บทที่ 244 ความรู้สึกที่ไม่สามารถจับต้องได้

“เพื่อนจากไหนเหรอ?” ซิวเจ๋อเดินมาหยุดอยู่ด้านหน้าเหลิงหยุนฉี ราวกับไม่ได้ยินคำพูดเมื่อครู่ของจางเสี่ยวเหมิงชัดเจน พลันเอ่ยถามอีกครั้ง

วินาทีนี้ จางเสี่ยวเหมิงตกตะลึงเล็กน้อย พลันมองมาที่เฉียวหยู่โม่ที่อยู่ด้านหลังของเหลิงหยุนฉี ไม่รู้เพราะเหตุใด ตื่นเต้นจนถึงขั้นหัวใจมาติดค้างอยู่ที่คอ ปรากฏว่าไม่กล้าที่จะพูดซ้ำอีกครั้ง

ซึ่งสวนทางกับเหลิงหยุนฉี พลันยิ้มให้เล็กน้อย แววตาจับจ้องมาทางซิวเจ๋ออย่างสดใส “เธอแค่แปลกใจมากค่ะ ว่าฉันเป็นเพื่อนคนนั้นที่คุณเอ่ยถึงหลังจากขึ้นไปรับรางวัลแชมป์บนแท่งรับรางวัลหรือเปล่าคะ”

เสียงหายใจของผู้คนรอบข้าง เงียบกริบทันที

สายตาของหวังเชียนค่อยๆ เลื่อนลงข้างล่าง เล็กน้อย พลันมองเห็นอุ้งมือของเฉียวหยู่โม่ที่พาดอยู่ตรงข้อมือของเธอเต็มสองตา ส่วนแววตาของซิวเจ๋อกลับตึงเครียดขึ้นมาทันที...

พี่สะใภ้เล็กช่างกล้าได้กล้าเสียจริงๆ!!!

นี่มันสถานการณ์ความสัมพันธ์อันซับซ้อนซ่อนเงื่อนอะไรกันครับเนี่ย?

จนเขาเกือบไม่กล้าจะดูอีกแล้ว!!!

อย่าพูดว่าหวังเชียนเลย ขนาดจือหมิง ลั่วจือ โจวหยุนและคนอื่นหัวใจเต้นพล่านจนเต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว

จางเสี่ยวเหมิงกับคนที่อยู่ในรถสปอดคลับของเซี่ยงไฮ้ไม่ค่อยรู้ถึงสถานการณ์รายละเอียดที่แน่ชัดมากนัก มันชะเง้อไปทางเหลิงหยุนฉี และหันกลับมามองซิวเจ๋อซ้ำไปซ้ำมา พลางไม่เข้าใจบรรยากาศที่จับต้นชนปลายไม่ถูกเช่นนี้ในเวลานั้น

ใครเล่าจะรู้ เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ ช่วงบริเวณลำคอและหัวไหล่ของซิวเจ๋อผ่อนคลายลงทันที พลันหัวเราะออกมา “ย่อม...ไม่ใช่แน่นอน”

ผู้คนที่อยู่รอบข้างต่างตกตะลึงกันหมดอย่างชัดเจน มีเฉพาะหัวคิ้วเฉียวหยู่โม่เท่านั้นที่ค่อยๆ ย่นเข้าหากันอย่างช้าๆ

อย่างไรก็ตาม เหลิงหยุนฉีไม่รู้สึกแปลกใจกับคำตอบแบบนี้ พลางหันไปทางจางเสี่ยวเหมิงพร้อมรอยยิ้มอย่างสงบเสงี่ยม “ตอนนี้รู้คำตอบแล้วใช่มั้ย?”

จางเสี่ยวเหมิงอ้าปากค้างพูดไม่ออกทันที

เป็นไปได้ยังไง?

เมื่อครู่ตอนที่ซิวเจ๋อแสดงอาการตื่นเต้นขนาดนั้น อยากจะแลกที่นั่งกับเธออย่างอดใจไม่อยู่ เพื่อเร่งความเร็วไปดูเลนในการขับรถของเธอ

ผู้ชายที่เธอเป็นแฟนคลับคอยติดตามมาตั้งหลายปี เธอชัดเจนที่สุด ซิวเจ๋อย่อมไม่ใช่จำพวกคนที่รู้สึกอยากรู้อยากเห็นมากโดยที่ไม่มีที่มาที่ไปประเภทนั้น

หรือว่า ...

เป็นเพราะว่าแค่เทคนิคการขับรถของท่านประธานคนสวยท่านนี้เท่านั้นจริงๆ เหรอ?

ในเวลานั้นที่เธอกำลังตกอยู่ในสภาวะมึนงง อย่างไรก็ตามนาทีต่อมา เพื่อมองเห็นสภาพสีหน้าของทุกคน ซิวเจ๋อยื่นมือออกมาก่อน

“เมื่อก่อนไม่ใช่ แต่ว่า รู้จักกันตอนนี้ก็ยังไม่สาย คุณหนูเหลิง ผมชื่อซิวเจ๋อ ยินดีมาก ... ที่ได้รู้จักคุณ” ประโยคท่อนสุดท้าย เขาพูดได้อย่างจริงจังมาก พลางคลี่รอยยิ้มบนใบหน้าออกมา ความรู้สึกที่ไม่แยแสต่อสรรพสิ่งที่อยู่บนตัวโดยปกติมลายหายไปทันที

จือหมิงพูดไม่ออก นี่มันไอดอลคนนั้นของเขาหรือเปล่าวะเนี่ย?