บทที่ 14

เซียวเชียนหานอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ท่าทางของเฉียนจื่อนั้นดูน่าขำจริงๆ ในตอนนี้เธอต้องการยาเซิ่งหรงจริงๆ เพื่อฟื้นฟูรูปร่างหน้าตาและแขนขาที่หักของเธอให้เร็วที่สุด เดิมทีเธอวางแผนที่จะรอให้บาดแผลสมานกันแล้วค่อยวางแผนอย่างรอบคอบ ใช้วิธีของเธอเองเพื่อซื้อยาเซิ่งหรงและยาเชียนซือที่มีสรรพคุณประสานเส้นเอ็นที่ขาดได้

ไม่คิดว่าจู่ๆเฉียนจื่อก็ปรากฏตัวขึ้น

"มียาเชียนซือในขวดยาพวกนี้หรือไม่" เซียวเชียนหานถาม

เฉียนจื่อพยักหน้า "มีสิ มีสิ มีอีกเม็ดนึง!"

มุมปากของเซียวเชียนหานโค้งขึ้นเล็กน้อย อารมณ์ดีขึ้นมา อารมณ์ขุ่นมัวที่เกิดจากมู่หรงเช่อ เซียวหยูลั่ว และปู่ของเธอเซียวหงเหยียนได้เบาบางลงทันที

“เจ้านาย ข้านี่ยอดไปเลยใช่มั้ยล่ะ?” เฉียนจื่อจ้องมองไปเซียวเชียนหานด้วยสายตาเปล่งประกาย รอถูกชมเชย

เพราะว่าเซียวเชียนหานรู้อายุของเฉียนจื่อ ดังนั้นไม่ว่าเห็นเธอทำตัวออดอ้อนเหมือนเด็กแค่ไหน แต่ก็ยังก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่ดี มุมปากเธอกระตุก แล้วก็พยักหน้าอย่างฝืนใจ "ก็ไม่เลว"

จากนั้น เซียวเชียนหานยังคงไม่รีบร้อนจะกินยา แต่กลับลองตามที่เฉียนจื่อบอก เธอเข้าสู่สภาวะการทำสมาธิ เพ่งสมาธิถึงตราว่านติ่ง เป็นอย่างที่คิด ข้อมูลเกี่ยวกับตำราแพทย์นับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้ามาในสมอง

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ตอนที่เธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็ไดรับข้อมูลมาเต็มที่ แต่ว่าเธอไม่มีความรู้เกี่ยวกับกานแพทย์ และไม่ค่อยได้คลุกคลีกับเรื่องยา ตอนนี้ก็ได้รับข้อมูลมากมายเกี่ยวกับทักษะแพทย์และการปรุงยา เป็นเรื่องยากที่จะทำความเข้าใจทั้งหมดได้ในทันที ดูเหมือนว่าเธอต้องใช้เวลาสักพักในการทำความเข้าใจสิ่งเหล่านี้

“เชียนหาน ตื่นหรือยัง?” ชวีหยูม่านเรียกเบา ๆ