ตอนที่ 13.2

เกิดใหม่ชาตินี้ ฉันจะเป็นเจ้าตระกูล ตอนที่ 13.2 ตอนที่ 13.2

ฟีเรนเทียดูผู้คนที่ตกใจกับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเธอขณะเดียวก็ตั้งใจฉีกยิ้มกว้างสมกับเป็นเด็กให้พวกเขา

“จู่ๆ เจ้ามาที่นี่ทำไม”

ท่านปู่ย่อกายลงมาหาเธอเล็กน้อยพลางเอ่ยถาม

“ออกมาเดินเล่นกับท่านพ่อน่ะค่ะ! พอเห็นท่านปู่ก็เลยรีบวิ่งมาหาค่ะ!”

ตั้งแต่ไหนแต่ไร ไม่มีปู่คนไหนหรอกที่ไม่ชอบใจเวลาหลานบอกว่าวิ่งมาหาตัวเองแถมยังเป็นหลานสาวตัวน้อยที่เป็นคนวิ่งมาหาอีกด้วย

นั่นไง มุมปากของท่านปู่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

“ขอบใจนะ ฟีเรนเทีย แต่วิ่งแบบนี้มันอันตราย ต่อไปก็ระมัดระวังหน่อยล่ะ”

“ค่ะ ท่านปู่”

ท่านปู่ลูบหัวเธอ แต่เบเจอร์ที่กำลังไม่พอใจเพราะถูกรบกวนกลับโบกมือไล่ราวกับปัดแมลงวัน และพูดกับเธอ

“ผู้ใหญ่เขากำลังทำงานกันอยู่ ไปเล่นไกลๆ โน่น เร็ว!”

แต่เธอเมินเบเจอร์ที่ทำท่าแบบนั้น แล้วเอ่ยถามท่านปู่

“ว่าแต่ทั้งหมดนี่คืออะไรเหรอคะ ผ้าเหมือนกันหมดเยอะแยะเลยค่ะ!”

“นี่เป็นผ้าที่ทำจากพืชที่เรียกว่าโคโรอีน่ะ พวกผู้ใหญ่ที่อยู่ตรงนี้เขาจะขายของพวกนี้ให้คนอื่นๆ ก็เลยกำลังคุยกันว่ามันจะทำเงินได้หรือเปล่า”

“อา อย่างนั้นนี่เอง”

ทำเงินอะไรกันล่ะ ธุรกิจนี่มันพังไม่เป็นท่าเลยต่างหากถ้าให้พูดถึงประเด็นที่เป็นปัญหา มันมีเยอะมาก

ท่ามกลางปัญหาทางด้านอุตสาหกรรมโรงงานหลายเรื่อง สุดท้ายกิจการผ้าโคโรอีขนาดใหญ่ก็พังไม่เป็นท่า ส่วนลอมบาร์เดียก็ต้องรับมือกับความสูญเสียจำนวนมหาศาล

เธอสามารถเสนอหน้าออกไปพูดมันตอนนี้เลยว่า ‘มันเป็นเพราะโน่นนี่นั่น อย่าเริ่มธุรกิจเลย พับมันเก็บไปตั้งแต่ตอนนี้เถอะค่ะ’ ก็ได้ แต่เรื่องนั้นมันไม่ใช่หน้าที่ของเธอที่ยังเป็นแค่เด็ก

“แฮก แฮก! เทีย! วิ่งมาคนเดียวแบบนี้ได้ยังไง!”

มันเป็นหน้าที่ของท่านพ่อของเธอต่างหากล่ะ

เธอหันหน้าใสซื่อไม่รู้เรื่องรู้ราวใดๆ ไปหาท่านพ่อพลางเอ่ยพูด

“พ่อ! ท่านปู่บอกว่าจะขายผ้าพวกนี้ละ!”

“แฮก ฮู่ว! ขออภัยครับท่านพ่อ เทีย พวกผู้ใหญ่เขาคุยกันอยู่ มารบกวนไม่ได้นะ พวกเราไปเดินเล่นทางด้านโน้นกันเถอะ”

ท่านพ่อที่ไม่ได้รู้ใจเธอเลยพยายามพาเธอไปอีกด้าน

“ดูนี่สิ พ่อ! นี่ทำจากพืชที่เรียกว่าโคโรอีแหละ น่าทึ่งมากเลยค่ะ!”

“หืม? โคโรอี?”

