บทที่ 106 คนมีชื่อเสียงของเมืองนี้

“สะดวกทำธุระหรือเปล่าคะ?” ในหัวสมองเหลิงหยุนฉี ขบคิดคำนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อเห็นท่านทั้งสองไม่มีท่าทีจะเปิดเผยความหมายนี้ออกมา ตลอดทาง จึงไม่ได้เอ่ยถามคำถามอีกเลย

จางหมินจ้องมองพ่อแม่ตนเองอย่างตลกขบขัน

ทั้งๆ ที่อายุมากกันแล้ว แต่ต่อหน้าหลานสาว ยังต้องแย่งกันเป็นที่หนึ่งอีก

พอส่งของขวัญก็ต้องให้ใหญ่กว่าอีกคน คนที่ต้องไปพบเจอคืนนี้ สำหรับหยุนฉีแล้ว...

เกรงว่าจะล้ำค่ามากกว่าเพนส์เฮาส์สองร้อยล้านนั้นอีก!

ก็เหมือนกับนายท่านพูดมา ตั้งแต่ตำแหน่งของ “ของขวัญ” มาถึงเจียงหนานแมนชั่น โดยการมุ่งหน้ามาโดยตรง ขนาดไม่ได้ขับรถมาด้วยซ้ำ เดินมาเองเลย แต่เป็นความสามารถชั่วพริบตาเท่านั้นเอง

เจียงหนานแมนชั่น เดิมทีเป็นคฤหาสน์สุดหรูที่มีชื่อเสียงรู้จักกันดีในย่านเขตคนรวย แต่คนรุ่นหลังไม่มีความสามารถในการรักษากิจการ จนล้มละลาย บังคับให้ถูกชำระหนี้

ต่อมา หลังจากการหมุนเวียนผลัดเปลี่ยนกันไปมา จึงกลายเป็นร้านอาหาร private dining ต้อนรับเฉพาะแขกพิเศษเท่านั้น เมื่อบุคคลธรรมดาเดินผ่าน เกรงว่าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสถานที่แห่งนี้คือสถานที่เอาไว้ทำอะไร

วินาทีที่เหลิงหยุนฉีเหยียบเท้าเข้าคฤหาสน์ จึงมองเห็นโคมไฟแดงห้องเต็มลานบ้าน จนสติหลุดอยู่ในภวังค์อย่างอดเสียไม่ได้

ซึ่งห่างจากความมีชีวิตชีวาในค่ำคืนของไว่ทาน ใช้เวลาในการเดินระยะสั้นๆ ไม่กี่นาทีเท่านั้นเอง บริเวณเหมือนตระกูลขุนนางในสมัยโบราณ ความเรียบง่ายและสง่างามถูกซ่อนเร้นอยู่เงียบๆ

มีคนยืนรออยู่ตรงประตู พลางเดินนำทางพวกเขาอย่างมีสุภาพและรอบคอบ ไม่รู้เป็นเพราะต้นเหตุมาจากเหลิงหยุนฉีใส่ชุดกี่เพ้าหรือเปล่า เธอรู้สึกว่าคนคนนี้หันหน้ากลับมามองตนเองอยู่หลายครั้ง

ทว่า สายตานั่นกลับไม่ได้ทำให้รู้สึกขุ่นเคืองสักนิด

เมื่อเห็นว่าตนเองโดน “แอบเหล่มอง” อีกฝ่ายก็ยิ้มอย่างเต็มใจ แสงจันทร์เต็มดวงสาดกระทบลงใบหน้าของเขา ยิ่งแสดงให้เห็นความสงบนิ่งจิตใจตั้งมั่นเป็นพิเศษ

เขาชำเลืองมองสายตาของเธอ บริสุทธิ์มาก ถ้าใช้ภาษามาพรรณนา ประมาณว่าเป็นการชื่นชมอย่างบริสุทธิ์ใจ

ซึ่งเหมือนคนที่เรียนศิลปะ ยามเมื่อถึงอาสนวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส พลันแหงนหน้ามองรูปปั้นแกะสลักกับจิตรกรรมฝาผนังอย่างตื่นตาตื่นใจ

ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณ จึงมองแล้วมองอีก กลับไม่ใช่ความคิดอันสับสนอื่นใดที่ถูกฝังอยู่ในใจ

“อยากมองก็มองตรงๆ เลยสิ แอบซุ่มมองทำไม?”

นายท่านพูดติดตลก ในน้ำเสียงกลับไม่มีความโกรธเคืองสักนิด

เหลิงหยุนฉีถึงตระหนักได้ทันที คนที่เดินนำทาง อายุยังน้อย ดูเหมือน จะอายุปีเดียวกับตนเองนี่แหละ

“ปู่จาง ท่านก็อย่าหัวเราะเยาะผมเลยครับ ผมไม่เคยเห็นคนที่เหมือนกับคุณหญิงท่านที่คู่ควรกับใส่ชุดกี่เพ้าได้ขนาดนี้” อีกฝ่ายกลับไม่ได้เปิดเผยสีหน้าแววตาประหม่าออกมา ในทางกลับกันกลับยื่นมือขวามาให้เธอหน้าตาธรรมชาติมาก “คุณคือเหลิงหยุนฉีใช่มั้ย? ผมชื่อเม่าหยูผิง ปู่ผมกับปู่คุณเป็นเพื่อนกันมาห้าสิบกว่าปีแล้ว นับดูแล้ว คุณก็น่าจะเรียกผมว่าพี่ชายนะ”

หือ?

หลานชายของเพื่อนนับเป็นคนในครอบครัวเลยเหรอ?

สถานการณ์อะไรกันเนี่ย?

เหลิงหยุนฉียื่นมือออกไป เพื่อจับมือกับเขาอย่างผิวเผิน

“พิจารณาทุกมุมมองแล้ว แก่กว่าหยุนฉีของเราแค่สามวัน ยังกล้าพูดไม่อายปากออกมาอีก” จางหมินหัวเราะอย่างเปิดเผย เด็กคนนี้ ถือว่าเธอเห็นการเจริญเติบโตของเขา ปีนั้นทั้งสองครอบครัวก็ยังเป็นเพื่อนบ้านกันด้วย

เม่าหยูผิงผายอกเล็กน้อย “แก่กว่าหนึ่งวันก็คือแก่ อย่าพูดว่าแก่กว่าสามวันแล้ว น้าจาง การให้เกียรติระหว่างเด็กกับผู้ใหญ่ คุณน้าว่าใช่มั้ยครับ?”