บทที่ 117 ทำไมคุณไม่ขึ้นไปสวรรค์ล่ะ?

เมื่อคืนนี้เหลิงหยุนฉีเลือก “มานอิง” จากทีมสไตลิสต์ต่างๆ เพราะเธอเชื่อในความสามารถและความเป็นมืออาชีพของพวกเขา ดังนั้นตอนที่พวกเขากำลังเรื่องสไตล์การออกแบบและพื้นหลังการถ่ายภาพ เธอก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งเลย แต่เธอหยิบแฟ้มงานขึ้นมาและอ่านรายละเอียดเกี่ยวกับคุณสมบัติที่จะต้องตรวจสอบในบ่ายนี้

ตอนที่เธอก้มลงมองวัสดุนั้น มานอิงก็สังเกตใบหน้าและท่าทีของเธอจากมุมต่างๆ เป็นครั้งคราว จากนั้นก็เลือกชุดสูทสีน้ำเงินจากห้องแต่งตัวที่อยู่หลังประตูพับอย่างรวดเร็ว

“คุณเหลิง รบกวนใส่ชุดนี้ดูนะ”

นี่เป็นสูทปาดไหล่ของที่สาวสวยหน้าปกนิตยสารใส่นี่ ชุดสูทชุดนี้ผสมผสานความเรียบง่ายของนักธุรกิจให้เข้ากับความรู้สึกแฟชั่นของผู้หญิงได้อย่างลงตัว

ให้ความรู้สึกที่พอดีมาก ไม่น้อยไม่มากเกินไป

เป็นการตัดเย็บที่ละเอียดอ่อนและรูปแบบก็ดีมากๆ

เหลิงหยุนฉีรับเสื้อผ้ามา มานอิงหันไปบอกช่างแต่งหน้าและช่างทำผมถึงเกี่ยวกับทิศทางและไอเดียในการจัดลุคให้เธอ

หลังจากที่เหลิงหยุนฉีเปลี่ยนเสื้อผ้าและออกมาจากห้องแต่งตัวแล้ว ทุกคนก็ชะงักค้างไป

เมื่อก่อนพวกเขาเคยชินกับคนที่ “ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง” แต่วันนี้ พวกเขาพบว่าคนบางคนเป็นที่โปรดปรานจากพระเจ้าตั้งแต่เกิด

เหลิงหยุนฉีที่สวมชุดนี้ทำให้ชุดแฟชั่นชั้นสูงนี้มีจิตวิญญาณที่โดดเด่นในทันที

เงียบสงบและเฉียบคม ราวกับทุกสิ่งรอบตัวเธอจะต้องถูกดวงตาคู่นั้นสะกดวิญญาณไว้!

ในตอนนี้ ดวงตาของทุกคนเป็นประกาย มันเป็นความตื่นเต้นและความรีบร้อนจากจิตใต้สำนึก

พวกเขาอยากจะสร้างผลลัพธ์ที่ดีที่สุด! อยากให้ช่วงเวลานี้ถูกบันทึกไว้ และหลงเหลือไว้แค่ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด!

“คุณเหลิง เดี๋ยวเราจะเริ่มทำผมและแต่งหน้าให้คุณ ถ้ามีตรงไหนไม่พอใจ คุณสามารถแจ้งได้ตลอดเลย” มานอิงตั้งสติอยู่นาน ก่อนจะพูดเป็นปกติ

เหลิงหยุนฉียิ้มและนั่งลงบนโซฟา เพื่อให้ทีมงานทำงานได้ง่ายขึ้น

ไม่รู้ว่าใครเปิดเพลงในโทรศัพท์ และเสียงเพลงที่ผ่อนคลายก็แผ่กระจายไปทั่ว ราวกับว่าเวลาผ่านไปเร็วมาก

หนึ่งชั่วโมงผ่านไปในพริบตา ช่างทำผมและช่างแต่งหน้าก็หยุดลงพร้อมกัน และมองไปที่เหลิงหยุนฉีด้วยดวงตาที่สดใส

“เสร็จแล้วหรอ?” สายตาของเหลิงหยุนฉีหลุดออกจากแฟ้มงาน เธออดไม่ได้ที่จะถาม

“เสร็จแล้วค่ะ” ทั้งสองพยักหน้าพร้อมกัน และมองเธอด้วยท่าทีที่เหมือนกำลังชื่นชมกับผลงานศิลปะ

เหลิงหยุนฉีมองไปที่ ไหลจือที่อยู่ข้างๆ ด้วยท่าทางตลก “ฉันต้องนั่งที่ไหน?”

คนคนนี้เลือกอยู่นาน และเขาก็พบมุมถ่ายภาพหลายมุมแล้ว และเขายังให้คนมาลองนั่งด้วย

“ตรงที่คุณนั่งทำงานตามปกติเลย” ตั้งแต่ที่ไหลจือดูมาถึงตอนนี้ เขายังคงรู้สึกว่า ตอนที่เข้ามาและเหลิงหยุนฉีหันเก้าอี้มามองเขา มันได้ความรู้สึกมากที่สุดแล้ว! เป็นการรับรู้ที่ดูขัดแย้งกัน มุมถ่ายภาพมุมนี้ดูดีที่สุดแล้ว

เหลิงหยุนฉีพยักหน้าและนั่งลง

ในขณะนี้ มุมของแสงแดดค่อยๆ เคลื่อนไปตามช่วงเวลา