บทที่ 120 ฉันคิดว่าคุณอยากตาย!

ปกติแล้วชายวัยกลางคนที่แปลกหน้า เชิญหญิงสาวเข้าไปพูดคุยอย่างส่วนตัวในที่ที่ไม่มีใครอยู่...

ไม่ว่ามองยังไงก็มีปัญหา!

แต่ตอนนี้อยู่ในอาณาเขตของ “ตัวเอง” บริษัทจางซื่อ อีกอย่างก็เป็นตอนกลางวันแสกๆ ดังนั้นเหลิงหยุนฉีจึงไม่กังวล ในทางกลับกัน เธอขยับริมฝีปากเล็กน้อย และพยักหน้าด้วยความสนใจ “ได้ค่ะ ผู้จัดการเฉินนำทางเลย”

ผู้จัดการเฉินอดตื่นเต้นไม่ได้ อยากจะบอกว่าผู้หญิงคนนี้สวยมากจนตาลายเล็กน้อย แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาจะทำในภายหลัง เขาบังคับตัวเองให้อดกลั้นไว้ และนำทางเธอไปที่ห้องรับรองอย่างสุภาพ

ถัดจากอาคารหัวตง ห้องรับรองที่นี่ก็มีอุปกรณ์ครบครันและหรูหรามากเช่นกัน แต่เพื่อป้องกันความเป็นส่วนตัวของลูกค้า ที่นี่จึงไม่ได้ติดตั้งกล้องวงจรปิด

เหลิงหยุนฉีเลือกโซฟาตรงกลางแล้วนั่งลง เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย แสดงให้ว่าผู้จัดการเฉินรู้ว่าเริ่มพูดคุยได้แล้ว

ผู้จัดการเฉินกระพริบตา ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขารู้สึกว่าท่าทีของหญิงสาวที่อยู่ตรงข้ามไม่ค่อยเหมือนลูกค้า?

แต่ดูจากการแต่งกายและท่าทีของเธอแล้ว น่าจะไม่มีประสบการณ์ในแวดวงนี้มากนัก

คนรวยเช่นนี้ เขาพบเห็นมามากมาย และเขาก็มีขั้นตอนที่คุ้นเคยที่จะรับมือ

“คือแบบนี้นะครับ คุณก็เดินดูที่ห้องโถงไปแล้ว ตอนนี้เราไม่กังวลเรื่องการขายอสังหาริมทรัพย์แล้ว ในทางตรงกันข้าม ลูกค้าเข้าแถวรอเยอะมาก พูดตรงๆ ครับ รูปแบบที่คุณต้องการ มีผู้ซื้อมากกว่า 400 รายที่มีการลงทะเบียนไว้ แต่ว่าบ้านรูปแบบนี้ มีทั้งหมดแค่ 12 ยูนิต”

ผู้จัดการเฉินจ้องไปที่เธอ ก่อนจะแบมือของเขาออกอย่างช่วยไม่ได้

เหลิงหยุนฉีเข้าใจในน้ำเสียงของเขา และจงใจทำตามสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ และแสดงออกท่าที “ประหลาดใจ” ออกมา “คนเยอะขนาดนั้นเลยเหรอคะ?”

“ใช่ครับ โครงการของเรามีทำเลที่ดีและเขตการศึกษาที่ดี ตอนนี้ในใจกลางเมืองมีอสังหาริมทรัพย์ดีๆ แบบนี้อยู่ไม่กี่แห่ง ของหายากมีราคาแพง คุณคงจะเข้าใจนะครับ” ราวกับกลัวว่าเธอจะไม่เชื่อ เขาจึงเปิดแบบฟอร์มบนโทรศัพท์มือถือ “ดูสิครับ นี่คือเอกสารการตรวจสอบเงินทุนที่ธนาคารส่งมาในวันนี้ 80%ของลูกค้า 400 รายนี้สามารถชำระเงินเต็มจำนวนได้ทันที คนแบบพวกเราชอบลูกค้าประเภทนี้มากที่สุดอยู่แล้ว ลูกค้าที่ทำการกู้ยืม ต้องรอทางธนาคารอนุมัติอีก โดยทั่วไปแล้วเราเบื่อที่จะรับมือกับลูกค้าประเภทนี้”

เมื่อปัดหน้าจอของโทรศัพท์มือถือขึ้น ดูไม่รู้เลยว่าเขาเป็นคนยังไงกันแน่

เหลิงหยุนฉีเหลือบตาลง ราวกับว่าเธอกำลังศึกษาเอกสารที่เขาพูดถึง “นั่นหมายความว่า แม้ว่าฉันจะนัดลงทะเบียนวันนี้ ฉันก็ต้องต่อแถวอยู่ข้างหลังลูกค้า 400 กว่ารายนี้เหรอ?”

ผู้จัดการเฉินปรบมือทันที “หมายความแบบนั้นเลย”

“ดังนั้นหมายความว่าฉันไม่สามารถซื้อห้องชุดนี้ได้?” เหลิงหยุนฉีขมวดคิ้วและดูเหมือนไม่มีความสุขเล็กน้อย

เมื่อเห็นว่าเธอ “ติดกับ” ผู้จัดการเฉินจึงกล่าวทันทีว่า “อันนี้...ก็มีการดำเนินการแบบพิเศษอยู่”

“หื้ม?”

เหลิงหยุนฉีไม่คาดคิดว่า ในวันนี้ตอนที่เธอมาตรวจอสังหาริมทรัพย์แห่งแรก เธอได้พบกับ “เรื่องที่ดี” เช่นนี้ และแสงในดวงตาของเธอก็เปลี่ยนไป

ผู้จัดการเฉินไม่เข้าใจความหมายเบื้องหลังในรอยยิ้มของเธอ เขายังคิดว่าหญิงสาวที่ร่ำรวยคนนี้ถูกเขาชักชวนสำเร็จแล้ว ดังนั้น วิธีการหลังจากนี้เขาก็ดูคุ้นเคยขึ้นเรื่อยๆ:

“การเปิดการขายในครั้งนี้ เนื่องจากมีลูกค้าที่ลงทะเบียนมากเกินไป เราจึงตัดสินใจเลือกห้องโดยการจับฉลากจากกลุ่มลูกค้าที่ผ่านการตรวจสอบเงินทุนจากธนาคารแล้ว แน่นอนว่าการจับฉลากนั้นสามารถควบคุม…” ผู้จัดการเฉินยิ้ม ในที่สุดก็ความโลภในดวงตาของเขาก็เผยออกมา นิ้วชี้ขวาและนิ้วหัวแม่มือขวาถูเบาๆ ต่อหน้าเหลิงหยุนฉี “แต่นี่เป็นอีกวิธีหนึ่งเท่านั้น”

การซื้อบ้านโดยการจับฉลากไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ ในสถานการณ์ที่มีลูกค้ามากกว่าบ้าน วิธีนี้ถือได้ว่าเป็นการประกันความเป็นธรรมของผู้ซื้อได้มากที่สุด

แต่ถ้า “การจับฉลาก” นี้ไม่ยุติธรรมล่ะ?

รอยยิ้มบนริมฝีปากของเหลิงหยุนฉีเริ่มเย็นชาขึ้น

แต่น้ำเสียงนั้นไม่ได้แสดงถึงความโกรธใดๆ แต่เธอกลับเอนหลังพิงเก้าอี้โซฟาข้างหลังเขาอย่างสบายๆ “ผู้จัดการเฉินพูดมาตรงๆ เถอะ คุณต้องการเท่าไหร่?”