บทที่ 7

ในเวลาพลบค่ำ เกี้ยวเจ้าสาวสีแดงสองตัวถูกหามออกจากประตูหลักของจวนแม่ทัพ

ด้านหลังเกี้ยวเจ้าสาวเป็นสินเดิมของเจ้าสาวที่ทอดยาวเหยียดออกไป และเสียงแตรฆ้องกลองดังก้องฟ้า ดึงดูดประชาชนมากมายบนท้องถนนให้มามุงดู ครึกครื้นมีชีวิตชีวาเป็นอย่างยิ่งตลอดเส้นทาง

หลังจากผ่านช่วงถนนสายหลักของเมืองไปแล้ว ขบวนส่งตัวเจ้าสาวถูกแบ่งออกเป็นสองขบวน ขบวนหนึ่งเคลื่อนไปที่พระตำหนักฉินอ๋องทางตะวันออกของเมืองหลวง ส่วนอีกขบวนเคลื่อนไปที่พระตำหนักฉู่อ๋องทางตอนใต้ของเมืองหลวง

แสงเทียนสว่างไสวอยู่ในห้อง ซูโม่หว่านลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ สะบัดศีรษะที่ค่อนข้างมึนงงไปมา

“คุณหนูรองซู ท่านตื่นแล้วหรือเพคะ? ”

เสียงใสไพเราะเสียงหนึ่งดังขึ้น

ซูโม่หว่านตื่นตกใจ และรีบเบิกตากว้าง ก็เห็นสาวใช้ตัวน้อยลักษณะท่าทางน่ารักจิ้มลิ้มคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า อายุประมาณสิบห้าหรือสิบหกปี กำลังจ้องมองเธอด้วยดวงตาฉ่ำวาว

ซูโม่หว่านมองสำรวจร่างกาย ไม่มีเชือกมัดไว้ แล้วก็ไม่ได้ถูกจี้จุด

หลังจากเพิ่งตื่นเสียงของเธอยังคงแหบแห้งเล็กน้อย เธอเอ่ยถามสาวใช้ตัวน้อยว่า "แม่นาง ที่นี่คือที่ใด? "

ห้องหับค่อนข้างใหญ่ กั้นด้วยฉากกั้น แบ่งเป็นห้องด้านในและด้านนอก กิ่งไผ่ที่ถูกวาดบนบานหน้าต่างเผยให้เห็นความประณีตงดงาม เมื่อกวาดตามองไปที่เตียง ซูโม่หว่านหัวใจพลันกระตุกในทันที

ห้องหับของที่นี่คุณภาพสูงกว่าห้องส่วนตัวของเธอในจวนแม่ทัพไม่รู้ตั้งกี่ระดับ!

“ที่นี่คือตำหนักฉินอ๋องเพคะ หม่อมฉันมีนามว่าชิงเหอ เป็นสาวรับใช้ในตำหนักฉินอ๋องเพคะ! ”

ชิงเหอรินชาในถ้วยอย่างคล่องมือ แล้วยื่นให้ซูโม่หว่านด้วยความเคารพนบนอบ

ตำหนักฉินอ๋อง?!

ซูโม่หว่านกลับกลับรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา

ผ่านไปสักครู่ใหญ่ๆ เธอถึงฝืนเค้นรอยยิ้มออกมาได้

“ชิงเหอใช่หรือไม่? เจ้าเฝ้าอยู่ที่นี่มานานเพียงใดแล้ว? ”

ยังคงมีรอยยิ้มหวานประดับอยู่บนใบหน้าของชิงเหอ "เรียนคุณหนูรองซู ไม่นานเพคะ ก็แค่หนึ่งชั่วยามเห็นจะได้เพคะ! "

หนึ่งชั่วยาม !

ซูโม่หว่านมองไปยังท้องฟ้านอกหน้าต่าง ฟ้ามืดสนิทแล้ว!

หลังจากรับชาในมือของชิงเหอมา กำลังจะจิบเข้าปาก กลับได้ยินเสียงเสียงดังอึกทึกครึกโครมอย่างบางเบามาจากข้างนอก ซูโม่หว่านเกิดความสงสัย "เหตุใดข้างนอกถึงได้เสียงดังเอะอะเช่นนี้? "

"เรียนคุณหนูรองซู นั่นเป็นเสียงเซ็งแซ่จากเหล่าแขกในงานลานหน้าตำหนักเพคะ" ชิงเหอยังคงกล่าวด้วยรอยยิ้ม