บทที่ 166 แปลกประหลาด

ในเวลานี้เอง ผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคลได้พูดเนื้อหาทั้งหมดเสร็จเรียบร้อยแล้ว พลันก้มหน้าก้มตาชำเลืองมองเหลิงหยุนฉี เพื่อถามเธอว่ามีอะไรที่ต้องเพิ่มเติมอีกมั้ย ถือวิสาสะในการพูดกล่าวสรุป

เหลิงหยุนฉีครุ่นคิดสักครู่ จากนั้นจึงรับไมโครโฟนมา พลันยิ้มให้ทางด้านล่างเวทีเล็กน้อย

วินาทีนั้น เสียงเซ็งแซ่ที่อยู่ในหอประชุม พลันเงียบสนิททันที

“ล้อกันเล่นหรือเปล่าเนี่ย ฉันรู้สึกว่าผู้บริหารผู้หญิงคนนี้ยิงปืนเข้ากลางหัวใจของฉัน!”

คนที่มือไว พลันใช้เวลาอันสั้นไม่กี่วินาที คว้าช่องว่างนั้น ก้มหน้าส่งรูปภาพในกลุ่มมหาวิทยาลัย พลันมีข้อความกำกับเอาไว้ “ประสบการณ์จากการรับรู้”

เหลิงหยุนฉีนั่งอยู่ในตำแหน่งตรงกลางที่สุด ลักษณะท่าทางตามสบายเหมือนว่านั่งพูดคุยอยู่ในห้องรับแขก แต่หน้าตาของเธอช่างโดดเด่นเหลือเกิน ยามเมื่อหน้าจอความละเอียดสูงในหอประชุมจับภาพเธอคนเดียวนั้น พลันเผยถึงความเยือกเย็นจากก้นบึ้งของเธอ กลับกดดันจนทำให้ภายในงานเงียบกริบ

“ฉันดีใจมากที่ทุกท่านเข้ามาร่วมงานประชุมเสวนาของทางจางซื่อ และเชื่อมั่นว่าทุกท่านเพิ่งค้นพบว่า ปีนี้ประเด็นหลักในการรับสมัครบุคลากรของทางเรา เน้นสาขาที่เกี่ยวข้องกับสื่อมวลชน ส่วนทางด้านอสังหาริมทรัพย์เป็นไพ่ใบสำคัญของจางซื่อทางเราอย่างแท้จริง แต่ จุดประสงค์ของบริษัทเราก็คือ – ทุกอย่างไม่หยุดขีดจำกัดอยู่แค่ด้านเดียวตลอดไป! หากทุกท่านทำตัวเองให้อยู่ในเวอร์ชันที่ดีขึ้น เก่งเรื่องสื่อสารมวลชน เช่นนั้นก็ยินดีต้อนรับทุกท่านกลายเป็นส่วนหนึ่งของบริษัทของเราค่ะ”

เหลิงหยุนฉีพูดจบประโยคนี้ พลันย้ายไมโครโฟนออก

ประมาณว่าไม่มีใครเคยได้พบเจอ สรุปปิดท้าย ที่สั้นกระชับได้ใจความขนาดนี้แล้ว สิบนาที ไม่เกินไปกว่านั้น พริบตาเดียว ทั่วทั้งงานต่างเงียบสนิท ไม่มีใครพูดอะไรออกมา

เหลิงหยุนฉีกลับไม่ได้สนใจ พลันสื่อความหมายให้พิธีกรสามารถเริ่มตอบข้อสงสัยได้แล้ว

นี่คือจุดประสงค์หลักที่ยืมพนักงานมืออาชีพทั้งสองท่านของตระกูลโจวมาในวันนี้

การสานสัมพันธ์กับสื่อมวลชน และการรับมือกับนักศึกษาสาขาสื่อสารมวลชน มันเป็นความสามารถพิเศษของเขาทั้งสองคน

ผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคลของจางซื่อขยิบตาให้เล็กน้อย เขาเคยเข้าร่วมการประชุมเสวนามามากมาย งานที่เงียบสนิทขนาดนี้ ถือว่าเป็นครั้งแรกที่เคยได้พบเห็น

“อะแฮ่ม! เอ่อ! เวลานี้สามารถเริ่มตอบข้อสงสัยได้ครับ นักศึกษาที่มีคำถาม สามารถยกมือสอบถามได้ครับ”

ตอนที่เขาเพิ่งพูดจบ ภายในงานก็เสียงดังลั่น

“ผมอยากจะสอบถามว่า ทางบริษัทของคุณเตรียมจะเปลี่ยนแปลงรูปแบบเหรอ? ความหมายที่ว่าทุกอย่างไม่หยุดขีดจำกัดอยู่แค่ด้านเดียวตลอดไป บริษัทของคุณเตรียมจะขยายไปยังธุรกิจอื่นๆ ใช่หรือไม่ครับ?”

“ขอถามครับ ถ้าไม่ใช่นักศึกษาจบใหม่ สามารถขอยื่นฝึกงานที่บริษัทคุณได้หรือไม่ครับ?”

“ขอสอบถามครับหัวหน้าแผนกที่สรุปความเมื่อครู่มาจากแผนกไหนครับ? ผมอยากจะขอสมัครเข้าแผนกของคุณ!!!”

ตอนที่นักศึกษาคนสุดท้ายพูดออกมา เนื่องจากตื่นเต้นจนเกินเหตุ กระทั่งไม่ได้หยิบไมโครโฟนด้วยซ้ำ อาศัยลำคอ ในการตะเบ็งเสียงให้ดังลั่นทั่วทั้งงาน จนเสียงหายทันที!