บทที่ 246 เรามาคุยกันหน่อย

เหลิงหยุนฉีกระพริบตา ซึ่งคาดไม่ถึงจริงๆ ภายใต้สายตาจับตามองของทุกคน ซิวเจ๋อจะเดินมาหาเธอโดยตรง แขกเหรื่อล็อตแรกที่อยู่ด้านหลังของเขา โดนผู้จัดการของทีมรถแข่งขัดขวางเอาไว้อย่างโจ่งแจ้ง อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ยังไม่สามารถขัดขวางความสนใจของสายตาของทุกคนได้อยู่ดี

เหลิงหยุนฉีบ่นพึมพำ ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร ใครจะรู้ว่าซิวเจ๋อดันชี้ไปตำแหน่งทางระเบียงด้านนอกแทน “ข้างในมันค่อนข้างอึดอัดไปหน่อย ออกไปคุยกันสักพักได้มั้ยครับ?”

เหลิงหยุนฉีครุ่นคิด ไม่ได้เจอหน้าคร่าตากันมาหลายปีแล้ว ก็มีเรื่องที่จำเป็นต้องพูดจริงๆ ดังนั้นจึงลุกขึ้นยืน และยิ้มให้เฉียวหยู่โม่ “ฉันขอตัวสักครู่นะ อีกเดี๋ยวจะกลับมา”

ปลายนิ้วของเฉียวหยู่โม่ชะงักทันที สายตากวาดตามองใบหน้าของเธอ พลันหัวเราะเล็กน้อย “ตกลงครับ”

เพียงแต่ หวังเชียนที่อยู่ด้านข้างมองออกอย่างชัดเจนมาก แววตาของคุณชายเฉียว ชั่วขณะนี้ ราวกับหุบเหวลึก...

มันทำให้เขาตกใจจนตัวสั่นเทา

ในทางตรงกันข้างกับบุคคลที่เป็นผู้ริเริ่มก่อน พลันเดินไปยังระเบียงด้านนอกอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวใดๆ

มีคนจำนวนไม่น้อยต่างถูกเสียงการวิพากษ์วิจารณ์กัน เพื่อต้องการอยากจะแอบย่องเดินตามหลังไปเงียบๆ เพื่อคอยแอบฟัง

อย่างไรก็ตาม ปัญหาอุปสรรคมันติดอยู่ที่หน้าตานี่แหละ ภายใต้ต่อหน้าสาธารณชนไม่สามารถทำเรื่องพรรค์นี้ ดังนั้นทุกคนต่างคาดเดากันไปต่างๆ นานาอยู่ในใจ และรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ

ภายในห้องโถงใหญ่ จือหมิงและพรรคพวกจ้องมองฉากนั้นอย่างแน่นิ่ง ส่วนจางเสี่ยวเหมิงกลับไม่รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด พลันเพิ่มน้ำหนักความตื่นตระหนกให้กับฝูงชนที่อยู่ด้านข้างเพิ่มมากขึ้นไปอีก “ตอนที่ฉันอยู่บนรถ ก็รู้สึกว่าสายตาของซิวเจ๋อที่มองท่านประธานคนสวยนั้นผิดปกติ!”

หากเปลี่ยนมุมมองใหม่อาศัยใบหน้ารูปไข่ที่แสนงดงามจากการแต่งแต้ม จางเสี่ยวเหมิงคงตะเบ็งอารมณ์ใส่ด้วยความโกรธเคืองตั้งแต่แรกแล้วแหละ! อย่างไรก็ตาม เธอเพิ่งแพ้การแข่งขันมา แถมยังเป็นประเภทที่แบบแพ้อย่างศิโรราบ สายตาที่มองเหลิงหยุนฉีย่อมผ่านการกลั่นกรองมาแล้ว!

ท่านประธานคนสวยที่เก่งกาจขนาดนี้ สมควรมากที่ไอดอลของเธอให้ความสำคัญ

โจวหยุนทำหน้าทำตา “เหอะๆๆ” เมื่อก่อนเห็นข่าวซุบซิบ เธอจะเป็นคนชอบหยอกล้อมากที่สุด ทว่าวันนี้ เธอไม่กล้าจริงๆ เธอกลัวบรรยากาศทางคุณชายเฉียวที่ถูกกดดันจนมันจะระเบิดออกมาแล้ว!!!

ตอนที่เหลิงหยุนฉีมาถึงระเบียงนั้น ซิวเจ๋อได้หามุมอับไว้แล้ว พลันยื่นเบียร์ให้เธอหนึ่งกระป๋อง แสดงท่าทางอันช่ำชองเหมือนในปีนั้น

วินาทีนั้น เหลิงหยุนฉียิ้มออกแล้ว

เขาจดจำเธอได้ จำได้ว่าเธอคือเซี่ยเสี่ยวเทียน

“หลังจากเป็นนักแข่งรถมืออาชีพแล้ว ดื่มเหล้าไม่ได้แล้วใช่มั้ยคะ?” เหลิงหยุนฉีรับมา และเปิดกระป๋อง พลันดื่มอึกหนึ่ง ฟองอากาศเย็นๆ ไหลลงคอไป เธอถอนหายใจยาวอย่างสบายใจ อย่างไม่รู้ตัว

“ทีมแข่งรถเกรงว่าจะทำร้ายระบบประสาทในการแข่งรถ ส่งผลกระทบต่อประสิทธิภาพในสนามแข่ง จึงมีกฎไม่อนุญาตให้ดื่มเหล้า แต่ว่านั่นเป็นเหล้าที่มีดีกรีแรงนะ เบียร์จำพวกนี้ดื่มบ้างเป็นครั้งคราว ไม่เป็นไรหรอก” ซิวเจ๋อหันข้างมาพลันยิ้มให้เล็กน้อย แววตาทอประกายวูบวายปรากฏให้เห็นตรงหางตาของเธอ ถัดจากนั้น พลันเบนสายตาไปทางอื่น เพื่อมองตำแหน่งไกลๆ