บทที่ 14

ซูโม่หว่านสำรวจนางอย่างรวดเร็ว

ค่อนข้างแตกต่างจากชิงเหอที่น่ารักสดใส หยินซวงมีความเย็นชาสายหนึ่งแผ่ไปทั่วทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า

ดูจากท่าทางการเดินของนาง เป็นผู้ฝึกยุทธเสียด้วย

สายตาลุ่มลึกสงบนิ่งของซูโม่หว่าน ฉายแววครุ่นคิดเสี้ยวหนึ่ง จากนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "ไม่ต้องมากพิธี"

เฟิงเยวี่ยที่อยู่อีกด้านกล่าวออกมาประโยคหนึ่งว่า "พระชายารองซูพ่ะย่ะค่ะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปหยินซวงจะติดตามรับใช้อยู่ข้างกายท่านพ่ะย่ะค่ะ"

เว้นช่วงไปครู่หนึ่ง เขาก็กล่าวเพิ่มอีกประโยคว่า "นี่เป็นพระประสงค์ของท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ"

ซูโม่หว่านยังคงรอยยิ้มจางๆ ไว้บนใบหน้า แค่เห็นก็รู้แล้วว่าหยินซวงเป็นหญิงสาวที่มีฝีมือไม่ธรรมดาคนหนึ่ง เห็นได้ชัดว่ามู่หรงจิ่งให้คนมาเฝ้าดูเธอนั่นแหละ

มุมปากของเธอยกขึ้น "ท่านอ๋องเล่า อยู่ข้างในใช่หรือไม่? ข้าจะ 'ขอบคุณ' เขาเป็นอย่างดี"

เฟิงเยวี่ยสีหน้าเริ่มแดงซ่าน ก้มหน้ากล่าวว่า "ท่านอ๋องอยู่ในตำหนัก ท่านเข้าไปได้เลยพ่ะย่ะค่ะ"

ซูโม่หว่านถอดเสื้อคลุมบุรุษที่คลุมอยู่บนตัวออก แล้วโยนให้ชิงเหอ

เธอดึงกระชับสาบเสื้อที่ค่อนข้างเปิดกว้างเกินกว่าเหตุครู่หนึ่ง จากนั้นก็ผลักประตูเข้าไปในตำหนักเฟิงหัว

ตำหนักขนาดใหญ่นี้ดูโล่งเป็นอย่างยิ่ง นอกจากไฟสองสามดวงที่สว่างอยู่ ก็ไม่มีเครื่องตกแต่งอะไรประดับอยู่อีกเลย

ซูโม่หว่านเดินผ่านห้องโถงที่ว่างเปล่าโหรงเหรง แล้วอ้อมไปที่ห้องโถงด้านข้าง ก็เห็นห้องที่สงสัยว่าจะเป็นห้องนอนในที่สุด

บานประตูที่ทำจากไม้ประดู่ชิงชัน วงกบประตูที่ทำจากไม้ประดู่ชิงชัน ธรณีประตูที่ทำจากไม้ประดู่ชิงชัน หน้าต่างที่ทำจากไม้ประดู่ชิงชัน

กลิ่นอายความสูงศักดิ์ผสมกับความมีอำนาจสายหนึ่งแผ่กระจายออกมา

ซูโม่หว่านเดินเข้าไปใกล้ ลองเรียกหยั่งเชิงดูว่า "ฉินอ๋องเพคะ? "

หลังจากนั้นสักพักใหญ่ ค่อยมีเสียงเย็นชาดังแว่วมาว่า 'เข้ามา'

ซูโม่หว่านกระชับสาบเสื้อ ยกมือขึ้นผลักประตูให้เปิดออก จนเมื่อเห็นการตกแต่งภายในอย่างชัดเจนแล้ว ถึงตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ทั่วทั้งตำหนักเฟิงหัวไม่มีผ้าแพรสีแดงแขวนอยู่เลย ห้องพักของมู่หรงจิ่งก็ไม่เห็นสีแดงแม้แต่เสี้ยวเดียวเลย

เมื่อเทียบกับการเฉลิมฉลองด้านนอก รู้สึกว่ามันปุบปับกระทันหันและแปลกๆ ยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก

มู่หรงจิ่งถอดชุดแดงบนตัวออกแล้ว เหลือเพียงเสื้อตัวในสีขาว เขาเหลือบมองเธอด้วยสีหน้าท่าทางคลุมเครือ

“ยืนเหม่ออยู่ตรงนั้นทำไม กลัวแล้ว? ”

ซูโม่หว่านกระชับสาบเสื้ออย่างเก้ๆ กังๆ

กลัว? คนอย่างซูโม่หว่านไม่มีทางกลัวคนเป็นอัมพาตครึ่งท่อนแน่นอน!

ต้องบอกว่าใบหน้าขาวผ่องราวหยกที่สะท้อนกับแสงไฟของมู่หรงจิ่งในเวลานี้ ยิ่งทำให้ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขามีเสน่ห์น่าดึงดูดมากขึ้นไปอีก