ตอนที่ 11 การจากไปของพานเยว่หลาน

เขาที่เป็นบุตรชายคนโตของบ้าน แบกความหวังของบิดาเอาไว้บนบ่า แต่เพราะตกหลุมรักพานเยว่หลานจนโงหัวไม่ขึ้นจึงทำให้บิดามารดาต้องผิดหวังอย่างช่วยไม่ได้

“เรื่องมันก็ผ่านไปแล้วพูดไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา อีกอย่างเจ้าพาสตรีท้องแก่ใกล้คลอดกลับมาที่นี่ชาวบ้านต่างก็เห็นตำตา คงไม่สามารถปล่อยให้พวกนางแม่ลูกไปอยู่ที่อื่นได้ ไม่อย่างนั้นตระกูลหลี่ของเราคงได้ถูกผู้อื่นครหาไม่รู้จักจบจักสิ้นแน่”

ย้อนกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อน

ตระกูลพานถูกกล่าวหาว่าทรยศต่อแผ่นดินไปเข้าร่วมกับฝ่ายของศัตรู ทำให้ถูกลงโทษประหารทั้งตระกูล ส่วนพานเยว่หลานเพราะแต่งเข้าตระกูลโจวทำให้นางรอดพ้นจากความตายไปได้

ภายหลังการประหารเสร็จสิ้นโจวหานอี้ได้เขียนหนังสือหย่ามอบให้นาง ทั้งยังเอ่ยวาจาเหยียดหยามเรื่องที่นางคือบุตรสาวของกบฏ และมิอาจใช้ชีวิตด้วยตนเองได้ถ้าไร้การปกป้องจากตน

หญิงสาวผู้ดื้อรั้น นางคิดออกจากตระกูลโจวตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ดังนั้นหลังถูกสามีหย่าพานเยว่หลานจึงเดินทางรอนแรมมายังอำเภอตงผิงบ้านเกิดของบิดา

หญิงสาวใช้ชีวิตอย่างเงียบๆ เพียงลำพัง อาศัยฝีมือการทำอาหารของตนเลี้ยงชีพโดยการขายซาลาเปาและขนมทานเล่น ร้านของนางตั้งอยู่ใกล้กับสำนักศึกษาหมิงหลัน และนั่นเป็นครั้งแรกที่หลี่เจี๋ยได้พบกับนาง

บัณฑิตหนุ่มแวะเวียนมายังร้านเล็กๆ ของหญิงสาวเป็นประจำโดยมิได้รู้ถึงภูมิหลังของนางแม้เพียงนิด เขารู้เพียงหญิงสาวไร้ญาติขาดบิดามารดา และเพราะความรักที่บังตาทำให้เขามองข้ามสิ่งที่นางเป็น

ชายหนุ่มถูกใจที่หญิงสาวกำพร้าอย่างพานเยว่หลาน แม้จะเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านธรรมดา แต่กลับมีกิริยาอ่อนหวานไม่ต่างจากบุตรสาวจากตระกูลขุนนาง

หลี่เจี๋ยตามเกี้ยวพาพานเยว่หลานอยู่นานหลายเดือน จนกระทั่งนางใจอ่อนยินยอมตามเขากลับไปยังตระกูลหลี่เพื่อกราบไหว้ฟ้าดินอยู่ด้วยกันอย่างถูกต้องตามประเพณี

หกปีต่อมา

หลังจากที่พานเยว่หลานได้ให้กำเนิดบุตรสาวคนโตนามว่าหลี่อันหนิง นางก็ได้ตั้งครรภ์อีกครั้งและครั้งนี้ในครรภ์ของนางมีเด็กทารกอยู่ถึงสองคน

“ฟู่!ฟู่! อื๊ออออ!! แม่เฒ่าจวงข้าเจ็บเหลือเกิน แรงทั้งหมดของข้าใช้ไปจนหมดแล้ว ข้าขอร้อง!ท่านเคย...ช่วยพวกเราแม่ลูกเอาไว้ ครั้งนี้ท่านช่วยพวกเราอีกครั้งได้หรือไม่”

พานเยว่หลานที่ถูกใช้งานอย่างหนักจากแม่เฒ่าหม่าผู้เป็นแม่สามี บัดนี้จึงทำให้ต้องคลอดก่อนกำหนด

ยิ่งช่วงเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมาที่หลี่เจี๋ยไม่ค่อยกลับมาที่ตระกูลหลี่ โดยมักจะอ้างเหตุผลว่าตนเองกำลังคร่ำเคร่งอยู่กับการอ่านตำราสอบ นั่นยิ่งทำให้แม่เฒ่าหม่าได้ใจลงมือกับนางหนักขึ้นทุกวัน

ยิ่งได้รู้ว่าพานเยว่หลานตั้งครรภ์แฝด หญิงชราก็ยิ่งภาวนาต่อสวรรค์ขอให้สตรีผู้นั้นและลูกในท้องของนางตายไปในการคลอดครั้งนี้ เสี้ยนหนามที่ตำใจตนมาถึงห้าปีจะได้หายไปเสียที

“อาหลานเอ้ย มันเกินกำลังของหญิงชราเช่นข้าแล้ว ข้าขอโทษเจ้าจริงๆ”

แม่เฒ่าจวงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาของหญิงชราเอ่อคลอและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด พานเยว่หลานมองใบหน้าสิ้นหวังของแม่เฒ่าจวงจากนั้นจึงกัดฟันทน

นางออกแรงเบ่งอีกครั้ง

“อื๊อออออ!!”

“อุแว๊!!!!”

เมื่อเห็นเด็กทารกคนแรกคลอดออกมาได้ แม่เฒ่าจวงก็แสดงสีหน้าตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะเร่งเร้าให้หญิงสาวพยายามมากขึ้นกว่าเดิม