บทที่ 10

"ก้าวระวังด้วยนะพ่ะย่ะค่ะพระชายา"

"ขอบใจฉางกงกง" นางยิ้มและเดินต่อไปยังห้องบรรทมของไท่ซ่างหวง หญิงสาวหันซ้ายมองขวาไปมาจนไม่ทันสังเกตว่ามีคนๆ หนึ่งนั่งเอกเขนกอยู่บนเตียงนอนหลังใหญ่กลางห้อง

เมื่อหันมองกลับมาก็เป็นต้องสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับสายตาน่าเกรงขามคู่นั้นที่จ้องมองมาอยู่แล้ว ฉางกงกงพยักหน้าให้นางก่อนที่ลู่เหยียนซินจะรีบคุกเข่าลงแล้วพูดขึ้นว่า

"หลานสะใภ้ถวายบังคมเสด็จปู่เพคะ"

"เข้ามาๆ ไม่ต้องมากพิธีหรอก" ไท่ซ่างหวงที่เวลานี้อายุได้ราวๆ หกสิบพรรษาแล้วมีร่องรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าและผิวกายเล็กน้อยที่เป็นไปตามวัยของมนุษย์

พระองค์ทรงสละราชบัลลังก์ให้ฮ่องเต้เยว่เหวินเทียนขึ้นครองราชย์ต่อส่วนตัวของพระองค์นั้นก็ย้ายมาอยู่ที่ตำหนักซูหนิงตำหนักที่ห่างไกลความวุ่นวายนี้แทน

"นี่หรือหลานสะใภ้ของข้าตั้งแต่เจ้าแต่งให้เจ้าสามมาก็ไม่เคยเห็นมาเคารพข้าเลยสักครั้ง"

"นั่นอาจจะเป็นเพราะท่านอ๋องยุ่งอยู่กระมังเพคะเสด็จปู่"

"ยุ่งหรือไม่สนใจกันแน่เจ้าเด็กคนนี้ชอบก่อเรื่องวุ่นวายจะตายไปคงไม่ได้ทำเรื่องอะไรให้เจ้าลำบากใจหรอกนะ"

"หลานจะไปทำอะไรนางก่อนเล่าพ่ะย่ะค่ะเสด็จปู่" เสียงของอ๋องฉินดังมาแต่ไกลก่อนที่จะเห็นเจ้าตัวเดินเข้ามายังห้องบรรทมของไท่ซ่างหวง

"หลานถวายบังคมเสด็จปู่พ่ะย่ะค่ะ"

"ข้าเรียกเพียงพระชายาของเจ้าไม่ได้เรียกเจ้ามาด้วยเสียหน่อย"

"หลานแค่กลัวว่านางจะเผลอทำสิ่งใดให้เสด็จปู่ไม่พอพระทัยจึงรีบตามมาก็เท่านั้นเองพ่ะย่ะค่ะ"

"นางรู้ความกว่าเจ้าเยอะ เจ้านั่นล่ะอย่าได้มาก่อกวนข้า"

"ทรงเห็นหลานเป็นเช่นใดหลานไม่ใช่คนชอบก่อเรื่องถึงเพียงนั้นเสียหน่อย"

ไท่ซ่างหวงกรอกพระเนตรไปมาพลางทอดถอนพระปัสสาสะทันที หลานชายผู้นี้เขาเลี้ยงมาตั้งแต่ยังเล็กทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเจ้าเด็กคนนี้ตอนนี้คิดการสิ่งใดอยู่

"ถ้าเช่นนั้นก็จงอยู่เงียบๆ อย่ารบกวนข้า"

"ได้พ่ะย่ะค่ะเสด็จปู่"

"ฉางกงกงไปเอาของมา"

"พ่ะย่ะค่ะไท่ซ่างหวง"

ฉางกงกงเดินไปที่หลังม่านหยิบเอากล่องไม้จันทร์เดินถือติดตัวออกมาด้วยก่อนจะยื่นให้กับไท่ซ่างหวง

"ข้าให้เจ้าถือว่าเป็นของขวัญแต่งงานจากตาแก่คนนี้แล้วกัน”

ลู่เหยียนซินยื่นมือไปรับแล้วถือไว้ในอ้อมอกของตนเอง

"เปิดดูสิ" ไท่ซ่างหวงบอกกล่าวทั้งส่งยิ้มอ่อนให้นาง ลู่เหยียนซินจึงจัดการเปิดกล่องที่ถือเอาไว้ออกมาทันที ภายในบรรจุหินหยกสีเขียวมรกตสองชิ้นเมื่อแสงตกกระทบกับตัวหยกก็สะท้อนแสงแวววับขึ้นมาอย่างสวยงาม

‘สวยจัง หากเป็นยุคที่จากต้องใช้เงินมากมายมหาศาลถึงจะได้เจ้าสิ่งนี้มาเลยนะเนี่ย’

"สวยมากเลยเพคะเสด็จปู่"

"รักษาไว้ให้ดี"

"ขอบพระทัยเพคะ"