บทที่ 243 ดำดิ่งยากแก่การคาดเดา

ยามเมื่อเหลิงหยุนฉีลงจากรถ พลันสูดหายใจเข้าลึกๆ!

มันนานแค่ไหนแล้ว ที่ไม่ได้ปลดปล่อยแบบนี้?

หน้าอกกระเพื่อมขึ้น เธอแหงนหน้าขึ้นฟ้า แค่รู้สึกว่าผ่อนคลายเหลือเกิน

จือหมิง ลั่วจือและพรรคพวก ตื่นเต้นจนเสียสติไปหมดแล้ว วินาทีนี้ต่างพุ่งเข้าหาบ้าคลั่งเหมือนผึ้งแตกรัง อยากจะดึงเธอแล้วยกตัวขึ้นท้องฟ้าทันทีอย่างอดใจไม่ไหว

“หยุนฉี แกนี่มันอัจฉริยะจริงๆ! แม่ง! เจ๋งสุดๆ! กูไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี!”

มีคนหลายคนมารุมล้อมอยู่ด้วยกัน พลันเต้นรำด้วยความตื่นเต้น ความรู้สึกยอดเยี่ยมราวกับมีสายฟ้าพาดผ่านเช่นนั้นเมื่อครู่นี้ มันประทับตราอยู่ในกระดูก แทบไม่สามารถหลงลืมได้เลย

ก่อนหน้านี้พวกเขายังคิดว่าเธอได้ลอกเลียนทักษะในการเข้าโค้งอันเป็นเอกลักษณ์ของซิวเจ๋อ

ลอกเลียนทักษะพ่อมึงสิ!

ปรากฏว่าในตอนเลี้ยวเข้าโค้งของเธอ ยอดเยี่ยมสุดโต่งมาก ฆ่าคู่ต่อสู้ทิ้งอย่างไม่เหลือซาก

แม้ว่าวันนี้ซิวเจ๋อไม่ได้เป็นคนขับรถแข่งด้วยตนเอง แต่ภายใต้การชี้แนะของซิวเจ๋อ จางเสี่ยวเหมิงคนนั้น ถึงกลับขี้หดตดหายไปทันที!

ขี้ขลาดอยู่รู้หรือเปล่าเนี่ย?

โค้งที่สอง กระทั่งยังไม่ได้เข้าโค้งด้วยซ้ำ พลันยอมเสียสิทธิ์ทันที

นี่มันหมายความว่ายังไง?

นี่มันคือการแพ้จนตกอยู่ในขั้นไม่สามารถยกมาเปรียบเทียบได้!!

โจวหยุนยืนอยู่ระหว่างกลางฝูงชน เมื่อมองเห็นจือหมิงและบรรดาไฮโซลูกคนรวยของเมืองหลวง ถึงขั้นพูดไม่ออกด้วยความตื่นเต้นอยู่ในกลุ่ม พลันจับแก้มเหลิงหยุนฉีอย่างอดใจไม่อยู่ “คนมหาโชค! แกเป็นเพื่อนซี้ของฉันใช่มั้ยเนี่ย??? แกโตป่านนี้แล้วทำไมถึงได้ยิ่งนอกกรอบสุดโต่งมากขึ้นเรื่อยเลยล่ะ?”

ขนาดเธอเป็นคนนอกวงการ ยังรู้เลย กระแสของเธอเมื่อครู่นี้ ราวกับมีเทพเข้ามาช่วยจริงๆ!

ปรากฏว่าคนประเภทนี้เป็นรูมเมทที่อยู่กับตนเองมาตลอดสี่ปีงั้นเหรอ???

จนทำให้เธอรีบเกาะความโชคดีอย่างเร่งรีบ!!!

เธอต้องการโบยบินไปกับพี่ใหญ่ด้วย!!!

เวลานั้นเอง พลันมีเสียงฝีเท้าดังก้อง ดังมาแต่ไกล

เหลิงหยุนฉียังไม่ทันได้สติ พลันถูกมือคู่หนึ่งเกาะกุมข้อมือไว้ทันที

ข้อต่อนิ้วแยกชัดเจน ฝ่ามืออุ่นร้อนเล็กน้อย วินาทีถัดมา พลันมีลมหายใจอันคุ้นเคย เหมือนหลังจากที่วิ่งออกกำลังกายยามเช้าตรู่เป็นประจำทุกวัน เสียงของเขาที่ดังอยู่ข้างหูของเธอ แต่กลับหมองหม่นกว่าปกติดังที่ไม่เกิดขึ้นมาก่อน “บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ?”

เหลิงหยุนฉีกระพริบตาไปมา หลังจากผ่านไปวินาทีหนึ่ง ถึงได้สติกลับมา ราวกับตนเองได้ถูกเฉียวหยู่โม่โอบตัวไว้ครึ่งตัวอยู่ทางด้านหน้า

“ไม่เป็นอะไรเลยค่ะ”