บทที่ 221 นิสัยของท่านเหลิง

ท่านเหลิงสามารถโทรหาตระกูลเซียวได้ แล้วก่นด่าชื่อแซ่ได้ ไม่เพียงเพราะเรื่องการส่งคนติดตาม เซียวหรานยังไม่มีเหตุผล ยิ่งไปกว่านั้นก็คือ ในเมื่อท่านเหลิงเป็นผู้อาวุโส และฐานันดรก็ต่างกับตระกูลเซียวโดยสิ้นเชิง

อีกฝ่ายสามารถโทรหาเพื่อกล่าวโทษได้ ถ้าเซียวหรานอยากจะอธิบายจริงๆ แต่กลับไม่สามารถทำอะไรอย่างไม่มีมารยาทไม่ได้

ไม่อย่างนั้น อยากจะดับความโกรธของท่านเหลิง？เกรงว่าแม้แต่ฝันก็จะเป็นไปไม่ได้！

ทางด้านเซียวหรานที่จัดการเรื่องของซุนหยานเรียบร้อยแล้ว แล้วหันหลังเดินขึ้นเครื่องบินส่วนตัวมุ่งหน้าไปอย่างทิศใต้

ช่วงนี้ท่านเหลิงเอาแต่ยุ่งกับงานราชการ ประชุมอยู่ที่ทางใต้ครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่เช่นนั้น คงไม่มีทางพลาดงานเลี้ยงวันเกิดของเหลิงหยุนฉีก่อนหน้านี้แน่นอน

เซียวหรานไปสืบมาว่าท่านเหลิงพักอาศัยอยู่ที่ไหน ในตอนกลางคืนเขาจึงยืนรออยู่หน้าประตูคฤหาสน์

รปภ.ที่มีปืนจริงในตอนเริ่มแรกจ้องมองมาที่เขาอย่างระแวดระวัง จากนั้น เมื่อเห็นว่าเขายืนอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้าคนเดียว จึงไม่ได้เข้าไปไกล เมื่อผู้คุ้มกันที่อยู่ด้านในได้รับแจ้ง ไม่ได้ให้พวกเขาไล่เขาไป จึงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำกันเอง

หนึ่งในนั้นที่เป็นคนมาใหม่กล่าวว่า“ไอ้หมอนี่บ้าไปแล้วรึเปล่า？อากาศหนาวขนาดนี้ มายืนเฝ้าเวรยามเนี่ยนะ？”

อีกคนหนึ่งที่อายุมากกว่าหัวเราะอย่างเย้ยหยัน“แกไม่เข้าใจอะไร！ดูก็รู้ว่าเขาทำอะไรผิดมา เลยไม่กล้าเข้ามาใกล้ ได้แค่รออยู่อย่างนั้น”

รปภ.ใหม่สีหน้ามึนงง“ดูจากลักษณะของเขาที่เหน็ดเหนื่อยจากเดินทางขนาดนี้ น่าจะไม่ใช่คนในพื้นที่หรอก มาถึงที่นี่ได้？แถมยังไม่รีบเข้ามาใกล้ด้วย？”

สถานที่ที่พวกเขากำลังเฝ้ารักษาการอยู่นั้น มีผู้นำคนหนึ่งอาศัยพักอยู่ที่นี่ รู้อยู่แล้วว่าชายหนุ่มที่ตัดวัดสูทจากความสูงต้องการมาพบใคร

อีกฝ่ายรีบประเมินมองดูเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วทำเสียง“จึ”“เรื่องแบบนี้ นานไปก็เข้าใจเองแหละ”

คนที่เข้ามาใกล้มีหลายประเภท

คนที่ยืนอยู่หน้าประตูรับลม หัวหน้าด้านในจะไม่รู้ได้อย่างไร？ผู้คุ้มกันจะต้องรายงานไปแล้วแน่ ไม่อย่างงั้นคนนอกจะกล้ายืน“แอบดู”อย่างนี้หรอ โดนลากออกไปตั้งนานแล้ว！

แต่ทว่า หัวหน้าก้านในก็ไม่มีคำสั่งใดๆทั้งสิ้น และไม่ไล่เขาจากไปด้วย

นี่มันหมายความว่าอย่างไร？

หรือว่าต้องการให้เขายืนสัมผัสกับความหนาวอยู่อย่างนั้น！

ทนไม่ไหว ก็ไสหัวออกไป！

รปภ.ใหม่ยังเด็ก และไม่เข้าใจการพลิกกลับตาลปัตรของเรื่องราวในนี้นัก เมื่อได้ยินผู้อาวุโสพูดเช่นนี้ เขาก็ยืนอยู่กับที่อย่างมึนงง คิดภายในใจว่า พวกผู้หลักผู้ใหญ่ในโลกนี้ซับซ้อนจริงๆ ไม่เหมือนกับชนบาทของพวกเขา ที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็เปิดเผย ถ้าทำเรื่องผิด ก็จะถูกรุมประชาทัณฑ์ทันที พอระบายความโกรธแค้นเสร็จก็จะแล้วกันไป

ไม่มีทางเป็นแบบนี้แน่？