บทที่ 190 ตื่นเต้นไม่ไหว

ราวกับว่าเฉียวหยู่โม่ได้ยินเสียงหัวเราะของเหลิงหยุนฉี จึงหันกลับไปมองที่เธอ : “อยากลองดูไหม?”

เพราะถึงอย่างไรผู้หญิงจับสไนเปอร์ก็มีค่อนข้างน้อย

เมื่อนำรุ่นcz shadow2 มาเปรียบเทียบกัน น้ำหนักและแรงดันของนตัว T-3 มันคนละระดับกันด้วยซ้ำ

ไหล่ของเหลิงหยุนฉีผ่อนคลายลงมาบ้างแล้ว แต่เธอรู้จักร่างกายตัวเองเป็นอย่างดี ดังนั้นเธอจึงส่ายหัว : “ไม่ล่ะ คุณเล่นเถอะ ฉันขอยืนดูคุณอยู่ข้างๆแล้วกัน ไว้เดี๋ยวมีเวลาฉันจะไปยิม ร่างกายของฉันแข็งแรงขึ้นเมื่อไหร่ เรามาแข่งกันสักแมตช์ ”

เฉียวหยู่โม่เลิ่กคิ้วขึ้น สายตาที่เพิ่งเล็งเป้ายิงมาเมื่อกี้พลันอ่อนลง

ที่เขาพาเหลิงหยุนฉีมาที่สนามยิงปืน แน่นอนว่ามันไม่ใช่ความคิดที่เกิดจากเจตนาร้าย

การยิงปืนเหมือนจะทำได้อย่างแม่นยำและรวดเร็วก็จริง แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันต้องใช้สมรรถภาพทางกายที่สูงมาก

เขารู้ดี

พื้นฐานของเหลิงหยุนฉีนั้นดีมาก และอาจกล่าวได้ว่ามีความสามารถในการใช้ปืนมากกว่าคนทั่วไป แต่อาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้เธอจมน้ำ สมรรถภาพทางกายของเธอจึงค่อนข้างย่ำแย่

เขาหลุบตาลง และค่อยๆบรรจุกระสุนปืน ในวันนั้น เธอทำให้สตอล์กเกอร์ที่ตามอยู่ทางด้านหลังสับสน ซึ่งก็เป็นไปตามที่คิดไว้ไม่มีผิด

เธอล่อให้อีกฝ่ายตายใจ โดยแสร้งทำเป็นไม่สนใจและเพิกเฉยต่อการติดตามของอีกฝ่าย แต่ที่จริงแล้ว เธอแอบสำรวจสมรรถภาพทางกายและรายละเอียดของอีกฝ่ายหนึ่งอย่างลับๆ ใช้ประโยชน์จากความไม่พร้อมของเขาและโจมตีเขาด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว!

เจ้าเล่ห์จริงๆ!

เขาอดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำในใจ

ฉลาดมาก แต่ก็ไม่ได้แสดงมันออกมาต่อหน้าคนอื่น วันนั้นถ้าไม่ใช่เพราะบังเอิญ ถ้าเขาลืมบอกหลัวจิ้นให้หยุดค้นหา เขาก็คงถูกเธอจ้องมองอยู่ในความมืด

ดวงตาคู่นั้น…

เฉียวหยู่โม่นึกถึงดวงตาอันลึกล้ำและอันตรายของเหลิงหยุนฉีในเวลานั้น หน้าอกของเขาก็ร้อนรุ่ม และความถี่ในการยิงก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนสายตาของใครต่อใครไม่สามารถตามทันได้

"กลางหัวใจ 2 นัด หัวคิ้ว 2 นัด!"

"ตับ2นัด หลอดเลือด 2 นัด!"

เสียงที่ดังมาจากจอแสดงผล ทำให้บรรยากาศของผู้ชมถึงจุดคลายแมตช์

"นี่คือเทพแห่งปืนเหรอ? เหมื่อนกับว่าต่อให้หลับตาเขาก็สามารถโจมตีเป้าหมายได้ทั้งหมด!"

"ปืนนั่นพออยู่ในมือเขาแล้วอย่างกับเป็นแค่ของเล่น! เชี่ยเอ้ย! ตอนฉันใช้มัน ทำไมไม่เห็นใช้ดีขนาดนี้?"

“เป็นไปได้ไหมว่าเขาเป็นนักกีฬายิงปืนมืออาชีพ?”

“เพ้อเจ้อ! หน้าตาอย่างเขาถ้าเป็นนักกีฬาจริงๆก็คงเป็นถึงแชมป์ แล้วทำไมนายถึงไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อนล่ะ?”

เหลิงหยุนฉีมองดูเขายิงอย่างตั้งใจในตอนแรก แต่หลังจากฟังกลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังคุยกันมากขึ้นเรื่อยๆ ก็อดไม่ได้ที่จะเอามือค้ำหน้าผากและกลั้นยิ้มไว้ ใครว่าผู้ชายไม่ขี้นินทากัน?

พอมาเจอพวกคลั่งไคล้เรื่องอาวุธและกองทัพแบบนี้ ก็แทบรอไม่ไหวที่จะขุดชีวิตในอดีตและปัจจุบันของเฉียวหยู่โม่ออกมาศึกษาดีๆ