บทที่ 177 คุณกำลังสอนฉันทำงานเหรอ

เหล่าสื่อมวลชนทุกแขนงล้วนตะลึงไปตามๆ กัน ใครจะคิดเล่าว่า การเปิดเผยหน้าตาอย่างเป็นทางการในครั้งแรกนั้น เหลิงหยุนฉีสร้างข่าวใหญ่โตจนถึงขนาดนี้ขึ้นได้!

เห็นเต็มตาหลังจากจัดการเรื่องราวจนประสบผลสำเร็จพลางปล่อยผ่านทันที โดยหันหลังออกพร้อมกับโจวอี้หมิง ทุกคนต่างเดินไปรุมล้อมทางด้านหน้าอย่างอดไม่ได้ เพื่อเตรียมจะหาข่าวเพิ่มอีกเล็กน้อย

แต่ยังคงกังวลว่ากระแสสื่อของบริษัทตนเองจะสร้างกระแสให้ BOX อย่างไม่ได้ตั้งใจ ดังนั้นจึงเลี่ยงหัวข้อนี้ไป พลันตั้งใจเบี่ยงเบนไปยังด้านอื่นแทน

“ประธานเหลิงครับ ครั้งนี้จางซื่อกรุ๊ปเตรียมจะเปลี่ยนทิศทางอย่างสมบูรณ์แบบแล้วใช่หรือไม่ครับ?”

เหลิงหยุนฉีอยู่ท่ามกลางการอารักขาของกลุ่มบอดี้การ์ด พลันตอบคำถามของพวกเขาอย่างไม่เป็นทางการ

“พอได้ยินคำถามคุณแล้วซึ่งไม่ได้ฟังคำพูดของประธานโจวอย่างละเอียด ไม่มีอะไรมากไปกว่าการสำรวจตลาดสักหน่อยเท่านั้นค่ะ พวกเราเป็นบริษัทในเครือครบวงจรมาโดยตลอด ล้วนมีส่วนร่วมในอุตสาหกรรมทุกแขนง แต่ครั้งนี้ เป็นการขยายอาณาเขตในวงการบันเทิงรูปแบบใหม่”

นักข่าว : ...รู้สึกเหมือนเพลี่ยงพล้ำจนกระทบ IQ เลยแหละ

คนอื่นๆ ที่อยู่ในสายงานเดียวกันต่างหัวเราะให้เขา แต่จังหวะการซักถามแทบไม่ได้ลดละลงเลย

“ประธานเหลิง การสร้างแพลตฟอร์มเช่นนี้ออกมา ไม่ว่าจะเป็นเงินทุนที่ลงทางเทคโนโลยีหรือทางทุนทรัพย์ก็ตาม ซึ่งเท่ากับล้วนมีราคาสูงเฉียดฟ้า การตัดสินใจอันล่อแหลมขนาดนี้ ท่านรู้สึกว่ามันเหมาะสมจริงๆ แล้วใช่มั้ยครับ?”

เหลิงหยุนฉีเหล่ตามองนักข่าวที่เป็นคนเอ่ยถามอย่างเกียจคร้าน “ราคาสูงเสียดฟ้าสมควรแล้วค่ะ สำหรับการเอามาเปรียบเทียบในแง่อัตราส่วนผลผลิตในอนาคต ฉันไม่รู้สึกว่ามันจะมีปัญหาอะไรในการลงทุนล่วงหน้าไว้เช่นนี้ค่ะ ในเรื่องของธุรกิจแชร์ลูกโซ่พรรค์นี้ ไม่เกิดขึ้นการฉันแน่นอนค่ะ ฉันคิดว่า การได้ใช้ความคิดถึงผู้ใช้งานมากขนาดไหน จนได้รับผลตอบแทนกลับมาไม่น้อยทีเดียวค่ะ”

สรุปง่ายๆ – คนรวย เอาแต่ใจ พวกคุณรู้สึกว่า “ราคาสูงเฉียดฟ้า” สำหรับฉันแล้วแทบไม่ใช่เรื่องใหญ่เรื่องโตอะไรเลย

แต่ว่า...

“เรื่องธุรกิจแชร์ลูกโซ่พรรค์นี้ มันจะไม่เกิดขึ้นกับฉันอย่างแน่นอนค่ะ” คนที่พูด คุณไม่รู้เจ็บปวดใจบ้างเลยเหรอคะ?”

สื่อมวลชนที่อยู่ในงานทั้งหมดพลันเงียบกริบทันที : ทั้งๆ ที่เมื่อครู่ยังรู้สึกว่าการรวมตัวกันของทุกคนถูกใช้งานไปฟรีๆ ... ขอบคุณมาก...

เหลิงหยุนฉียิ้มแย้มแจ่มใส พลันพยักหน้าให้กับผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์ ทางผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์กล่าวอย่างมีมารยาททันที

“ทุกท่านครับ พิธีการลงนามเซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการได้เสร็จสิ้นแล้วครับ พวกเราได้เตรียมของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ไว้ให้กับทุกท่าน รบกวนทุกท่านไปรับยังจุดเซ็นชื่อด้วยครับ”

เรื่องกระบวนการเรียกกระแส โดยการอาศัยชื่อเสียงของสื่อมวลชนจากทุกบริษัท

แต่ผลประโยชน์จากตัวนักข่าวเอง จางซื่อเต็มใจมากที่จะให้ ตามคำพูดของประธานเหลิงแล้ว คนที่ให้เงินถึงจะเป็นเจ้าพ่อตัวจริง!

เดิมทีนักข่าวที่ยังรู้สึกว่าตนเองถูกส่งมาหลอกใช้ประโยชน์ๆ ฟรีๆ ถึงหน้าบ้าน จู่ๆ ก็รู้สึกว่า การมาในวันนี้ถือว่าคุ้มค่ามาก!

