บทที่ 4

อ๋องฉินจ้องมองลู่เหยียนซินเล็กน้อยเขามองเห็นความหยาบกระด้างของวาจาและแววตาที่นางแสดงออกมา ความรักใคร่ที่นางเคยมีให้เขาดูเหมือนจะจางหายไปจนหมดสิ้นแล้วสร้างความประหลาดใจให้เขาอยู่ไม่น้อย

‘แต่เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ’

"ท่านอ๋องพวกเราออกไปจากที่นี่กันเถอะเพคะ"

“อืม” เขาหันไปมองหญิงสาวด้วยแววตาที่อ่อนโยนก่อนจะหันกลับมามองลู่เหยียนซินอีกครั้ง แววตาที่มองมาตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิง

"เจ้าอย่าได้คิดก่อเรื่องอีก ครั้งนี้ข้าจะกักบริเวณเจ้าแต่หากเจ้ายังไม่สำนึกคิดจะก่อเรื่องขึ้นมาอีกก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือนเจ้าก็แล้วกัน"

พูดจบก็ประคองหยางซูฉินออกไปจากเรือนแห่งนี้ด้วยความรวดเร็ว

"ท่านก็ควรดูแลคนของท่านให้ดีอย่าให้นางมารบกวนข้าก็พอ!"

อ๋องฉินหันกลับมามองนางขวับด้วยใบหน้าบึ้งตึงเขาเห็นนางส่งยิ้มที่มุมปากพลางโบกมือให้ ชั่วขณะหนึ่งเขาเองก็ยังนึกสงสัยว่าสตรีผู้นั้นคือลู่เหยียนซินชายาที่เขาแต่งเข้ามาหรือไม่ เพราะดูเหมือนนางจะไม่หลงเหลือแววตาของสตรีที่คลั่งรักเลยสักเพียงนิด มีเพียงความว่างเปล่า ใช่แล้วเขาสัมผัสได้ว่าแววตาของนางนั้นว่างเปล่ามาก!

หยางซูฉินเองก็หันกลับมามองนางด้วยแววตาเกลียดชัง ‘สักวันเถอะข้าจะต้องเป็นพระชายาเอกและจะเขี่ยเจ้าออกจากจวนแห่งนี้ให้จงได้!’

ทั้งคู่รีบเดินออกไปจากเรือนซินหยางหลังจากนั้นความเงียบสงบก็เข้ามาแทนที่ทำให้ลู่เหยียนซินเริ่มรู้สึกหายใจสะดวกขึ้น

"ไปได้เสียทีทำตัวน่ารังเกียจเสียจริงตาอ๋องบ้านั่นก็ช่างขี้เก๊กโง่เขลาเหมือนตัวอะไรสักอย่าง รู้เช่นนี้ข้าน่าจะตบเรียกสติสักทีสองทีท่าจะดีไม่น้อยเลย”

“!”

ลู่เหยียนซินหมุนตัวตั้งท่าจะเดินกลับไปนอนพักเอาแรงอีกสักเล็กน้อย แต่เมื่อมองไปเห็นสีหน้าของลี่ถิงสาวใช้คนสนิทของเจ้าของร่างนี้ก็ต้องหยุดชะงักไปทันที

‘แย่แล้ว! ลืมไปได้อย่างไรว่านางยังอยู่ที่นี่’

“มีอะไรหรือ”

“เมื่อครู่พระชายาพูดว่าอะไรนะเพคะ”

“คะ คือว่า…โอ๊ย! ช่างเถอะถือเสียว่าไม่ได้ยินก็แล้วกัน แต่ว่าตอนนี้เจ้าช่วยเก็บกวาดห้องให้ข้าทีแล้วก็เตรียมน้ำอุ่นๆ ให้ข้าด้วย"

"เพคะพระชายา"

ในขณะที่สาวใช้ของนางกำลังจัดเตรียมน้ำสำหรับอาบอยู่นั้น ลู่เหยียนซินก็เดินสำรวจเรือนแห่งนี้ไปจนทั่ว

‘น่าแปลกเป็นถึงพระชายาเอกแต่เหตุใดเรือนพักอาศัยถึงได้ดูธรรมดาไม่สมฐานะเอาเสียเลยล่ะ’

หญิงสาวเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องอาบน้ำก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน ลี่ถิงจึงก้าวเข้ามาก่อนจะเอื้อมมือมาตรงหน้านางหมายจะถอดชุดให้ผู้เป็นนายสาว

“ดะ เดี๋ยวสิ! เจ้าจะทำอะไร”

“ก็พระชายาจะอาบน้ำ บ่าวก็จะถอดชุดให้อย่างไรเล่าเพคะ”

“ไม่ต้อง ข้าทำเองได้”

“เอ๋ ทำไมเล่าเจ้าคะทุกทีก็เป็นหน้าที่ของบ่าวนี่นา”