเสี่ยวเยว่ยังคงพูดถึงเรื่องนี้และทำให้ฉินไป่ฉวนโกรธเคือง เรื่องนี้ก็อาจไม่จบลงด้วยดี

อย่างไรก็ตาม ในความหมายแฝงของเขา เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะปกป้องฉินเฟิงหวู่ แต่เขายืนยันคำพูดของฉินเสี่ยวเยว่และแสดงทัศนคติของเขาแบบอ้อม ๆ ต่างหาก

"ไม่จำเป็นต้องพูดไร้สาระให้มากนัก ท่านแค่ต้องไปตามหาคนที่เฝ้าประตูเมืองและถามพวกเขาสิ!"

ฉินเฟิงหวู่ขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจสองคนนี้ คงไม่สายเกินไปที่จะชำระความแค้นกับพวกเขาในภายหน้า ตอนนี้มีเรื่องสำคัญที่ต้องล้างมลทินให้ชื่อของนางและถอนหมั้น

เมื่อได้ยินคำพูดของฉินเฟิงหวู่ ฉินเสี่ยวเยว่และฉินหยางก็มีความสุขมาก สีหน้าของหยวนเฮิงฉวนไม่เปลี่ยนแปลงเลย แต่ความเชื่อมั่นในดวงตาของเขาไม่อาจซ่อนไว้ได้

เขาเกรงว่าฉินเฟิงหวู่จะไม่กล้าเผชิญหน้ากับเขา ในเมื่อนางได้ยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด เขาจึงไม่ถือสาที่จะปล่อยให้ฉินเฟิงหวู่ตายอย่างรวดเร็ว

"เสี่ยวหวู่..."

ฉินไป่ฉวนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกนางขัดจังหวะก่อนที่เขาจะทันพูดจบ