บทที่ 13

รู้สึกหนักอึ้ง ราวกับว่ากระดูกทั้งหมดในร่างกายถูกบดขยี้อย่างรุนแรง กระดูกถูกทำลายทีละท่อนหลงเหลือเพียงอาการชาและอ่อนแรงเท่านั้น

เซียวเชียนหานรู้สึกตัวแล้ว แต่เธอยังไม่ลืมตา เธอปวดหัวมากและทรมานจนทนแทบไม่ไหว

ในตอนที่กำลังจะเอื้อมมือไปนวดคลึง ถึงได้รู้ว่าเส้นเอ็นที่ข้อมือขาดไปแล้ว

ทว่า ในวินาทีต่อมา มืออวบเล็กๆคู่หนึ่งก็ยกขึ้นมานวดให้ แรงนวดคลึงกำลังพอดีและทำให้ผ่อนคลาย แล้วยังมีเสียงที่ฟังดูเหมือนเด็กพูดว่า"เจ้านาย เจ้านาย ข้านวดเป็นยังไง อยากให้นวดเบาหรือแรงกว่านี้อีกหน่อยดี?"

เซียวเชียนหานตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ พึ่งนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้ ที่แท้นี่ไม่ใช่ความฝัน เธอค่อยๆลืมตาขึ้นและมองไปที่เฉียนจื่อ เหมือนเมื่อคืน เด็กหญิงหน้าตาน่ารักเหมือนถูกแกะสลักจากหยก ดวงตาสีม่วง ริมฝีปากสีแดง และฟันสีขาว ดวงตาสีม่วงส่องแสงเหมือนดวงดาวคู่นั้น กำลังมองมาที่เธออยู่ตอนนี้

ที่แท้นี่ก็ไม่ใช่ความฝันสินะ

เฉียนจื่อรีบกระโดดลงจากเตียง หอบขวดมากมายบนพื้นขึ้นมา ดูทุลักทุเลและเปลืองแรง แต่ที่จริงเธอสามารถยกของหนักได้สบายๆเพียงแค่ยกนิ้วขึ้นมา "เจ้านาย ดูสิ พวกนี้เป็นสมบัติล้ำค่าเชียวนะ แน่นอนว่าสมบัติของข้าก็เป็นของเจ้านายด้วย นี่คือยาเม็ดที่เจ้านายสองคนก่อนหน้านี้ทิ้งไว้ พวกนี้ล้วนเป็นยาที่ถูหลอมขึ้นมาจากหม้อว่านติ่ง คุณภาพของยาพวกนี้แม้แต่นักปรุงยาที่มีชื่อเสียงที่สุดในยุคนี้ก็ยังเทียบไม่ติด ตอนนี้เจ้านายต้องการยาพวกนี้ จากนี้เมื่อร่ากายของเจ้านายฟื้นตัวดี ก็สามารถใช้หม้อว่านติ่งนี้ปรุงยาได้! ยังมี ยังมี มีตำราแพทย์มากมายที่นำออกมาไม่ได้ ตำราพวกนั้นเพียงแค่เจ้านายตั้งจิตสมาธิ เจ้านายก็จะจำเนื้อหาในนั้นได้ทั้งหมด!”

"แต่ว่ามีเหลือเพียงแค่นี้เท่านั้น... แต่ยาพวกนี้ก็มีพอให้เจ้านายกินถึงหนึ่งปี! ในอนาคตเจ้านายจะต้องปรุงยาได้ด้วยตัวเองอย่างแน่นอน!" เฉียนจื่อนึกถึงเจ้านายคนก่อนที่ขี้เกียจมาก ปีนึงปรุงยาแค่เพียงละครั้งก็นับว่ามากโข ดังนั้นจึงไม่มียาเก็บไว้มากนัก จนทำให้ตอนนี้เธอไม่ค่อยมั่นใจที่จะมอบยาล้ำค่าเหล่านี้ให้กับเจ้านายคนใหม่

ดูเหมือนว่าการแสดงออกของเซียวเชียนหานจะไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก แต่ที่จริงในใจของเธอรู้สึกตกใจมาก ขวดหลายสิบใบเหล่านี้ล้วนเป็นของที่คนมากมายยอมใช้ทองหลายพันแย่งซื้อมา แล้วยังมีตำราแพทย์มากมายที่เธอสามารถได้มาง่ายๆเพียงแค่ทำสมาธิ?

ดูเหมือนว่าการมีตราประทับนี้ก็ไม่แย่เท่าไหร่นะ