ตอนที่ 40.2

เกิดใหม่ชาตินี้ ฉันจะเป็นเจ้าตระกูล ตอนที่ 40.2 ตอนที่ 40.2

“นี่คือรายงานสถานการณ์การขายของร้านขายเสื้อผ้าครับ”

เครย์ลีบันส่งกระดาษปึกหนึ่งที่มีตัวหนังสือถูกเขียนไว้อย่างเป็นระเบียบให้เธอ

“และนี่คือชาร์ตแบ่งช่วงอายุของลูกค้าที่ซื้อของ กับแบบสำรวจคร่าวๆ ตามที่สั่งไว้ครับ”

มันคือเรื่องที่ฟีเรนเทียไหว้วานเครย์ลีบันเมื่อครั้งก่อน

ขอความร่วมมือจากคนที่แวะมายังร้านขายเสื้อผ้า แจ้งพวกเขาว่ากำลังมีกิจกรรมพิเศษ ถ้าตอบแบบสอบถามจะมอบริบบิ้นหรือกระดุมประดับเสื้อผ้าให้เป็นของแถม

ผู้คนที่รู้สึกเสียดายเมื่อต้องซื้อเสื้อผ้าสำเร็จรูปแบบเดียวกันกับคนอื่นๆ ดูท่าทางจะถูกใจกับของแถมเล็กๆ น้อยๆ ที่พวกเขาสามารถเอาไปใช้ประดับตกแต่งได้ตามใจชอบ จึงให้ความร่วมมือกันเป็นอย่างดี

“ส่วนใหญ่เป็นลูกค้าผู้หญิงตามคาดครับ และอายุก็…อยู่ช่วงวัยสามสิบถึงสี่สิบปีเสียส่วนใหญ่”

“คงจะเป็นเพราะพวกผู้หญิงที่เคยตัดเย็บเสื้อผ้าเองที่บ้าน พอใจที่จะซื้อเสื้อผ้าสำเร็จรูปมากกว่าครับ”

“ท่าทางคงจะเป็นอย่างนั้นแหละค่ะ อืม…”

ระหว่างที่เธอกำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิด เครย์ลีบันก็ยืนรออยู่นิ่งๆ ข้างกายเธอ

ไม่สิ ไม่ได้อยู่เฉย

ถึงแม้ว่าจะไม่ได้พูดอะไร แต่ข้างในนัยน์ตาที่ส่องประกายระยิบระยับคู่นั้น มันดูเหมือนกำลังเฝ้ารอลุ้นว่าเธอจะพูดอะไรออกมาอย่างไรอย่างนั้น

“เห็นว่าคราวนี้จะเปิดร้านสาขาใช่มั้ยคะ”

“ครับ กำลังสำรวจสถานที่ที่เหมาะสมในตลาดเดียวกันอย่างเฮลสล็อตอยู่ครับ”

“ท่านพ่อว่ายังไงบ้างคะ”

“ท่านแคลอฮันท่าทางกำลังยุ่งมาก เพราะต้องรับมือกับการดำเนินกิจการค้าขายของจริง…”

ก็นะ

คนที่เคยได้แต่อ่านหนังสือ จู่ๆ ต้องมาบริหารกิจการที่แสนจะยุ่งวุ่นวายขนาดนั้น คงไม่มีสติกันเลยทีเดียว

กว่าจะปรับตัวได้ คงต้องใช้เวลาพอควร

ฟีเรนเทียพยักหน้าพลางเอ่ยพูดกับเครย์ลีบัน

“ต่อให้เร่งด่วนแค่ไหน แต่ช่วยใส่ใจกับการตกแต่งทั้งภายในและภายนอก ให้หรูหราเหมือนกับสาขาหลักด้วยนะคะเราจะต้องเลี่ยงภาพลักษณ์เรื่องเสื้อผ้าสำเร็จรูปเป็นแค่ของราคาถูกให้ได้ค่ะ”

“ครับ ทราบแล้วครับ”

“และถ้าเป็นไปได้ เราเริ่มผลิตเสื้อผ้าประเภทอื่นนอกจากเสื้อผ้าสำเร็จรูปของผู้หญิงที่เคยขาย ให้เสร็จทันเวลาเปิดร้านสาขาก็น่าจะดีนะคะ”

“เสื้อผ้าแบบอื่นหรือครับ”

“ตอนที่ท่านปู่สั่งทำเสื้อผ้าให้คนงานตระกูลลอมบาร์เดีย แรงงานตัดเย็บก็มีประสบการณ์ในการเย็บเสื้อผ้าผู้ชายกันแล้วไม่ใช่เหรอคะ”

พวกเขาได้ลงทุนเงินทองในการคิดแพตเทิร์นใหม่ๆ และทดลองตัดเย็บสินค้าตัวอย่างขึ้นมาแล้ว ดังนั้นทุกเม็ดเงินที่ลงทุนไปก็ต้องใช้มันให้คุ้มค่าหน่อยสิ

“เทียบกันแล้วเสื้อผ้าผู้ชายดีไซน์เรียบง่ายและตกแต่งน้อยกว่า มันจะทำให้ร้านขายเสื้อผ้ามีกำไรเหลือเยอะขึ้นค่ะ”

“แต่กลุ่มลูกค้าส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง จะไม่เป็นอะไรเหรอครับ”

“เพราะลูกค้าส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงนี่แหละ ทำให้คิดว่าขายเสื้อผ้าผู้ชายด้วยก็น่าจะไปได้สวยค่ะ”

เธอใช้ปลายนิ้วเคาะกระดาษรายงานพลางเอ่ยพูด

คำพูดของเธอทำให้เครย์ลีบันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เพียงไม่นานก็ตบเข่าเสียงดัง ‘ฉาด’

“อ๊า! หากเป็นหญิงสาวช่วงวัยสามสิบกับสี่สิบก็คงจะซื้อเสื้อผ้าของสามีด้วยสินะครับ!”

“ใช่ค่ะ”

“ว่าแล้วเชียว คุณหนู…”

เครย์ลีบันประทับใจจนพูดอะไรไม่ออก

ท่าทางคงจะเพิ่งเคยเห็นทายาทตระกูลลอมบาร์เดียที่ฉลาดเฉลียวเป็นครั้งแรกน่ะสิ

เธอเข้าใจความรู้สึกนั้นของเครย์ลีบันดี

เธอยื่นแขนสั้นป้อมออกไปตบลงบนไหล่ของเครย์ลีบันเบาๆ และยื่นมืออีกข้างออกไป

“ขอใบรายการสั่งซื้อด้วยสิ”

“อ๊ะ แย่จริง นี่ครับ”

เครย์ลีบันวางกระดาษปึกหนึ่งซึ่งมีตัวเลขเขียนไว้เต็มแผ่นลงบนมือเธออย่างนอบน้อม

ที่จริงแล้วเธอไม่ได้สนใจรายละเอียอย่างเรื่องเงินเข้าเงินออกเสียเท่าไหร่

รายการที่เธอต้องการหาจากใบสั่งซื้อซับซ้อนพวกนี้มีเพียงแค่อย่างเดียว

“อัตราส่วนกำไรค่อนข้างดีเลยนะคะ”

“ครับ พอติดต่อค้าขายผ่านทางกิลด์กับกลุ่มการค้าลอมบาร์เดีย ก็เลยกลายเป็นแบบนั้นน่ะครับ”

เครย์ลีบันกล่าวด้วยความภูมิใจ

มันเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว