บทที่ 174 ไม่ได้เปิดไพ่ไปตามแบบฉบับ

โดยทั่วไปเซียวหรานรู้สึกว่าซุนหยานมีประโยชน์ตอนบนเตียง แต่วันนี้ จำต้องพูดว่า ข้อเสนอแนะของเธอเรื่องนี้ เรื่องมันดูบิดเบี้ยวแต่ผลลัพธ์เป็นที่น่าพอใจเล็กน้อย

เรื่องที่หัวหน้าเลขาไปสะกดรอยตาม สามารถเปลี่ยนแปลงกันได้

พูดในภาพกว้างๆ กำหนดความหมายเหนือกฎหมาย

แต่ถ้าอธิบายให้ถูกต้อง ก็สามารถชี้นำได้ ว่าคนที่เขาส่งไปสะกดรอยตามเหลิงหยุนฉีก็เพื่อปกป้องเธอ

ในทางธุรกิจ เรื่องพรรค์นี้ราวกับสถานการณ์มันขัดแย้งกันเพิ่มมากขึ้น เขาจัดการอย่างเป็นมิตรมาโดยตลอด

เพียงแต่ว่า ความยุ่งยากในครั้งนี้ก็คือ ฝ่ายตรงข้ามคือเหลิงหยุนฉี

ดื้อรั้นหัวชนฝา โทรศัพท์ก็ไม่ยอมรับสาย

“คุณรู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ? ถึงได้กล้าเอาเรื่องวุ่นวายนี้จับยัดมาที่ตัวเองอย่างไม่แยแส?” เซียวหรานจุดบุหรี่ ท่ามกลางควันบุหรี่ พลันจ้องมองเธออย่างเย้ยหยัน

ซุนหยานยังไม่ย่อท้อ การที่ไม่ถูกไล่ตะเพิดออกไป ก็หมายความว่า คุณชายสามหวั่นไหวแล้ว ดังนั้น พลันเดินย่ำเท้า บิดเอวคอดกิ่วมาหยุดด้านหน้าเซียวหรานอย่างช้าๆ พลันกระแอมเบาๆ พลางสอดตัวเขาอ้อมกอดของเขา “ฉันย่อมไม่รู้อยู่แล้วค่ะ แต่ฉันเห็นว่าคุณชายสามอารมณ์ไม่ดี ดังนั้นจึงอยากจะทำให้ดีที่สุด เพื่อแบ่งเบาความวิตกกังวลของคุณชายสามค่ะ”

ระหว่างที่พูด ยังตั้งใจใช้ตำแหน่งนูนถูไถแผงอกของเขาอย่างแผ่วเบา

เซียวหรานหรี่ตา มือข้างหนึ่งก็เริ่มขยำเล่น อีกมือตรึงเอวคอดกิ่วของเธอเอาไว้ “ถ้าคุณทำตามเรื่องนี้ที่ผมมอบหมายจนสำเร็จ เมื่อกลับมา ตำแหน่งหัวหน้าเลขา ก็จะเก็บไว้ให้คุณ”

เนื่องจากตัวคนถูกท่านเหลิงควบคุมตัวไว้แล้ว การที่จะไปเอาตัวกลับมาก็ไม่มีทางเป็นไปได้แล้ว สู้อนุญาตใช้ประโยชน์ที่เธอเสนอมา ให้เธอพยายามทำธุระอย่างสุดความสามารถ

“จริงเหรอคะ?” ดวงตาซุนหยานเปล่งประกายอย่างเปิดเผย ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยจากความตื่นเต้น

เธอคิดไม่ถึงว่า การที่ตนเองลองเสี่ยงดูสักครั้ง ปรากฏว่าได้รับโอกาสนี้มา

“งั้นก็ต้องดูคุณแล้วแหละ ว่าจัดการเรื่องได้ยังไงบ้าง”

“คุณชายสาม คุณพูดว่าอะไร ฉันก็เชื่อฟังคุณทั้งหมดแหละค่ะ” ร่างกายซุนหยานอ่อนระทวยลงทันที พลันอิงแอบอาศัยร่างกายของเซียวหรานอย่างเอาเป็นเอาตาย

เซียวหรานก้มหน้าก้มตา พลันโน้มตัวลงเพื่อออกคำสั่งข้างหูของเธอ

ตอนแรกซุนหยานตกใจก่อน ต่อมาก็ตระหนักได้ทันที สุดท้ายอยากลองดูอย่างกระตือรือร้น

“คุณชายสาม วางใจเถอะค่ะ! ฉันต้องจัดการเรื่องได้ดีอย่างแน่นอน!”

เซียวหรานต้องรับอื้ออึง “ยิ่งเร็วยิ่งดี”

ซุนหยานไม่กล้าถ่วงเวลาอีกแล้ว พลันเดินออกจากห้องทำงานเพื่อจองตั๋วเครื่องบินทันที

คนในแผนกเลขามองเห็นเธอหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกไปอย่างร้อนรน จนทุกคนตั้งตัวไม่ทัน เอ่อ ตกลงว่านี่คือได้เกิดเรื่องติดเรทขึ้นภายในห้องจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย?

เวลาไม่ช้าหรือเร็ว นี่ก็ช่างน่าอายเหลือเกิน

ทุกคนต่างถลึงตาจ้องมองด้วยสายตาแปลกไปยังประตูใหญ่ห้องทำงานของท่านประธาน ตกลงว่าก็มองไม่ออกถึงความหมายว่าเป็นอย่างนั้น