บทที่ 222 ราคาที่ต้องจ่ายในการพบหน้า！

เซียวหรานกัดฟันกรอด！！สีหน้าของเขาดูแย่กว่าก่อนหน้านี้มาก！！！

ไฟในคฤหาสน์ยังคงส่องสว่าง อย่างน้อยเขาก็ยังพอมีความหวัง ตอนนี้ไฟดับไปแล้ว เห็นได้ชัดว่าการแสดงอำนาจนี้ยังไม่จบลง

เมื่อก่อน ล้วนมีแต่คนอื่นมาขอร้องให้เขาช่วย ตลอดมาเขาเป็นคนที่เย่อหยิ่งไม่สนใจใคร

มาวันนี้ตำแหน่งถูกปรับเปลี่ยน……

หน้าของเขาแทบจะถูกตบลงถึงพื้นอย่างไม่เหลือชิ้นดีอยู่แล้ว！

อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางสถานการณ์ที่กดดัน！เซียวหรานสูดหายใจเข้าลึกๆ ทำได้แค่ อดทน

เมื่อเวลาผ่านไป อุณหภูมิในตอนกลางดึกก็ลดต่ำลงเรื่อยๆ

แต่เขาขอให้คนขับรถไปจอดในที่ไกลๆ ทำให้ตอนนี้ถึงเขาอยากจะได้เสื้อเพิ่มสักตัวก็ไม่สะดวก

เมื่อมองไปที่รปภ.สองคนที่สวมชุดเสื้อผ้าหนา เซียวหรานก็แทบอยากจะกัดฟันของตัวเองให้แหลกคาปาก！

เมื่อหลับตาลง พยายามระงับความโกรธ เขาเปลี่ยนท่ายืน ทำตัวเป็นท่อนไม้ รอต่อไป！

การรอของเขา นั่นก็คือหนึ่งคืนเต็มๆ……

เมื่อแสงแรกของดวงอาทิตย์ตกในตอนเช้า ร่างกายของเซียวหรานก็เป็นเหมือนประติมากรรมน้ำแข็ง และเขาก็ไม่รู้สึกอะไรอีกเลย

เขาตากลมหนาวมาทั้งคืน คอของเขาเริ่มร้อนและระคายเคือง

ไม่รู้ว่ามันเป็นภาพหลอนของเขาเองหรือเปล่า แต่เขารู้สึกว่าวิสัยทัศน์ทั้งหมดของเขาเริ่มเบลอ

บังเอิญรปภ.เปลี่ยนกะเวรพอดี เมื่อคืนคนที่เอาเขามาเป็นประเด็นพูดคุยดูเหมือนจะไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของเขา จึงเดินจากจุดประจำตำแหน่งไป

และแล้วก็เปลี่ยนรปภ.หน้าใหม่มายืนแทนอีกสองคน

หลังจากที่สมองของเขาแช่แข็งมาทั้งคืน วินาทีนี้ เขาก็รู้สึกตัว

เรื่องที่เมื่อคืนทั้งสองคนพูด น่าจะเป็นเพราะความจงใจ！

โดยปกติทั่วไปแล้วคนที่สามารถมาเป็นรปภ.ให้กับท่านเหลิงได้ ล้วนต้องผ่านการคัดเลือกมาเป็นอย่างดี เป็นไปได้อย่างไรที่จะพูดจาพร่ำเพรื่อเช่นนี้？

ผู้มาใหม่รู้สึกแปลกใจมันเป็นเรื่องจริง แต่กองกำลังที่มีระเบียบวินัยเช่นนี้ ถึงจะตกอยู่ในที่นั่งลำบาก ก็สามารถรักษาความสุขุมเยือกเย็นได้ จู่ๆจะมาทำตอบกันไปมาได้อย่างไร？

ในขณะนี้ เซียวหรานโกรธจนแทบกระอักเลือด ใบหน้าที่เย่อหยิ่งมาตลอด ตอนนี้กลับเหมือนถูกคนเอาหมึกดำมาสาดยังไงอย่างงั้น！

ท่านเหลิงจงใจให้ผู้อื่นฉีกหน้าของเขา！

เซียวหรานอ้าปาก ในปากของเขาพ่นลมหายใจร้อนผ่าว และแล้ว ไม่รอให้เขาได้พูดอะไร ก็มีเสียงดัง“ตุ๊บ”ขึ้น——

ดวงตาของเขามืดมน และเขาก็หมดสติไปทันที！！！