บทที่ 13

หลังจากอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย ซูโม่หว่านก็ดึงกระโปรงบนตัวไปมา รู้สึกไม่ค่อยชินเล็กน้อย มันดูอรชรอ้อนแอ้นเกินไปอยู่สักหน่อย

"ชิงเหอ เปลี่ยนชุดได้หรือไม่? ข้าเกรงว่าสภาพเยี่ยงนี้ยังเดินไปไม่ถึงตำหนักเฟิงหัวของท่านอ๋อง กระโปรงนี่จะต้องลอยไปตามลมเสียก่อน"

เดิมทีชิงเหอกำลังช่วยเช็ดผมที่เปียกอยู่ของนาง แต่เมื่อได้ยินนางพูดเช่นนี้ ก็หันหลังกลับเข้าไปในห้องด้านใน หลังจากนั้นไม่นานก็อุ้มชุดสีขาวอมฟ้าชุดหนึ่งออกมา

ซูโม่หว่านยิ้มพลางรับมันมา สะบัดมันออกอย่างใจร้อน แต่รอยยิ้มกลับแข็งค้างอยู่บนใบหน้าในทันใด

"ชิง ชิงเหอ เจ้า อายุก็ยังน้อย เรียนรู้อะไรที่ดีกว่านี้หน่อยได้หรือไม่..."

ชุดสีขาวอมฟ้านี้ดูเหมือนจะหนาขึ้น แต่รูปแบบมัน...

ยากที่จะเอ่ยออกมาเป็นคำพูดสั้นๆ ได้!

แก้มของชิงเหอแดงขึ้นมาเล็กน้อย "ชุดนี้ ชุดนี้เป็นชุดที่พี่เลี้ยงผู้ดูแลตำหนักเตรียมไว้ให้ตั้งแต่เช้าแล้วเพคะ"

ซูโม่หว่านสีหน้าพลันดำคล้ำ รีบโยนเสื้อผ้ากลับไปในมือของชิงเหอ "่ช่างเถิด ไม่ต้องเปลี่ยนแล้ว"

— —

"ว่าอย่างไรนะ?"

เสิ่นมู่เยวี่ยเลิกผ้าแพรคลุมหน้าสีแดงที่เพิ่งสวมเข้าไปอีกครั้งขึ้นมา นึกว่าตนได้ยินผิดไป

สตรีวัยกลางคนในชุดงดงามหรูหราอายุประมาณสี่สิบหนาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเสิ่นมู่เยวี่ย พูดทวนอีกครั้งด้วยความสุภาพว่า "พระชายารองเสิ่นทรงบรรทมเร็วหน่อยนะเพคะ คืนนี้ท่านอ๋องไม่เสด็จมายังตำหนักสี่อู๋แล้วเพคะ"

เสิ่นมู่เยวี่ยกำผ้าแพรคลุมหน้าสีแดงแน่น พยายามเค้นน้ำเสียงอ่อนโยนดุจสายน้ำออกมา "ลำบากแม่นมจ้าวเดินมาถึงที่นี่แล้ว ไม่ทราบว่าคืนนี้ท่านอ๋อง……ทรงประทับค้างคืนที่ใดหรือ? "

ขณะที่พูดก็บุ้ยคางไปทางไฉ่เวย หนึ่งในสาวใช้ที่มาจากบ้านเดิม

ไฉ่เวยประชิดเข้าไปใกล้อย่างคล่องแคล่วว่องไวในทันที ล้วงตำลึงเงินสีขาวนวลออกมาจากแขนเสื้อก้อนหนึ่ง แล้วยัดใส่มือของแม่นมจ้าว "แม่นมจ้าวได้โปรดรับไว้ด้วยเจ้าค่ะ คุณหนูของเราเพิ่งตบแต่งเข้ามายังตำหนักอ๋อง ไม่ค่อยรู้กฎเกณฑ์ต่างๆ ในตำหนักอย่างชัดแจ้งนัก ต่อไปยังต้องขอให้แม่นมจ้าวช่วยเหลืออีกมากเจ้าค่ะ"

แม่นมเจ้าเป็นนางข้าหลวงอาวุโสในวัง ตั้งแต่มู่หรงจิ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นอ๋องนางก็ตามมารับใช้ที่ตำหนักฉินอ๋องตั้งแต่นั้นแล้ว มีสถานะค่อนข้างสูงในตำหนักอ๋องมากทีเดียว อาหารเสื้อผ้าของใช้ล้วนเป็นของที่ดีที่สุด ไหนเลยจะสนใจเงินหนึ่งตำลึงก้อนนี้

นางดันเงินกลับคืนไปในทันที รอยยิ้มบนใบหน้าจางลง "พระชายารองเสิ่นโปรดให้อภัยด้วยเพคะ หม่อมฉันมีหน้าที่เพียงแค่ถ่ายทอดคำสั่งของท่านอ๋องเท่านั้น ฉะนั้นพระชายารองเสิ่นก็อย่าทำให้หม่อมฉันลำบากใจเลยเพคะ"