บทที่ 223 เซียวหรานแบกหนามเพื่อขอรับโทษ

ในตอนที่เซียวหรานฟื้นขึ้นมา ก็รู้สึกราวกับร่างกายของตนทิ้งลงกับหินใหญ่ เขาถูกบดขยี้อย่างรุนแรง ไม่เพียงแต่รู้สึกปวดศีรษะ กล้ามเนื้อของเขาเจ็บปวดทรมาน

แสงสว่างทำให้ดวงตาของเขาขาวโพลน เขากะพริบตาปริบๆอย่างไม่รู้ตัว คนขับรถที่กำลังเฝ้าไข้อยู่รู้สึกโล่งอกทันที ทันใดนั้นเขาก็ร้องขึ้นมาว่า“ประธานเซียวครับ ในที่สุดคุณก็ฟื้น！”

ใครจะไปรู้ว่า จะมีวันที่ เขาตกใจจนหัวใจเกือบวายหลายครั้งในวันเดียว！

พอเข้ามาในโรงพยาบาล หมอก็รีบเข็นเขาเข้าห้องฉุกเฉิน พอตรวจก็พึ่งพบว่าเขา อุณหภูมิในร่างกายพุ่งทะยานไป39องศาแล้ว บวกกับทางเดินหายใจอักเสบ แถมเขายังมาหมดสติอีก

ทางใต้ อาการแบบนี้พบได้ยากจริงๆ

หมอถามสาเหตุของโรคอย่างสงสัย เขาทำได้แค่บอกว่าเจ้านายของเขายืนตากลมหนาวมาทั้งคืน

หมอ：……

เขากล้าสาบานว่าในขณะนั้น หมอและพยาบาลในวอร์ดทั้งหมดมองที่ประธานเซียวราวกับว่าเป็นคนพิการทางจิตใจ！

เนื่องจาก คนปกติที่ไหน ที่จะทำเรื่องแปลกๆแบบนี้ได้？ประเด็นคือ ดูลักษณะการแต่งตัวก็เป็นผู้ดีมีเงิน ถ้าไม่ใช่ว่าสมองมีปัญหา นั่นก็คือเขามีปัญหาทางด้านประสาท

โชคดีที่ ถึงจะบ่นอุบอิบยังไง จรรยาบรรณในวิชาชีพยังคงน่าเชื่อถือ รีบย้ายไปที่ห้องผู้ป่วยวีไอพี และรีบใช้วิธีการรักษาความอบอุ่นให้ร่างกาย และทำการให้น้ำเกลือ หมอบอกว่ารอผู้ป่วยฟื้นแล้ว ให้ทานอาหารเหลว พักผ่อนให้เพียงพอ และเฝ้าดูอาการในโรงพยาบาล พอป่วยมาก็แสนง่าย พอจะหายก็ต้องใช้เวลา เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ก็จะต้องระมัดระวังให้มาก ไม่เช่นนั้นจะเกิดโรคภัยไข้เจ็บตามมา

“เสื้อผ้าฉันล่ะ？”เซียวหรานขมวดคิ้ว มองดูตัวเองในสภาพชุดผู้ป่วย

คนขับรถอ้าปากพะงาบๆ

จะพูดยังไงดีล่ะ？

บอกว่าเจ้านายถูกคนมาโยนทิ้งบนพื้นตรงบริเวณที่จอดรถ เสื้อผ้าถูกกรีดเสียหายหมดแล้ว พยาบาลกลัวว่าจะสกปรก และทำให้บาดแผลติดเชื้อ จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณ？

ต่อให้เขาจะกล้าแค่ไหน เขาก็ไม่กล้าพูดเรื่องขายหน้าแบบนี้ต่อหน้าของเจ้านายหรอก

คนขับรถพูดอย่างครุมเครือ บอกแค่ว่า หมอสั่งให้เปลี่ยน

เซียวหรานมองดูหลังมือที่เต็มไปด้วยสายระโยงระยาง ด้านข้างยังมีอุปกรณ์ให้น้ำเกลือ ดวงตาขอเขาเยือกเย็นทันที

คิดไม่ถึงว่า เขาพึ่งออกมาจากโรงพยาบาลของเซี่ยงไฮ้ สุดท้ายก็ต้องเข้าโรงพยาบาลทางใต้อีกหรอเนี่ย

แต่ว่า ครั้งก่อนคือซุนหยาน แต่ครั้งนี้ กลับเป็นตัวเขาเองที่อยู่ในห้องผู้ป่วย！

เขาลุกขึ้น และดึงสายน้ำเกลือออก แล้วลงจากเตียงผู้ป่วย“ไปซื้อเสื้อผ้าให้ฉันชุดหนึ่ง”

คนขับรถถึงกับเบิกตากว้าง“ปะ ประธานเซียวครับ คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ หมอบอกว่าคุณจะต้องพักฟื้น……”

เขายังพูดไม่ทันจบ จู่ๆเซียวหรานก็หันหน้ามามองแล้วส่งสายตาให้เขา จนเขาตกใจแล้วรีบพุ่งตัวออกจากห้องผู้ป่วยทันที

หน้าอกของเซียวหรานกระเพื่อม

อาการวิงเวียนศีรษะยังไม่หายไป