บทที่ 1

-เรือนซินหยาง จวนอ๋องฉิน-

"พระชายาเพคะ พระชายา"

เสียงเรียกจากสตรีนางหนึ่งลอยเข้ามาในโสตประสาทการรับฟังใกล้เสียจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน เปลือกตาบางค่อยๆ แย้มกระพริบขึ้น

นางหายใจเข้าเฮือกใหญ่ร่างเพรียวบางพยายามยันตัวลุกขึ้นโดยมีสาวใช้คนสนิทประคองตัวช่วยอีกแรง

เมื่อเด็กสาวข้างกายประคองตัวนางให้เอนกายไปกับพนักพิงตรงหัวเตียงนอนแล้วลู่เหยียนซินก็หันมองไปรอบๆ ห้อง นางเริ่มรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกำลังเกิดขึ้นกับตัวเอง

ดวงตาเล็กเรียวทอดมองมายังหญิงสาวตรงหน้าใบหน้าเล็กไร้เดียงสานั้นยังคงมีหยาดน้ำตานองเต็มดวงตา และกำลังนั่งจ้องมองนางด้วยความดีใจอย่างเป็นที่สุด

"เมื่อครู่เจ้าเรียกข้าว่าพระชายากระนั้นหรือ"

"ก็ใช่น่ะสิเพคะพระชายา อาการป่วยของท่านคงไม่ได้ทำให้เลอะเลือนจนจำอะไรไม่ได้หรอกนะเพคะ"

สาวใช้คนสนิทของเจ้าของร่างนี้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ ดวงตาแดงก่ำคล้ายผ่านการร้องไห้มานานนับหลายวันและมีทีท่าจะร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้งหลังได้ยินสิ่งที่ผู้เป็นนายสาวเอ่ยถามขึ้นเมื่อครู่นี้

ลู่เหยียนซินพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ ก่อนที่นางจะตื่นขึ้นมานั้นในช่วงเวลาหนึ่งที่คล้ายกับอยู่ในห้วงแห่งความฝันลู่เหยียนซินเห็นตนเองอยู่ในห้องผ่าตัด นางกำลังผ่าตัดช่วยชีวิตหญิงท้องแก่ที่ประสบอุบัติเหตุอย่างร้ายแรงและส่งผลต่อเด็กในครรภ์โดยตรง การผ่าตัดใช้เวลาหนึ่งวันเต็มๆนางไม่คิดแม้แต่จะพักเลยสักนิดเพราะทุกวินาทีนั้นมีค่าหากพลาดแม้แต่นิดเดียวเท่ากับพรากชีวิตผู้เป็นแม่และเด็กน้อยไปตลอดกาล

ในที่สุดผลของความพยายามและแรงกดดันที่มีก็สิ้นสุดลงการผ่าตัดเป็นไปได้ด้วยดี นางกลับไปยังห้องพักแพทย์ด้วยความเหนื่อยล้าแล้วโน้มตัวลงพักได้เพียงครู่เดียวเท่านั้น เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองมาอยู่ที่นี่เสียแล้วและมาอยู่ในร่างของลู่เหยียนซินคนที่มีชื่อแซ่เดียวกันกับตนเองอีก