บทที่ 5

ซูโม่หว่านรูปร่างสูงโปร่ง ในตอนนี้สวมชุดบุรุษสีขาวอมฟ้า ก้มหน้าก้มตาเดินไปตามท้องถนนอย่างเร่งรีบ ดึงดูดสายตาของหญิงสาวหลายคนจนพากันแอบชำเลืองมอง

หลังจากเดินไปได้เกือบหนึ่งก้านธูป ก็เลี้ยวเข้ามุมหนึ่ง จนมาถึงในตรอกมืดแห่งหนึ่ง

เธอเดินไปที่บ้านหลังที่สาม มองไปรอบๆ เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีคน ค่อยก้มศีรษะลง แล้วเคาะประตูอย่างรวดเร็ว

"ผู้ใด? "

มีเสียงนุ่มนวลดังลอยมาจากด้านในประตู

"ข้าเอง! "

ซูโม่หว่านกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงกดต่ำ

ไม่มีเสียงจากด้านในประตูอีก หลังจากนั้นไม่นาน ประตูก็เปิดออกเสียงดัง ‘แอ๊ด’ เผยให้เห็นใบหน้างดงามอย่างยิ่งยวดปรากฏออกมา

"โม่หว่าน ไยเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้? แถมยังแต่งตัวแบบนี้อีก?! "

“อย่าเพิ่งพูดมากเช่นนี้เลย ข้าจะขอหลบอยู่ที่นี่สักพัก! ”

ซูโม่หว่านอดไม่ได้ที่จะกล่าวแย้ง แล้วเบียดเข้าไปด้านในประตู

"แต่ว่า วันนี้เป็นวันมงคลของเจ้ามิใช่หรือ? " ชิงเฉิงปิดประตูอย่างระมัดระวัง แล้วเอ่ยถามด้วยความงุนงง

ซูโม่หว่านถอนหายใจ "ชิงเฉิง ข้าแต่งกับมู่หรงจิ่นมิได้แล้ว……"

“ว่าอย่างไรนะ? แต่ข้าได้ยินมาว่าเจ้ากับซูฮว่าเยวี่ยต่างก็ออกเรือนพร้อมกันในวันนี้นี่! ”

ชิงเฉิงไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ นี่เป็นสิ่งที่จิ้นอ๋องมู่หรงเซวียนบอกกล่าวกับนางด้วยตนเองเมื่อคืนนี้!

"ข้าต้องแต่งงานจริงๆ เพียงแต่ไม่ได้แต่งกับฉู่อ๋อง แต่แต่งกับฉินอ๋อง" ซูโม่หว่านหลุบตาลง "ซูฮว่าเยวี่ยแต่งกับฉู่อ๋องมู่หรงจิ่น ส่วนข้าแต่งกับฉินอ๋องมู่หรงจิ่ง"

ชิงเฉิงตอบสนองไม่ทันไปชั่วขณะ ตกตะลึงไปสองวินาทีก่อนที่จะอุทานออกมาว่า "เจ้าแต่งกับฉินอ๋องมู่หรงจิ่ง?! โอ้สวรรค์ เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร……"

"มันยากที่จะอธิบายเป็นคำพูดสั้นๆ ได้ ได้แต่ยืมสถานที่ของเจ้าหลบหนีเท่านั้น"

ซูโม่หว่านฝืนเค้นรอยยิ้มออกมา

ชิงเฉิงดูเหมือนลำบากใจเล็กน้อย ลังเลอยู่ครู่หนึ่งค่อยกล่าวว่า "แต่ว่าโม่หว่าน ต่อให้วันนี้เจ้าหนีพ้นแล้วอย่างไรเล่า? คนอย่างฉินอ๋อง ไหนเลยจะปล่อยให้เจ้าหนีไปเช่นนี้? เขาไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่นอน! "

ซูโม่หว่านผงะ จากนั้นก็กล่าวอย่างเชื่องช้าว่า "ไม่ปล่อยข้าไป ก็ต้องดูว่าเขาจะมีปัญญาหรือไม่"

ชิงเฉิงกัดริมฝีปาก ผ่านไปนานครึ่งค่อนวันค่อยกล่าวออกมาว่า "แล้วหลังจากนี้เจ้าจะทำอย่างไรต่อไป? "

หลังจากนี้จะทำอย่างไรต่อไป?