บทที่ 6

เพราะความอยากรู้นางจึงตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วเปิดประตูบานนั้นก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปข้างในทันที

ที่แห่งนี้ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายธรรมชาติบรรยากาศที่นี่ช่างบริสุทธิ์ยิ่งนัก ภายในคำนวนดูคร่าวๆ น่าจะมีพื้นที่ประมาณ 10 ไร่ ถูกปกคลุมไปด้วยพืชพรรณธัญญาหารที่ใกล้สุกงอมเต็มที่

ไม่ไกลกันนักมีลำธารใสสะอาดสายหนึ่งที่มองลงไปก็เห็นฝูงปลาอวบอ้วนแหวกว่ายกันไปมา ถัดไปอีกจะเป็นสวนผลไม้และสวนสมุนไพรที่เรียงรายเกิดขึ้นดั่งมีคนมาปลูกเอาไว้

นอกจากนั้นยังมีเป็ดไก่ที่เดินขวักไขว่กันไปมา นางมองเห็นเรือนไม้หลังหนึ่งอยู่ไม่ไกลกันนักเมื่อเดินเข้าไปสำรวจภายในนั้นก็พบว่ามีชั้นวางของที่บรรจุอัดแน่นไปด้วยสมุนไพรหายาก ทั้งตำรับยาแผนโบราณและแผนปัจจุบันบรรจุเอาไว้ในกล่องเต็มไปหมด

อีกทั้งยังมีเมล็ดพันธุ์พืชเกือบทุกชนิดที่ต่อให้นางถูกปล่อยให้อดอยากที่จวนแห่งนี้นางก็ไม่มีวันอดตาย เพราะในมิติแห่งนี้เหมือนจะมีปัจจัยทุกสิ่งอย่างที่ทำให้ชีวิตของนางอยู่ได้แบบสบายๆ ไปได้อีกหลายปีกันเลยทีเดียว

‘แม่เจ้าโว้ย! มันช่างวิเศษอะไรเช่นนี้’

นางนั่งลงตรงทุ่งหญ้าใต้ต้นไม้ใหญ่ก่อนจะหลับตาลงพร้อมสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไป

‘สบายอะไรเช่นนี้นะ’

ลู่เหยียนซินตั้งใจจะนอนพักสักหน่อยแต่ก็เผลอหลับยาวไปอย่างไม่รู้ตัว เพียงแต่นอนไปได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม[1] ร่างของนางก็ถูกถีบออกมาจากมิตินั้นทันที

‘อะ อะไรกันเนี่ยไม่ใช่ว่าอยู่ในนั้นได้เลยหรือ เฮ้อ...ช่างน่าเสียดายอะไรเช่นนี้นะ'

-เจ็ดวันผ่านไป-

พักนี้จวนอ๋องฉินดูจะเงียบสงบขึ้นมามากกว่าเมื่อก่อนเป็นอย่างมาก เงียบมากจนบ่าวในจวนและตัวของอ๋องฉินเองยังรู้สึกสงสัยไม่น้อยว่าพระชายาที่ร้ายกาจผู้นั้นป่วยหนักมากหรืออย่างไร เจ็ดวันมานี้นางถึงได้นิ่งเงียบไม่เข้ามารบกวนที่เรือนใหญ่เหมือนเช่นเคย

อีกด้านที่เรือนซินหยางลู่เหยียนซินเข้าไปในมิติอีกครั้ง นางตั้งชื่อให้มันว่ามิติวิเศษเพราะมีทุกสิ่งที่นางต้องการหากขาดเหลือสิ่งใดเพียงแค่ร้องขอของสิ่งนั้นก็ปรากฏตรงหน้าทันที

ครั้งนี้นางเข้าไปหยิบกล่องยาออกมาจากตู้ยาพร้อมตำรายาโบราณหนึ่งเล่มไม่ลืมที่จะหยิบเมล็ดพันธุ์ข้าวโพด แตงกวา เมล็ดพันธ์ผักและผลไม้ชนิดอื่นๆ ออกมาด้วย

เรือนซินหยางของนางนั้นมีพื้นที่ว่างด้านหลังเรือนกว้างขวางมากพอสมควร นางใช้พื้นที่ไปเพียงห้าหมู่[2] ในการปลูกพืชผักผลไม้ ด้านหลังจวนติดกับภูเขาและแม่น้ำเหมาะกับการปลูกพันธุ์พืชเป็นอย่างมาก

หากอ๋องบ้าผู้นั้นจะจองจำไม่ให้นางออกไปจากจวนอีกทั้งไม่รู้ปีศาจผู้นั้นจะเกิดบ้าสั่งให้งดส่งอาหารมาให้นางเมื่อไหร่ ดังนั้นนางก็ต้องสร้างอาหารของนางเอาไว้เสียเอง

"ข้าจะไม่เกรงกลัวคำขู่ของพวกเจ้าอีกต่อไปแล้ว ฮ่าๆๆ" หญิงสาวเท้าเอวก่อนจะหัวเราะร่าออกมาจนลี่ถิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลเป็นต้องมองมาที่นายสาวของตนอย่างเศร้าใจอยู่ไม่น้อย

‘นี่พระชายาของนางถึงกับใกล้เสียสติเพราะถูกท่านอ๋องลงโทษหลายต่อหลายครั้งจริงๆ น่ะหรือ’

ลู่เหยียนซินหันไปกวักมือเรียกลี่ถิงให้มาช่วยพรวนดินไว้ทำแปลงผัก ลี่ถิงเคยช่วยงานในจวนใต้เท้าลู่มาตั้งแต่ยังเล็กจึงคล่องแคล่วยิ่งนักเพียงไม่ถึงครึ่งวันการถางหน้าดินก็เสร็จสิ้น

ลู่เหยียนซินลงมือปลูกผักและสมุนไพรด้วยตนเอง เจ็ดวันมานี้ทั้งคู่จึงยุ่งอยู่กับแปลงผักหลังจวนจนไม่ทันสังเกตว่ามีคนแอบซุ่มดูพวกนางอยู่

ชิงอีกับเฟยหยาสององค์รักษ์คนสนิทของอ๋องฉินเดินเข้ามาในห้องตำราและรีบรายงานเรื่องราวที่ได้รับฟังมาจากทหารในจวนอีกที