บทที่ 8

ฮองเฮาตรัสด้วยน้ำเสียงที่มีความผิดหวังเป็นอย่างมากสีพระพักตร์ของนางเศร้าหมองลงจนเห็นได้อย่างชัดเจน นางตั้งหน้าตั้งตาคอยหลานชายหรือจะหลานสาวจากองค์ชายทุกคนมาร่วมหลายปีแต่ก็ไม่มีวี่แววนั้นเลยสักนิด หรือราชวงศ์นี้จะต้องคำสาปกันนะ

ก่อนหน้านี้พระชายารัชทายาทตั้งครรภ์นางก็ดีใจจนเนื้อเต้นทั้งยังคัดสรรยาบำรุงต่างๆ ส่งไปให้นางด้วยตัวเองแต่ไม่นานนักพระชายารัชทายาทกลับแท้งลูกนั่นเท่ากับว่าการตั้งตารอคอยของนางก็สูญเปล่า

มาครั้งนี้อ๋องฉินที่แต่งพระชายาเข้าจวนนานนับครึ่งปีได้แล้วแต่กลับยังไม่มีหลานให้นางเลยสักคน แล้วจะไม่ให้นางร้อนใจได้อย่างไรกัน

ลู่เหยียนซินมองเห็นความผิดหวังบนใบหน้าของฮองเฮาก็นึกสงสารนางขึ้นมาแล้ว

“เจ้าได้กินยาบำรุงที่แม่ส่งไปให้บ้างหรือไม่”

แม่? ฮองเฮาถึงกับเอ่ยสรรพนามสั้นๆ แทนพระองค์ออกมาสร้างความประหลาดใจให้แก่ฮ่องเต้กับฉินอ๋องเป็นอย่างมาก

“ยาบำรุงหรือเพคะ”

ฮองเฮามองเห็นสีหน้างุนงงของลู่เหยียนซินก็รู้ได้ทันทีว่าลูกชายตัวแสบคนนี้ของนางคงจะสั่งให้คนนำไปทิ้งก่อนหน้านี้แล้ว

“เหตุใดเจ้าถึงชอบทำให้ข้าผิดหวังอยู่เรื่อยเลยนะเยว่เหวินหมิง เจ้าอยากให้ข้าตรอมใจตายใช่หรือไม่ โธ่ชีวิตที่น่าสงสารของข้าๆ น่าจะแต่งเข้าบ้านบัณฑิตธรรมดาไม่น่าแต่งเข้าราชวงศ์ที่เอาแต่แก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกันเลยป่านนี้ข้าคงได้หลานตัวน้อยๆ มากอดแล้ว”

“ฮองเฮาพูดอะไรเช่นนั้น” ฮ่องเต้พูดขึ้นและมองฮองเฮาของตัวเองอย่างนึกเหนื่อยใจ

‘นี่นางต้องแสดงละครถึงเพียงนี้เลยหรือ’

ฮองเฮาแสร้งทำเป็นเช็ดน้ำตาก่อนจะแอบชำเลืองมองลู่เหยียนซินเล็กน้อยแล้วพูดต่อไปว่า

“หากพวกเจ้าทั้งสองยังพยายามไม่มากพอเช่นนั้นเจ้าก็แต่งชายารองเข้ามาสักคนสิ หยางซูฉินเป็นอย่างไรนางตามติดเจ้ามานานพวกเจ้าเองก็รักใคร่ปรองดองกันข้านั้นรู้มานานแล้ว หากชายาของเจ้าไม่สามารถให้กำเนิดบุตรได้เช่นนั้นก็แต่งนางเข้าจวนเถอะ”

“ฮองเฮา! / เสด็จแม่!”

ฮ่องเต้พูดขึ้นก่อนจะลอบมองลู่เหยียนซินแต่สีหน้าของลูกสะใภ้ตรงหน้าผู้นี้นั้นกลับไม่ได้ดูตื่นตกใจเลยสักนิดตรงกันข้ามนางกลับเอาแต่นิ่งเฉยเหมือนคำพูดของฮองเฮาเมื่อครู่เป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านไปเท่านั้น

เขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้ลู่เหยียนซินเคยต่อต้านอย่างหนักไม่ยอมให้อ๋องฉินแต่งชายารองโดยเด็ดขาดมาตอนนี้นางกลับนิ่งเฉยเกิดสิ่งใดขึ้นกัน

“พระชายาฉินหากข้าอนุญาตให้อ๋องฉินแต่งชายารองเจ้ามีความเห็นอย่างไรบ้าง”

“ไม่มีความเห็นเพคะ”

อ๋องฉินเดิมที่เอาแต่ยืนฟังเงียบๆ อยู่นั้นก็หันขวับไปมองนางทันที

‘จะไม่มีความเห็นได้อย่างไรกันก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่านางเองหรอกหรือที่คัดค้านหัวชนฝา อย่างไรก็ไม่ให้เขาแต่งชายารองโดยเด็ดขาด’

“เช่นนั้นข้าจะออกราชโองการให้อ๋องฉินแต่งชายารองเข้ามาในจวนก็แล้วกัน”

“ลูกยังไม่อยากแต่งชายารองตอนนี้พ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ”

“เจ้าว่าอะไรนะ”

“ลูกอยากให้ลูกคนแรกเกิดจากชายาเอกเท่านั้นจะได้ไม่มีปัญหาตามมาทีหลังพ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วมันต่างกันตรงไหนเล่า” ฮ่องเต้ตรัสขึ้นอย่างไม่เข้าใจแต่แล้วอยู่ๆ ฮองเฮาก็พูดขึ้นมาว่า