ดูเหมือนจะสนใจขึ้นมาแล้ว

ท่านพ่อหันไปมองรถม้าขนสัมภาระ เริ่มรู้สึกสนใจในผ้าทอที่บอกว่าผลิตจากพืชประเภทวัชพืชอย่างโคโรอี

“โฮ่ว นี่คือผ้าที่ทอจากโคโรอีนี่เองสินะครับ เพิ่งเคยเห็นของจริงเป็นครั้งแรก สัมผัสผ้าเนื้อหยาบแบบนี้…”

ท่านพ่อที่เผลอคุยฟุ้งด้วยความตื่นเต้น จู่ๆ ก็หน้าแดงก่ำเมื่อตระหนักได้ถึงสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น

“ไปกันเถอะ เทีย”

จะไปเฉยๆ ไม่ได้นะ!

ในตอนนั้นเองก็มีเสียงหนึ่งที่ช่วยปลดปล่อยความอึดอัดในใจของเธอให้เบาสบายขึ้นในคราวเดียว

“เจ้าลองดูสักหน่อยสิ แคลอฮัน”

เป็นท่านปู่นั่นเอง

เบเจอร์กระสับกระส่ายที่จู่ๆ น้องชายก็ปรากฏตัวขึ้นทำตัวราวกับรู้เรื่องเป็นอย่างดี เธอมองใบหน้าที่ไม่อาจพูดอะไรแทรกได้ ช่างคุ้มค่าที่ได้เห็นดีเหลือเกิน

“ข้าเองก็ไม่ได้ทราบอะไรมากมายขนาดนั้นหรอกครับ ก็แค่ทราบว่าทางตะวันออกได้นำพืชโคโรอีมาผลิตเป็นผ้าตั้งแต่ประมาณเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อน วิธีการผลิตเรียบง่าย วัตถุดิบก็หาได้จากภูเขา มันเป็นผ้าทอที่สามัญชนใช้กันน่ะครับ”

“สามัญชน?”

แต่ปฏิกิริยาของหัวหน้ากลุ่มการค้าดิวรักกลับแปลกไปเล็กน้อย

พอท่านพ่อเอ่ยว่าผ้าโคโรอีเป็นผ้าที่สามัญชนใช้กันเป็นหลักใบหน้าของเขาก็กระตุก

“นี่เป็นผ้าที่พวกสามัญชนใช้อย่างนั้นหรือ”

“ครับ เป็นเช่นนั้น…ก็อย่างที่เห็น เนื้อผ้ามันหยาบจึงไม่เหมาะที่จะนำมาตัดเย็บเสื้อผ้าของชนชั้นสูงน่ะครับ”

“เหอะ จริงๆ เลย”

พอเห็นหัวหน้ากลุ่มการค้าพูดอะไรไม่ออก ท่านปู่ก็เอ่ยถาม

“ทำไมหรือ หัวหน้ากลุ่มการค้า”

“คนที่แนะนำผ้าทอนี่ให้ข้ารู้จัก มันบอกว่าเป็นผ้าที่สามารถใช้ได้ทั้งสามัญชนทั้งชนชั้นสูงเพราะฉะนั้นถึงได้ตั้งใจว่าจะทำการค้าโดยเน้นเป้าหมายไปที่ชนชั้นสูงน่ะครับ”

“เมื่อครู่นี้บอกว่าไปซื้อมาเองไม่ใช่หรือ”

“ปะ…เป็นคนที่สนิทกันดีจนไม่ต่างอันใดกับไปซื้อเอง”

“ดูเหมือนจะโดนคนที่รู้จักดีที่ว่านั่นหลอกเข้าให้แล้วกระมัง เจ้าน่ะ”

ใบหน้าของหัวหน้ากลุ่มการค้าที่ถูกทำให้อับอายขึ้นสีแดงก่ำ

“แต่ผ้าทอโคโรอีนี่ก็มีข้อด้อยอยู่อย่างนะครับ หลังจากที่เก็บเกี่ยวพืชแล้ว มันจะมีอายุการใช้งานอยู่…อา ว่าแล้วเชียว”

ท่านพ่อลองค้นดูด้านล่างของผ้าที่วางซ้อนกันเป็นชั้น ก่อนจะเดาะลิ้นเสียงดังจิ๊จ๊ะ

ผ้าทอที่พับติดกันอยู่ตรงกลางมีเชื้อราสีดำกระจายอยู่ทั่ว

“ผ้าโคโรอีที่ทอเสร็จแล้วมันจะชื้นง่ายมากครับ ยิ่งเมื่อไม่นานมานี้เป็นฤดูฝนด้วยแล้ว ก็เลยกลายเป็นเช่นนี้น่ะครับ”