บทที่ 148 ความร่วมมือของตระกูลโจว

นักธุรกิจ ย่อมมีความทะเยอทะยาน หากไม่มีความทะเยอทะยาน ก็ถูกกำจัดออกจากตลาดไปตั้งนานแล้ว คนที่สามารถยืนหยัดในวงการธุรกิจ ไม่ใช่คนจิตใจดีอะไรมากมายมาก่อน

หลายปีที่ผ่านมา ในแวดวงการบันเทิงโจวซื่ออยู่ในวงการพิเศษนี้มั่นคงมาก ชื่อเสียงโด่งดังขึ้นเรื่อยๆ แต่ตั้งแต่ต้นจนถึงเวลานี้ยังไม่เคยชนะขาด “บริษัทหวนชิว” ที่เป็นนักล่าทรัพย์สินเลย

หากพูดว่าไม่อยากเป็นที่หนึ่งซึ่งมันไม่เป็นไปได้

แต่โจวอี้หมิงคาดไม่ถึง เหลิงหยุนฉีจะแทรกซึมเข้าสู่ศูนย์กลางจิตใจได้!

หากเป็นงานเลี้ยงค่ำเป็นการส่วนตัวในเจียงหนานแมนชั่นในค่ำคืนวันนั้น เหลิงหยุนฉีได้พูดคุยกับเขา เขาย่อมยิ้มให้อย่างเดียว แต่ในวันนี้...

ได้ยินข่าวจากวงในธุรกิจว่าเธอควบคุมอำนาจบริษัทจางซื่อได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นพลันจัดการทั้งหมดจนแล้วเสร็จ ไม่มีร่องรอยความวุ่นวายในใจสักนิด จนคุมหางเสือได้อย่างราบรื่น!

วิธีความคิดเช่นนี้ ซึ่งไม่ใช่คนที่เอามาพูดหยอกล้อกับเขาอย่างแน่นอน

ไม่ต้องกล่าวถึง...

โจวอี้หมิงเหล่ตามองกุหลาบจูเลียตดอกนั้น

เหลิงหยุนฉีที่เห็นแนวโน้มความคืบหน้าของอนาคตได้ การควบคุมจิตใจของคนอย่างละเอียด เรื่องนี้ถือเป็นจุดที่ประทับที่สุดแล้ว!

โจวอี้หมิงครุ่นคิดอยู่สักพัก และใช้ปลายนิ้วเคาะลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา “หนูวางแผนไว้ว่ายังไงบ้าง?” เนื่องจากกล้าพูดแบบนี้ออกมา แสดงให้เห็นชัดเจนว่ามีแผนไว้ตั้งแต่แรก

เหลิงหยุนฉีหัวเราะทันที

เหมือนปลาตัวหนึ่ง ที่คอยงับเหงื่อของเธออย่างช้าๆ แม้ว่าจะระแวดระวัง แต่ก็เผยให้เห็นคงามเคลื่อนไหว

หากสามารถถามคำถามนี้ได้ นั่นก็หมายความว่าอีกฝ่ายมีเจตนาให้ความร่วมมืออย่างชัดเจน

“คุณอาโจวก็น่าจะชัดเจนมากอยู่แล้วค่ะ หลายปีมานี้การพัฒนาบริษัทของหนูจะถือว่าไม่เลว แต่ก็ยังแสดงให้เห็นว่าอยู่ใน Comfort Zone มาตลอด หากต้องการหลุดจากจุดนี้ไปได้ ก็ต้องหาจุดผิดปกติจากธุรกิจเดิมเพื่อกระตุ้นให้หลุดออกไป จำนวนและศักยภาพนักแสดงของบริษัทของคุณอาเพียงพอแล้วจริงๆ สามารถเริ่มปลูกฝังทีมงานมืออาชีพบนหน้าจอเงินได้ ซึ่งสามารถประกาศก่อนถ่ายทำและหลังการตัดต่อแล้ว แต่ก็ยังแย่กว่า ‘บริษัทหวนชิว’ อีกนิด ดังนั้นแทนที่จะให้ ‘บริษัทหวนชิว’ รั้งเป็นอันดับต้นๆ สู้ให้สองบริษัทของเราจับมือกัน และเตะเขาลงมาจากตำแหน่งค่ะ”

หลังจากคุณหญิงโจวจัดการดอกกุหลาบแล้วเสร็จ เมื่อกลับมาแล้วได้ยินประโยคนี้

โจวหยุนลูกสาวของเธอนั่งอยู่ทางด้านข้าง และกำลังแสดงอาการ “ฉันเป็นใครเนี่ย? ฉันอยู่ที่ไหน? ฉันได้ยินอะไรมาบ้าง?” แสดงอยู่บนใบหน้าทั้งหมด

ส่วนสามีของตนเองสวนทางกัน โดยจ้องมองเหลิงหยุนฉีอย่างจริงจัง หัวคิ้วย่นจนโค้งอย่างไม่รู้ตัว นั่นเป็นเวลาตอนที่เขากำลังใช้ความคิด ซึ่งเป็นความเคยชินตามปกติ