บทที่ 2

“ฮึกๆ”

เสียงสะอื้นจากคนข้างกายทำเอาลู่เหยียนซินที่กำลังนั่งครุ่นคิดประติดประต่อความทรงจำเดิมของเจ้าของร่างนี้อยู่เป็นต้องรีบหันไปมอง

“เจ้าเป็นอะไร”

“ฮึก…บ่าวนึกว่าพระชายาจะไม่ฟื้นแล้วน่ะสิเพคะ”

“แต่ข้าก็ฟื้นขึ้นมาแล้วอย่างไรเล่า เรื่องแค่นี้เองเจ้าจะร้องไห้ไปทำไมกัน”

“ก็บ่าวดีใจนี่นาอย่างน้อยบ่าวก็จะไม่ต้องกลายเป็นบ่าวรับใช้ของพระชายาคนใหม่ผู้นั้น”

“พระชายาคนใหม่อย่างนั้นหรือ”

นางพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ลู่เหยียนซินมากขึ้น

“ข้าก็อยู่นี่แล้วและเจ้าก็ต้องอยู่กับข้าไปอีกนาน แต่ว่านะลี่ถิงเวลานี้ข้าคอแห้งมากอยากได้น้ำชาอุ่นๆ สักแก้ว เจ้าช่วยไปต้มให้ข้าที”

“บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยเพคะ”

เด็กสาวรับคำสั่งก่อนจะรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งออกไปจากห้องนอนจนเกือบสะดุดกับขอบประตูไปแล้ว ลู่เหยียนซินส่ายหัวให้นางพลางนึกเอ็นดูเด็กสาวผู้นี้อยู่ไม่น้อย

‘หากนางรู้ว่าคนที่ฟื้นขึ้นมาไม่ใช่ลู่เหยียนซินพระชายาผู้นั้นของนางแล้วนางจะรู้สึกอย่างไรนะ จะเสียใจมากหรือไม่’

ลู่เหยียนซินเอนกายลงนอนบนเตียงหลังใหญ่นั้นต่อเพียงไม่นานก็ได้ยินสาวใช้ในจวนวิ่งมารายงานว่าหยางซูฉินมาขอเข้าพบ ครั้นอยากจะบอกปัดไปก็ดูเหมือนว่าจะไม่ทันการเสียแล้ว

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังสม่ำเสมอมาจากทางหน้าประตูปรากฏให้เห็นเป็นหญิงสาวในชุดสีชมพูอ่อนรูปร่างอ้อนแอ้นอรชรราวกับกิ่งหลิวล้อลม ใบหน้าของนางเรียวเล็กเป็นรูปไข่ดูสะอาดตาดวงตากลมโตสุกใสดูซื่อบริสุทธิ์ดุจกวางน้อย

‘คงจะเป็นหยางซูฉินสินะ’

รูปร่างหน้าตางดงามแต่จะมีใครรู้บ้างว่าเบื้องหลังรอยยิ้มอันอ่อนหวานปานน้ำผึ้งนั้นกลับซุกซ่อนพิษร้ายที่พร้อมปลิดชีพผู้คนเอาไว้ คงจะมีเพียงนางเท่านั้นกระมังที่รู้เห็นอยู่เพียงผู้เดียว

ด้านหลังของหยางซูฉินยังมีสาวใช้อีกหนึ่งคนในชุดสีเขียวอ่อนกำลังประคองถาดไม้แกะสลักเข้ามาในห้องตามผู้เป็นนายมาติดๆ บนถาดนั้นมีกาน้ำชาเครื่องเคลือบดินเผาและถ้วยชาใบเล็กวางเข้าคู่กัน ควันสีขาวจางๆ ลอยกรุ่นออกมาจากตัวกา ส่งกลิ่นหอมละมุนของใบชารสเลิศอบอวลไปทั่วทั้งห้อง

"พระชายาหม่อมฉันมาเยี่ยมเพคะ"

ลู่เหยียนซินปรายตามองนางเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นว่า "เยี่ยมข้างั้นหรือ? ไม่จำเป็นหรอก"

"พูดอะไรเช่นนั้นอีกไม่นานท่านอ๋องก็จะไปสู่ขอหม่อมฉันเป็นชายารองแล้ว ดังนั้นหม่อมฉันจึงต้องมาทำความคุ้นเคยกับท่านเอาไว้" นางพูดพลางยิ้มเยาะให้ลู่เหยียนซิน

ใบหน้าของหยางซูฉินนั้นหวานละมุนมากเครื่องหน้าของนางงดงามสมส่วนไปหมดหากไม่ใช่เพราะจิตใจลึกๆ ของนางนั้นซ่อนความร้ายกาจเอาไว้ลู่เหยียนซินเองก็คงอดที่จะชื่นชมออกมาไม่ได้เช่นกัน