บทที่ 6

ตำหนักฉู่อ๋องก็ได้รับข่าวเช่นกัน

"หายตัวไป? "

มู่หรงจิ่นที่สวมชุดสีขาว หัวคิ้วขมวดขึ้นมาเล็กน้อย

หัวหน้าองครักษ์โค้งคำนับเล็กน้อย และกล่าวตอบด้วยความเคารพนบนอบว่า "พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง! "

มู่หรงจิ่นใบหน้าตะลึงงันเล็กน้อย ราวกับไม่ค่อยอยากจะเชื่อ หลังจากนั้นครู่ใหญ่ถึงได้กล่าวพึมพำว่า "ซูโม่หว่านกำลังหนีการแต่งงาน? "

เขาและซูโม่หว่านรู้จักกันมาสองปีแล้ว เดิมทีเขาต้องการตบแต่งซูโม่หว่านเป็นชายา แต่จะทำอย่างไรได้...

“ท่านอ๋อง คิดมากไปก็เปล่าประโยชน์พ่ะย่ะค่ะ! ” ลูกน้องกล่าวเตือนอยู่อีกด้าน

มู่หรงจิ่นได้สติ กล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่นว่า "เข้าใจแล้ว คำว่ากตัญญูยิ่งใหญ่กว่าฟ้า ข้าเข้าใจหลักการข้อนี้ดี"

“ท่านอ๋อง การพิจารณาของพระสนมกุ้ยเฟย พระนางก็คงทรงมีเหตุผลของพระนางพ่ะย่ะค่ะ! ”

เหตุผลของพระนาง?

พูดได้ดูดียิ่งนัก แต่ก็เป็นเพียงเพราะพอพระทัยสถานะบุตรสาวที่เกิดจากฮูหยินเอกของซูฮว่าเยวี่ยก็เท่านั้น

ไฉนมู่หรงจิ่นจะไม่เข้าใจ!

เขาพลันยิ้มเยาะ "เอาล่ะ เจ้าออกไปเถิด! "

— —

ซูโม่หว่านรับถ้วยชาที่ชิงเฉิงยื่นมาให้ กำลังจะจิบเข้าปาก ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดัง ‘ก๊อกๆ’ แว่วมาจากด้านนอก ดวงตาพลันแข็งค้างในทันใด

ชิงเฉิงส่ายหัวเป็นเชิงให้นางอย่าส่งเสียง จากนั้นตนก็ลุกขึ้นเดินไปที่หลังประตู แล้วเอ่ยถามเสียงนุ่มนวลว่า "ผู้ใด? "

"โม่หว่าน ข้าเอง ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่! "

เสียงใสกังวานช่างคุ้นเคยยิ่งนัก

ซูโม่หว่านตกตะลึง พี่รอง?!

เธอรีบลุกขึ้น แล้วให้ชิงเฉิงเปิดประตู ผู้ที่อยู่ข้างนอกประตูก็คือพี่ชายคนรองซูรั่วเฟิง!

“โม่หว่าน ไปกับพี่รอง พี่รองจะพาเจ้าหนีไปเอง! ”

ซูรั่วเฟิงมองนาง สายตาทั้งจริงใจและเป็นกังวล

ซูโม่หว่านชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก

ไม่พูดถึงว่าพี่รองสามารถมาหาเธอถึงที่นี่ได้อย่างไร ทำไมยังคิดจะพาเธอหนีงานแต่งงานด้วย?

ต้องรู้ก่อนว่า ซูรั่วเฟิงและซูฮว่าเยวี่ยเป็นพี่น้องแม่เดียวกัน ต่อให้ปกติความสัมพันธ์ของพวกเธอจะดีเพียงใด ทำไมถึงได้ยืนอยู่ข้างเธอในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้ล่ะ……