“ท่านประธานคนสวย อย่าเพิ่งไปครับ! ให้ผมได้ชักภาพใบหน้างดงามสักหน่อยครับ!”

“เทพธิดา คุณไม่ได้อัปเดต Weibo มานานแล้วนะครับ! ยอดคนติดตามของคุณใน Weiboทะลุเกินหนึ่งล้านคนไปแล้ว ไม่เคลื่อนไหวสักหน่อยจริงๆ เหรอครับ? ผมเป็นแฟนคลับที่อยู่ในหลุมลึกมานานโดยตลอด ตั้งแต่ฉีหลัวซานโดนคุณตบหน้าตั้งแต่คราวนู้น สงสารเด็กน้อยตาดำๆ เถอะครับ~~~”

“โอ๊ยยยย! พอคิดถึงอนาคต ตอนที่ท่านประธานคนสวยได้แสดงบทคู่รักกับพี่ชายในบทรักอันสวยงามแต่น่าสงสารในฉากสมัยสาธารณรัฐจีน ฉันถึงกับอยากวาร์ปไปข้างหน้าทันที! BOX รีบมาอยู่ในถิ่นของฉันเร็วๆ!”

ผู้ชมที่ดูไลฟ์สดอยู่ ต่างตื่นเต้นกว่าสื่อมวลชนกันอย่างถ้วนหน้า คอมเม้นท์ที่อยู่หน้าจอเด้งขึ้นราวกับมีการแข่งขัน จนทำให้สายตาพร่ามัวจนยุ่งเหยิงกันไปหมด

ซุนหยานเบียดเสียดอยู่ในกลุ่มนักข่าวที่กำลังสัมภาษณ์ ตอนแรกก็วางแผนว่าจะมานั่งรอส้มหล่น รอจนเสร็จสิ้นพิธีลงนามเซ็นสัญญาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จึงไปทางด้านหลังเวลาเพื่อต้องพูดคุยกับเหลิงหยุนเป็นการส่วนตัว

ใครจะไปรู้ว่า พิธีเปิดอย่างเป็นทางการนี้จะเรียกเสียงฮือฮาได้ขนาดนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบ บรรดานักข่างต่างตามติดกันอย่างหน้าแน่น กระทั่งขนาดทีมบอดี้การ์เองก็ยังรายล้อมเป็นป้องกำแพงคนอยู่รอบ ตัวเหลิงหยุนฉีและโจวอี้หมิง

ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป แทบไม่มีทางแน่!

รอจนเหลิงหยุนฉีออกจากงาน ตนเองก็หาโอกาสที่จะเจอกับเธอตัวเป็นๆ ไม่ได้อีกแล้ว

ซุนหยานร้อนใจเหมือนมดอยู่บนปากหม้อร้อนๆ พลันเห็นเต็มตาว่าเหลิงหยุนฉีเตรียมจะออกจากห้องโถงของงานประชุมแล้ว ในที่สุดจึงเปล่งเสียงออกไปอย่างเก็บอาการไม่อยู่ด้วยความร้อนใจ

“คุณหนูเหลิง! คุณหนูเหลิงคะ!”

ท่ามกลางเสียงสื่อมวลชนที่เรียก “ประธานเหลิง” กันอย่างถ้วนหน้า คำเรียกขานของเธอแตกต่างไปจากคนอื่นอย่างชัดเจน

ผู้คนที่อยู่บริเวณโดยรอบต่างตกตะลึงเล็กน้อย เหลิงหยุนฉีหันหน้ากลับมาในเวลานี้อย่างประจวบเหมาะ และประจันหน้ากับใบหน้าสวยงามอันร้อนรนของซุนหยานเข้าพอดี

ซุนหยานคิดไม่ถึงเลยว่าตนเองจะโชคดีขนาดนี้ หัวใจเต้นโครมคราม พลันชูมือขึ้นเพื่อจัดระเบียบทรงผมของตนเองอย่างไม่รู้ตัว กระทั่งยังยิ้มให้กล้องด้วย พยายามใช้ทักษะการแสดงทั้งหมด พุ่งเป้าไปที่เหลิงหยุนฉี พลันพูดอย่างจริงใจ

“คุณหนูเหลิงคะ คุณชายสามทราบว่าคุณได้ตอบตกลงที่จะเข้าร่วมแสดงภาพยนตร์ที่ผู้กำกับเคอเป็นคนกำกับ ถ้ารับช่วงต่อบริษัท มีงานมากมาย จึงกังวลว่าคุณจะยุ่งมาก เลยตั้งใจส่งคนมาช่วยคุณ ด้วยปัจจัยความผิดพลาดโดยบังเอิญ จนทำให้คุณเข้าใจผิด คุณชายสามจิตใจไม่สงบสุขมาก จึงให้ฉันมาอธิบายกับคุณให้ชัดเจนค่ะ”

ใช้ประโยชน์จากสื่อเป็นแรงจูงใจไม่ใช่เหรอ?

เหลิงหยุนฉีอย่างแกทนไหว ฉันก็ไหว!

ซุนหยานจ้องมองสายตาของนักข่าวที่กำลังตกใจอยู่ทั้งหมดในบริเวณโดยรอบ รู้ว่าพวกเขาไม่เข้าใจรายละเอียดของสถานการณ์นั้นๆ จึงพูดอย่างคลุมเครือเข้าไว้ เพื่อให้ทุกคนรู้สึกว่าปากที่เธออย่างถึงคุณชายสามได้ตั้งใจเข้ามาช่วยเหลือ แต่เหลิงหยุนฉีคิดไปในทางร้ายทั้งที่เขามีเจตนาที่ดี อีกอย่าง ก็เพื่อแสดงคำใบ้ให้ทุกคน