บทที่ 208 ความรู้สึกตั้งใจ

วันรุ่งขึ้น การสัมภาษณ์รอบสุดท้ายของจางซื่อกรุ๊ปในห้องประชุม ผู้สมัครงานทั้งหมดล้วนมองไปทางตำแหน่งประธานในแถวแรกที่สะดุดตามากที่สุดด้วยท่าทางซึมเซา

สามารถผ่านมาจนถึงการสัมภาษณ์ในรอบนี้ได้ล้วนเอาชนะอุปสรรคในแต่ละด่านจนประสบความสำเร็จในท้ายที่สุด ทั้งยังพิสูจน์ให้เห็นถึงความรู้ในสาขาวิชาและสติปัญญาของตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า

ทว่าในวินาทีนี้ สีหน้าท่าทางของพวกเขาล้วนมึนงงอยู่บ้าง

ไม่สามารถกล่าวโทษพวกเขาได้จริงๆ เพื่อเตรียมสัมภาษณ์รอบสุดท้ายในวันนี้ ทุกคนล้วนเข้าเว็บไซต์ออฟฟิเชียลของจางซื่อกรุ๊ปล่วงหน้า และจดจำผู้บริหารระดับกลางและสูงของบริษัทเป็นพิเศษ

ผู้จัดการฝ่ายบุคคล ผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์ ผู้จัดการฝ่ายกฎหมาย นี่ล้วนเป็นสิ่งที่ทุกคนรู้กันอยู่แล้ว แน่นอนว่า ประธานสาวที่อาศัยว่าหน้าตาดี “เข้าวงการบันเทิง” และอาศัยกำลังของตัวเองดึงยอดคลิกเว็บไซต์ตัวเองสูงขึ้นจนกลายเป็นประเด็นฮอตในวงการบันเทิง ทุกคนยิ่งสลักรูปร่างหน้าตาของเธอเอาไว้ในหัวสมองยิ่งกว่า

เช่นนั้นปัญหาก็มาแล้ว...

เลื่อนดูออฟฟิเชียลเว็บไซต์ทั้งหมดดูแล้วก็ไม่เคยเห็นหนุ่มหล่อคนนี้มาก่อน เขาเป็นใครกัน?

ถ้าหากว่าใช้คำคำหนึ่งมาอธิบายคนคนนี้ ก็คือหล่อเกินไปแล้ว?

ที่สำคัญก็คือ เขานั่งลงข้างประธานสาวอย่างเปิดเผย ครอบครองหนึ่งในตำแหน่งหลักทั้งสองของห้องประชุมไป!

ไม่ต้องพูดเลยว่าผู้สมัครงานกลุ่มนี้มึนงง พนักงานที่อยู่ในห้องประชุมจำนวนไม่น้อยของจางซื่อกรุ๊ปก็ล้วนเผยสีหน้าท่าทาง “ฉันเป็นใคร ฉันอยู่ที่ไหน ฉันเห็นอะไร” ออกมาในถิ่นของตัวเอง

คนคนนี้มีใบหน้าสูงศักดิ์เฉยชา แค่เห็นก็รู้แล้วว่าฐานะไม่ธรรมดา และมองดูท่าทางที่เขาก้มหน้าลงไปกระซิบคุยกับประธานเหลิงในบางโอกาสนั่นสิ ให้ตายสิ!

จะต้องมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดาแน่นอน

เหตุผลฉันล้วนเข้าใจ แต่...

ใครจะบอกฉันได้บ้างว่า ทำไมในการสัมภาษณ์งานของจางซื่อกรุ๊ป สุดท้ายถึงได้มีคนแปลกหน้าคนหนึ่งนั่งที่นั่งผู้สัมภาษณ์ ทั้งยังนั่งอยู่ในตำแหน่งที่ไม่มีป้ายชื่อด้วย!

การดูแลพิเศษเช่นนี้จะชัดเจนเกินไปแล้ว!

ผู้บริหารระดับกลางที่ติดตามเหลิงหยุนฉีไปงานสัมมนา ที่มหาลัย F ก็ได้ยินอธิการบดีเปิดเผย ID ของใครบางคน เมื่อเห็นสีหน้าตกใจและอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ แต่ล้วนมีท่าทางอัดอั้นไม่กล้าสอบถามเพราะติดที่มีประธานเหลิง ก็รู้สึกพอใจขึ้นมาทันที ตอนนี้ พวกเขามองทุกคนด้วยสีหน้าที่เก็บงำความลับอย่างมิดชิด

ขาดแค่เขียนคำว่า...คำถามนี้ กูทำเป็น แต่กูไม่บอกพวกมึงหรอก เอาไว้บนใบหน้าเท่านั้น

ผู้บริหารระดับกลางและระดับสูงทุกคนที่ไม่เคยเจอเซียวหรานมองกลุ่มคนน่ารำคาญที่รู้เบื้องหน้าเบื้องหลัง...แม่ง รำคาญพวกที่อวดเก่งจริงๆ!

“แค่กๆ! ประธานเหลิง เริ่มเลยมั้ยครับ” ผู้จัดการฝ่ายบุคคลที่ได้รับสายตา “อาฆาต” มากที่สุด จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต่อสู้อยู่ครู่หนึ่ง เขารีบยืมโอกาสในการสัมภาษณ์มาเบี่ยงความสนใจของทุกคน

เป็นอย่างที่คิดเอาไว้เลยว่า เมื่อสิ้นเสียงเขา เหล่าผู้สมัครที่นั่งอยู่ในห้องประชุมก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจแล้ว และยืดตัวตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“เริ่มเลยเถอะ” เหลิงหยุนฉีเอ่ย สายตามองผ่านเฉียวหยู่โม่ที่มีท่าทีสงบเยือกเย็นแล้วก็หัวเราะเบาๆอย่างอดไม่อยู่

เมื่อวานตอนคนคนนี้พูดว่าจะตรวจสอบแทนเธอ เธอก็นึกว่าเขาก็ถูกคนข้ามมิติมาเข้าร่างเหมือนกัน

ไม่อย่างนั้น การสัมภาษณ์ภายในของบริษัทเธอ จะให้คนแบบเขามาเข้าประชุมด้วยได้อย่างไรกัน

แต่ทว่า เธอนึกว่าเขาล้อเล่น คนคนนี้กลับมาปรากฏตัวที่ห้องทำงานเธออย่างตรงเวลา ตอนนั้น ในสมองของเธอมีเพียงความคิดเดียว...เป็นอย่างที่คิดเอาไว้เลย คนคนนี้มาเที่ยวพักผ่อนที่เซี่ยงไฮ้สินะ