บทที่ 104 ประตูสู่โลกใหม่!

เมื่อนายท่านเห็นสิ่งนี้ ก็อดหัวเราะไม่ได้ “นี่มันแค่ตอนบ่ายอยู่นะ คุยกันไว้แล้วว่าตอนกลางคืนค่อยให้เธอดู”

หญิงชราส่ายหัว ลุกขึ้น และผ้าไหมคลุมก็พาดลงมาที่ศอก “ออกไปตอนนี้ ถึงที่นั่น ก็เป็นตอนกลางคืนพอดีไม่ใช่หรอกเหรอ ทันเวลาได้ชมทิวทัศน์แสงไฟสวยงามด้วย”

ชายชราไม่สามารถเอาชนะคุณหญิงได้ จึงพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม และให้คนจัดรถให้

"ก็ดี หลังจากดูของขวัญแล้ว ฉันจะไปที่เจียงหนานแมนชั่นพอดี ถึงเวลานั้น... หยุนฉี ฉันแนะนำคนให้กับเธอไม่กี่คน"

เหลิงหยุนฉีมองดูหญิงชราที่ยิ้มแย้ม จากนั้นไปที่แม่ของตัวเองซึ่งปิดปากหัวเราะ

ไม่ใช่

ชายชรา...

น้ำเสียงคำพูดของท่าน เหมือนกับว่าต้องการพาฉันไปนัดบอดในตอนกลางคืน

ฉันเพิ่งอายุ22เองนะ!

เหลิงหยุนฉียังไม่ได้อ้าปาก หญิงชราก็ให้คนใช้หยิบชุดกี่เพ้าออกมาอย่างมีความสุข

“ฉันขอขนาดไซซ์กับแม่ของเธอ ให้อาจารย์ทำชุดกี่เพ้าให้เธอเป็นพิเศษ ลองดูสิ ฉันไม่ได้เห็นหลานสาวของเราสวมชุดกี่เพ้ามาเป็นเวลานานแล้ว” หญิงสาวชนชั้นสูงชาวเซี่ยงไฮ้ ภาคภูมิใจกับชุดกี่เพ้ามาโดยตลอด

ฐานะครอบครัวของหญิงชราก็ร่ำรวยเช่นกัน หลายปีที่ผ่านมานี้ สวมชุดกี่เพ้า ก็ดูมีสง่าราศีอ่อนโยนสวยงามมากขึ้นเรื่อยๆ

ไม่ค่อยได้เจอหลานสาว ก็อยากให้แต่งตัวให้ดีๆ

ความรู้สึกนี้ ไม่ต่างจากเด็กผู้หญิงที่อยู่ดีๆก็ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้กับตุ๊กตาบาร์บี้

เหลิงหยุนฉีก็ไม่ได้ปฏิเสธ รับเสื้อผ้า แล้วกลับไปลองสวมใส่ที่ห้อง

เส้นด้ายทองเข็มเงินวิ่งไปตามขอบ ทั้งที่เป็นเนื้อกำมะหยี่ ไม่รู้ว่าผ่านการตัดเย็บยังไง เหมาะสมพอดีมาก ด้านหลัง เอวคอด คอตั้งตรง และเมื่อมองจากด้านข้าง ร่างนั้นดูสง่างาม ราวกับพระจันทร์เสี้ยวบนขอบฟ้า ซึ่งเป็นดูเหมือนภาพวาดอิสระอย่างยิ่ง

สิ่งที่สำคัญที่สุด เกี่ยวกับชุดกี่เพ้า ไม่ใช่แค่รูปร่างเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความมีสง่าราศีด้วย

เมื่อใดก็ตามที่ความมีสง่าราศีปะปนกัน ไม่ว่าวัสดุจะดีแค่ไหน ก็จะดูค่อนข้างไร้ราศี

อย่างไรก็ตาม เมื่อเหลิงหยุนฉีสวมชุดกี่เพ้าสีน้ำเงินออกมา ในห้องนั่งเล่นทั้งหมด ก็เงียบไปครู่หนึ่ง

หญิงชรากำผ้าเช็ดหน้าด้วยความตื่นเต้น ยิ้มจนดวงตากลายเป็นพระจันทร์เสี้ยวทั้งสองดวง: “ฉันก็พูดว่า หยุนฉีใส่ชุดนี้แล้วจะต้องสวยแน่ๆ ผู้หญิงโตขึ้นอายุสิบแปดจะมีการเปลี่ยนแปลง เด็กสาวของพวกเราสวยจนทำให้คนมองไม่อยากกะพริบตา”

เหลิงหยุนฉีไม่เคยใส่ชุดกี่เพ้ามาก่อน

ตอนไปโรงเรียน สะดวกยังไงก็ใส่ยังนั้น ต่อมาเข้าบริษัทของเซียวซื่อ และส่วนใหญ่ก็ใส่เป็นเสื้อผ้ายูนิฟอร์มในระหว่างวัน มีเพียงเข้าร่วมงานเลี้ยงเท่านั้น ถึงจะสวมชุดกระโปรง

กี่เพ้าให้ความสำคัญกับกล้ามเนื้อและกระดูก เพิ่งจะสวมใส่ เธอจะรู้สึกว่าร่างกายยืดตรงขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ อย่างไรก็ตามตอนที่เอเดินลงมาจากชั้นบน เธอค่อยๆชินกับความรู้สึกนี้ แต่ก็รู้สึกผ่อนคลาย

“คืนนี้ เข้าตาคนกลุ่มนั้นอย่างแน่นอน” หญิงชราตบฝ่ามือของเธออย่างยิ้มแย้ม และเมื่อได้ยินชายชราก็พยักหน้า ด้วยท่าทางที่เห็นด้วย

เหลิงหยุนฉี: ...ดังนั้น คืนนี้ เป็นคนกลุ่มไหนกันแน่?

นัดบอดก็ไม่ควรนับเป็นกลุ่มมั้ย?