บทที่ 5

-เรือนฉางหมิง จวนอ๋องฉิน-

"ท่านอ๋องอย่าลงโทษพระชายาอีกเลยนะเพคะ เป็นหม่อมฉันที่ไม่ระวังเองหากลงโทษนางอีกเกรงว่าร่างกายของพระชายาจะรับไม่ไหว"

"อืม วันนี้เจ้ากลับจวนไปก่อนเถอะ"

"แต่ว่าท่านอ๋อง..."

"เจ้าเองก็หายดีแล้วหากอยู่ที่นี่นานจะมีแต่คำติฉินนินทา วันนี้ข้าต้องเข้าวังเจ้ากลับไปก่อนไว้ข้าจะหารือเรื่องของเรากับฝ่าบาทอีกครั้ง"

"เช่นนั้นก็ได้เพคะหม่อมฉันทูลลา"

แม้นางจะเสียดายไม่น้อยที่ไม่ได้เห็นลู่เหยียนซินถูกลงโทษแต่เพราะต้องรักษามารยาทเอาไว้จึงจำใจต้องกลับจวนของตัวเองไปอย่างช่วยไม่ได้

หลังจากหยางซูฉินออกจากจวนไปแล้วอ๋องฉินก็เข้าไปในห้องตำราก่อนจะนั่งลงพลางครุ่นคิดทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่อีกครั้ง

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเรือนซินหยางจากที่เขาครุ่นคิดไปหลายครั้งลู่เหยียนซินไม่น่าจะเป็นคนก่อเรื่องขึ้นก่อนอย่างแน่นอนแล้วหยางซูฉินจะใส่ความนางไปทำไมกัน

หากเป็นเมื่อก่อนมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นไม่พ้นที่นางจะโวยวายและเป็นฝ่ายตบตีหยางซูฉินก่อนเป็นแน่ แต่ครั้งนี้กับต่างไป นางนิ่งเงียบแววตาไร้ซึ่งอารมณ์โกรธเคืองมีเพียงแววตาขบขันเหมือนกำลังดูอะไรสนุกๆ อยู่อย่างไรอย่างนั้น

"ท่านอ๋องให้เรียกท่านหมอหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"

"ไม่จำเป็น"

อ๋องฉินที่เดิมนั่งอยู่บนเก้าอี้ก็ผุดลุกขึ้นทันทีคราบเลือดเริ่มแห้งลงบ้างแล้วเขาไม่สนใจบาดแผลนี้เลยสักเพียงนิดก่อนจะหันมองไปยังองค์รักษ์คนสนิทของตัวเอง

"ชิงอี"

"ท่านอ๋องเชิญรับสั่งพ่ะย่ะค่ะ"

"สั่งให้คนไปจับตาดูที่เรือนซินหยางหากว่ามีความเคลื่อนไหวใดรีบมารายงานข้า"

"พ่ะย่ะค่ะ"

ทางด้านเรือนซินหยางหลังจากลู่เหยียนซินอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย ลี่ถิงก็ลงมือทายาที่แผ่นหลังของนางอย่างเบามือที่สุดด้วยกลัวว่านายสาวของตนจะเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง