บทที่ 105 สองร้อยล้าน น้อยสุดแล้ว

“เพนต์เฮาส์นี้ เดิมทีเป็นของเพื่อนเก่าของคุณยาย น่าเสียดาย ที่ลูกหลานได้อพยพไปอยู่ต่างประเทศทั้งหมด ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเธอสุขภาพไม่ดี จึงถูกคนลูกหลานรับตัวไป ยายต้องใช้ความพยายามมากมาย ถึงเกลี้ยกล่อมเธอให้ขายมันให้กับฉัน เพื่อทำเซอร์ไพรส์ให้กับเด็กสาวของพวกเรา เป็นยังไงบ้าง ชอบหรือเปล่า?”

หญิงชรามองดูเธออย่างอ่อนโยนและใจดี ราวกับว่าเธอกลัวที่จะพลาดท่าทีของเธอ

เหลิงหยุนฉีสูดหายใจเข้าลึก ๆ

จริงๆ เงินอยู่ในบ้านหลังนี้ เป็นสิ่งที่รองทั้งหมด

พื้นที่นี้ อาคารแบบนี้ มองยังไงก็ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะค้าขายได้

ท้ายที่สุดแล้ว อาคารทั้งหมดที่มีรูปแบบสถาปัตยกรรมนานาชาติเดียวกัน ตอนนี้เป็นทรัพย์สินของรัฐ มีเงินเท่าไหร่ ก็มีสิทธิ์ใช้ได้ในช่วงเวลาสั้นๆเท่านั้น ธนาคารข้ามชาติและสถาบันไพรเวทอิควิตี้ สิ่งเหล่านี้เป็นธุรกิจที่ทำกำไรได้มากที่สุดในโลก ใช้ราคาที่สูงเสียดฟ้าทุกปี และสามารถเช่าพื้นที่ได้เฉพาะในตำแหน่งนี้เท่านั้น ใครจะคิดว่าหญิงชราจะมอบของขวัญอันยิ่งใหญ่ขนาดนี้ให้กับเธอโดยตรง

ตามระเบียบที่เกี่ยวข้อง เจ้าของเดิมของบ้านหลังนี้ อย่างน้อยก็ก่อนการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน ก็เป็นเจ้าของอาคารสไตล์สวนสไตล์เซี่ยงไฮ้

ไม่ต้องพูดถึงความมั่งคั่ง ตัวตนนี้ ก็น่าทึ่งมากเช่นกัน จะเห็นได้ว่าต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหน สามารถเกลี้ยกล่อมให้อีกฝ่ายหนึ่งขายได้

ลัมโบร์กินี Venenoมูลค่าหนึ่งร้อยล้านเป็นที่สะดุดตา แต่อสังหาริมทรัพย์นี้ แสดงให้เห็นมากกว่าแค่ทรัพยากรทางการเงิน

“คุณยาย ทำไมยายถึงได้คิดจะมอบบ้านที่ดีขนาดนี้กับหนูละค่ะ” เหลิงหยุนฉีคิดแล้วคิดอีก แต่ก็ยังไม่เข้าใจความคิดของหญิงชรา

ตระกูลเหลิงเป็นบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่มีชื่อเสียงที่สุด บ้านของตัวเองก็สร้างบ้านขายบ้าน ทำไมต้องเสียเงินมากมายขนาดนี้ ซื้อบ้านจากข้างนอกด้วย? ขาดแคลนแค่ไหน ก็ไม่ถึงกับต้องทำแบบนี้ ยังไงซะ เธอไม่ได้อาศัยอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ บ้านหลังนี้ เวลาส่วนใหญ่ คาดว่าจะอยู่ว่างเปล่า

“เธอบอกว่ายายจะไปทำงานในบริษัทไม่ใช่เหรอ?” หญิงชรายิ้มแล้วลูบผมที่ชี้ฟูของหยุนฉีที่ปลิวไปตามลมยามเย็นเบาๆ และยิ้มด้วยความเป็นห่วง: “คฤหาสน์ที่บ้านอยู่ไกลเกินไป ที่นี่อยู่ใกล้บริษัท และทำเลก็ดี เลยต้องซื้อเป็นธรรมดา เซียวหยุนฉีของเราชอบนอนตื่นมากขนาดนี้ ไม่สามารถเสียเวลาบนท้องถนนได้”

เหลิงหยุนฉีหันหน้ามา และมองผ่านหน้าต่าง เห็นไฟ LED ขนาดใหญ่ของ "บริษัทจางซื่อ" ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากหอไข่มุกตะวันออก อดไม่ได้ที่จะทอดถอนหายใจ

ของขวัญชิ้นนี้ ไม่สามารถส่งไปเปิดออกที่เมืองหลวงได้จริงๆ

ก็ดีเสียอีก ที่หญิงชราไม่ได้ใจร้อน ทำวิดีโอเป็นของขวัญในงานเลี้ยงวันเกิด มิฉะนั้น เธอนอกจากการค้นหายอดฮิตดอกไม้ไฟในคืนนั้น ยังจะต้องบันทึกของขวัญวันเกิดที่หรูหราที่สุดในเมืองหลวงอย่างดีอกดีใจอีกด้วย

“จัดเตรียมคนขับรถไว้ให้เธอเรียบร้อย ฉันให้คนช่วยคำนวณแล้ว จากที่นี่ไปบริษัท จะใช้เวลามากสุดเพียงสิบห้านาทีเท่านั้น” หญิงชราเดินไปที่สวนลอยฟ้ากลางแจ้งอย่างมีความสุข