บทที่ 12

ยิ่งร้องไห้ยิ่งฟูมฟายหนักขึ้น

เสียงเยือกเย็นของเซียวเชียนหานดังขึ้น "เจ้าก็เปลี่ยนเจ้านายไปสิ แล้วก็เอาไอ้ตราว่านติ่งนี่ออกไปด้วย"

ในที่สุดเสียงร้องไห้ก็หยุดลง เฉียนจื่อกัดริมฝีปากสีแดงของเธอ แล้วมองไปที่เซียวเชียนหานด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย แววตาของเฉียนจื่อยังคงทอประกายสีม่วงอ่อนช่างน่าสงสาร ช่างเป็นเด็กหญิงที่มีหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ถ้าเป็นคนทั่วไปคงหลงไหลความน่ารักนี้เข้าแล้ว

"ไม่! ข้าไม่ไป!" เฉียนจื่อที่เดิมทีเป็นเพียงภาพมายาก็ปรากฏร่างจริงขึ้นชัดเจนและกอดต้นขาของเซียวเชียนหานไว้แน่น

เซียวเชียนหานขมวดคิ้ว น้ำหนักที่เพิ่มขึ้นกะทันหันทำให้เธอเจ็บบาดแผลบนขาขึ้นมาทันที

เฉียนจื่อสังเกตเห็นว่าบนร่างกายของเธอมีแผล จึงรีบปล่อยมือ และร้องตะโกนว่า "ข้ารอคอยนายคนใหม่มาเป็นพันปีแล้ว ข้าไม่ไปหรอก! จะไปไหนไม่ได้เด็ดขาด! ท่านเป็นเจ้านายที่น่ารักที่สุดที่ข้าเคยมีเลย! ข้าสาบานว่า ที่ข้าพูดเป็นเรื่องจริงแท้แน่นอน!"

เซียวเชียนหานยิ้มอย่างเย็นชาและเหลือบตามองไปที่เธอ "เพราะว่าเจ้าไม่มีสิทธิ์เลือกเจ้านายเอง เลยจากไปไหนไม่ได้สินะ?"

เฉียนจื่อที่ถูกเปิดเผยความลับตะลึงงัน ทำไมเธอถึงรู้สึกว่านายคนใหม่นี้มีจิตใจร้ายกาจราวกับปีศาจ! ไม่งั้นจะเดาออกได้อย่างไรว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่? เธอเป็นแค่ขยะไร้ค่าไม่ใช่เหรอ? ขยะไร้ค่าต้องเป็นแค่คนโง่สิ?

"อย่าเดาเรื่องของข้ามั่วๆสิ ในเมื่อข้าเป็นเจ้านายของเจ้าแล้ว ก็ไม่ควรใช้คำว่าโง่หรือขยะไร้ค่ากับเจ้านายสิ" เซียวเชียนหานชำเลืองมองที่เฉียนจื่อ ความตกตะลึงที่เกิดขึ้นเมื่อครู่จนถึงตอนนี้ทำให้เธอยอมรับการมีอยู่ของเฉียนจื่อ และยอมรับคำพูดของเฉียนจื่อมากยิ่งขึ้น

เจ้านายใหม่เป็นคนเจ้าอารมณ์! และยังเผด็จการมาก! เฉียนจื่อกระพริบตาสีม่วงของเธอ ทำปากยู่ แล้วพึมพำว่า "หญิงชราอย่างข้ามีชีวิตอยู่มาหลายพันปี จะไม่รู้วิธีการเก็บซ่อนความรู้สึกได้อย่างไร? เพียงครู่เดียวก็ถูกจับจุดอ่อนได้ซะแล้ว... ข้านี่ช่างโง่จริงๆ..."