บทที่ 173 ตั้งหน้าตั้งตารอคอย

หลังจากนั้นหลายวันติด เหลิงหยุนฉีก็มัวแต่ยุ่งกับการทำงานมาตลอด เฉียวหยู่โม่รู้ว่าตอนนี้เวลาของเธอค่อนข้างรัดตัว จึงไม่ได้เข้าไปขัดจังหวะเธอ

แต่ว่า มีคนอยู่คนหนึ่ง เวลาคล้อยไปตามเวลา อารมณ์ก็ยิ่งหงุดหงิดขึ้นทุกวัน

เมื่อโทรศัพท์หาอีกครั้ง ก็ยังคงเป็นการแจ้งเตือน “ไม่สามารถติดต่อหมายเลขได้ในขณะนี้” หากเวลานี้ยังไม่รู้ว่าตนเองถูกดึงไปอยู่บัญชีดำแล้ว เซียวหรานก็โง่ดักดานมากแล้วแหละ

เขากระแทกประตูห้องทำงานเสียงดัง “ปึง” และยืนอยู่ด้านหน้าต่างจรดพื้นด้วยความรู้สึกอึมครึม แสดงอาการย่ำแย่ที่สุด

คนในแผนกเลขานุการ ต่างตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อแทบทุกคน ใครก็ไม่กล้าเงยหน้าเหลือบมองด้วยซ้ำ

ช่วงนี้ทุกคนรู้สึกได้ว่ามีความผิดปกติมากอย่างชัดเจน

อย่างแรกใบหน้าของประธานเซียวดูไม่ได้มากขึ้นทุกวัน ตามมาติดๆ คือ หัวหน้าเลขา...

หายตัวไปนานเหลือเกิน

เมื่อก่อนไม่ว่าจะไปดูงานก็ตาม ปกติแล้วก็จะกลับมาอย่างรวดเร็ว

แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน หายไปสัปดาห์กว่าแล้ว ทุกคนต่างอดไม่ได้ที่จะระลึกถึง เหมือนว่าตั้งแต่หัวหน้าเลขาออกไปจากห้องทำงานของประธานเซียวในครั้งที่แล้วนั้น ก็ไม่โผล่หน้ามาอีกเลย

มนุษย์เรามักสงสัยและคาดเดา กับเรื่องที่ไม่รู้จักมาก่อน ทุกคนในแผนกห้องเลขา ในช่วงไม่กี่วันนี้ต่างไม่กล้าหายใจเข้าแรงๆ

ใครเล่าจะรู้ ขณะนั้นเอง ซุนหยานหยิบกระจกแต่งหน้าขึ้นมา พลันมองการแต่งหน้าของตนเอง เมื่อมั่นใจว่าเฟอร์เฟคทุกอย่างไม่มีตกหล่นอะไรแล้ว พลันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เดินท่าทางนวยนาดบวกกับรูปร่างดี บิดซ้ายบิดขวาพลางเคาะประตูห้องทำงานของเซียวหรานและเดินเข้าไปด้านใน ท่ามกลางสายตาตกใจของทุกคน

“นี่เธอบ้าไปหรือเปล่า? เข้าไปในเวลานี้ ไปหาเรื่องให้ถูกด่าเหรอ?” มีคนบ่นพึมพำเสียงเบาอย่างอดใจไม่ไหว ซึ่งแสดงอาการเหมือนเห็นผีในเวลากลางวันเฉกเช่นนั้น

“พูดไร้สาระอะไรเนี่ย!ฉันว่านะ เธอรีบเร่งไปเอาใจประธานเซียว ไม่เห็นประธานเซียวของเราที่กำลังโกรธเคืองไฟสุมอกหรอกเหรอ?” ทางด้านข้างมีคนหนึ่งจ้องประตูห้องทำงานแวบหนึ่งอย่างดูถูกดูแคลน หัวเราะเยาะอยู่ในใจ ผู้หญิงที่หน้าไม่อาย กลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้ว่าหล่อนเอาตัวเข้าแลกเพื่อเอาเต้าใต้เลื่อนขั้น เวลาทำงานแท้ๆ ก็ยังไปหาท่านประธานในห้องทำอะไรแบบนั้น คนประเภทอย่างเธอเท่านั้นแหละที่สามารถทำได้

“คงเห็นว่าหัวหน้าเลขาไม่อยู่แหละมั้ง จึงนึกคิดเอาเองว่าสามารถสร้างปัญหาได้แหละมั้ง?” คนที่อยู่ด้านข้างคิดลึกลงไปอีกขั้น

ทุกคนต่างซุบซิบนินทาจนไม่สามารถหาข้อโต้แย้งกันได้ แต่ค้นพบว่า เวลาผ่านไปหนึ่งนาที แต่ซุนหยานก็ไม่ถูกประธานเซียวไล่ตะเพิดออกมา

เวลานั้น การแสดงออกของผู้คนที่อยู่ในแผนกเลขาต่างแปลกพิกลขึ้นมา

คงไม่ เกิดเรื่องติดเรท 18 บวก ขึ้นภายในห้องจริงๆ ใช่มั้ยนะ?

อย่างไรก็ตาม จินตนาการของพวกเธอและเรื่องราวค่อนข้างสอดคล้องเล็กน้อย

ในเวลานี้ซุนหยานกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำหน้าตา “น่ารักน่าชัง” อย่างจริงจัง นัยน์ตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความเมตตา “คุณชายสามคะ ช่วงไม่กี่วันมานี้ฉันเห็นว่าคุณอารมณ์ไม่ค่อยดี เป็นเพราะว่ามีเรื่องทางคุณหนูเหลิงงั้นหรือเปล่าคะ? บางครั้งผู้หญิงก็เข้าใจความคิดความอ่านของผู้หญิงด้วยกัน บางทีฉันอาจจะช่วยได้นะคะ?”

อย่าจ้องมองความอ่อนโยนที่ปรากฏบนใบหน้าซุนหยาน ใต้โต๊ะ มือทั้งสองข้างแอบกำหมัดแน่นตั้งแต่แรกแล้ว

สัมผัสที่หกของผู้หญิงบอกกับเธอ ไม่กี่วันนี้เซียวร้านอารมณ์ไม่ดี ต้องเกี่ยวข้องกับเหลิงหยุนฉี และเรื่องที่หัวหน้าเลขาหายตัวลึกลับอย่างแน่นอน