บทที่103 อะไรที่เรียกว่าเอ็นดู!

เหลิงหยุนฉีเดาว่าคนชราที่สามารถให้รถสปอร์ตมูลค่าหนึ่งร้อยล้านแก่ตนเองได้นั้น จะต้องไม่ใช่คนชราที่ล้าสมัยอย่างแน่นอน แต่เมื่อเธอเดินเข้าไปในคฤหาสน์แล้ว เห็นว่า “อาหารกลางวัน” เต็มโต๊ะนี้เทียบได้กับอาหารในงานเลี้ยงของชาวแมนจูและชาวฮั่นแล้ว เธอยังคงเดินไปข้างหน้าเล็กน้อย

บอกตามตรงว่าพวกเขารวมแล้วมีแค่สี่คนเท่านั้น แค่กินจานละหนึ่งคำก็อิ่มแล้ว สำหรับการปรุงอาหาร “อาหารที่วัตถุดิบชั้นเลิศ เพียงแค่ปรุงด้วยวิธีที่ง่าย” เกรงว่ารสชาติก็อร่อยแล้ว

ยิ่งอาหารหรูหรา ยิ่งปรุงอย่างประณีต ยิ่งสามารถทำให้คนรู้สึกตกใจ

แม้ว่าเธอยังไม่ได้ลองทาน แต่อาหารบนโต๊ะนี้ ทำให้เหลิงหยุนฉีตระหนักถึงความจริงดังกล่าว

“ไม่ต้องอึ้งแล้ว ยายลงมือทำให้หลานเอง หลานไม่ได้ชิมฝีมือของยายมานานแล้วใช่ไหม?” เธอสวมชุดกี่เพ้าและผมสีเงิน มองแล้วเป็นหญิงชราที่ไม่เคยทำงานบ้านเลย ซึ่งเธอยิ้มจนหางตาเต็มไปด้วยตีนกา

“คุณแม่! อาหารมากมายขนาดนี้ คุณแม่ต้องตื่นเช้าขนาดไหน” เมื่อเห็นอาหารพวกนี้แล้ว ทำให้จางหมินรู้สึกเกินจริง และอดไม่ได้ที่จะมองหญิงชราด้วยใบหน้าที่ขบขัน

“มันเป็นความสุขของแม่” หญิงชราดึงเหลิงหยุนฉีนั่งลงและมองเธอด้วยรอยยิ้ม “ตกน้ำคราวนี้ ทำให้หลานตกใจมากใช่ไหม ยายได้ยินแม่ของหลานบอกว่ารสนิยมของหลานเปลี่ยนไปมาก เมื่อก่อนหลานชอบกินของหวานมาก ตอนนี้กลับชอบอาหารรสเผ็ด วันนี้ยายทำต้มยำปลา หลานลองกินดูน่ะ”

นับตั้งแต่สามีภรรยาคู่มอบอำนาจบริหารของบริษัทให้ลูกสาวจางหมินแล้ว ยามที่ว่างนั้นคนหนึ่งชอบไปตกปลา ขณะที่อีกคนหนึ่งเชิญเชฟชื่อดังมาสอนทำอาหาร

เดิมทีเหลิงหยุนฉีคิดว่านี่เป็นงานอดิเรกของหญิงชรา

อย่างไรก็ตาม เมื่อมองอาหารพวกนี้แล้ว สงสัยว่าเธอเป็นคนที่มีพรสวรรค์ด้านการทำอาหาร

หญิงชรากำลังพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องครอบครัวอย่างมีความสุข และนายท่านก็ไม่ได้ขัดจังหวะ เพียงแค่นั่งบนที่นั่งแล้วมองเหลิงหยุนฉีอย่างละเอียด เวลาผ่านไปนาน เขาพยักหน้า “หลานผอมลง แต่ดูแล้วมีชีวิตชีวามากกว่าเมื่อก่อน กินข้าวกันก่อน อีกสักครู่ค่อยไปเดินเล่นที่สวน แล้วค่อยไปนอน ตอนกลางคืนตาได้เตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ให้หลานด้วย หลานต้องชอบแน่ ๆ”

หลานสาวที่ไม่ได้เจอญาติผู้ใหญ่เป็นเวลานานแล้ว ดังนั้นเธอจึงซุกเข้าไปในอ้อมแขนของนายท่าน และพยายามออดอ้อน

มาถึงตระกูลเหลิง……

เหลิงหยุนฉีพยักหน้าอย่างสงบ ตอบต่อคำพูดของนายท่าน แต่ภายในใจของเธออดไม่ได้ที่จะกล่าวคำว่า“เฮ้อ”

อะไรที่เรียกว่าเอ็นดู?

ก็คือแบบนี้แหละ!!

จางหมินไม่เคยมีหลักการ “ลูกสาวพูดถูกต้อง”ทุกอย่าง และความรักนี้สืบทอดมาจากคนรุ่นก่อน

“คุณตา คุณยาย พวกคุณก็ทานอาหารมาก ๆ น่ะ” เหลิงหยุนฉีใช้ตะเกียบสาธารณะคีบอาหารให้คนชราทั้งสองคน แล้วคีบอาหารให้จางหมิน จากนั้นตอนเองถึงจะเริ่มทานอาหาร

คนชราทั้งสองอดไม่ได้ที่จะมีความสุข จากนั้นพวกเขาทั้งหมดก็ทานอาหารด้วยบรรยากาศที่คึกคัก

เพียงแต่เมื่อคนอายุมากขึ้นแล้ว กำลังวังชาก็จะน้อยลง

อาจเป็นเพราะเมื่อคืนพวกเขานอนไม่ค่อยหลับ และตื่นแต่เช้ามาก หลังจากรับทานอาหารแล้ว คนชราทั้งสองก็รู้สึกอ่อนเพลีย

“คุณตา คุณยาย พวกคุณไปนอนกลางวันกันก่อนเถอะ หนูจะเดินไปเดินย่อยอาหารที่สวน” จางหมินพยักหน้า แล้วพาคนชราสองคนไปพักผ่อน

เหลิงหยุนฉีหันหลังแล้วเดินออกไปจากคฤหาสน์ จากนั้นเธอดินย่อยอาหารเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง

พอเดินไปสักพักก็พบว่าที่นี่มีสนามกอล์ฟส่วนตัวด้วย

สนามหญ้าน่าจะเพิ่งได้รับการซ่อมแซมจากผู้เชี่ยวชาญ และยังคงมีกลิ่นสดชื่น