บทที่ 247 เรียกรั้งเธอเอาไว้!

เฉียวหยู่โม่

มองแวบเดียวก็รู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นชนชั้นสูง...

ซิวเจ๋อหลุบตาลงพลันมืออุ้งมือของตนเองแวบหนึ่ง และไม่ได้ถามต่อ

ก่อนหน้าคือเซียวหราน บางทีเพียงเพราะเงิน แต่ผู้ชายคนนี้ มีอำนาจบารมีอย่างเห็นชัดเจน ในฐานะเพื่อน เขาย่อมรู้สึกเป็นห่วงเธอจริงๆ ...

“หลังคุณไปอยู่ต่างประเทศแล้วใช้ชีวิตเป็นยังไงบ้าง?”

เมื่อเห็นสีหน้าแววตาอันเคร่งขรึมของเขา คิดว่าเขากำลังทุกข์ทรมานแทนเธอ เหลิงหยุนฉียิ้มให้ พลันเปลี่ยนหัวข้อที่ดูผ่อนคลาย

“ทำไมเหรอ ในฐานะเจ้าแม่บุญทุ่มในที่สุดก็จำได้จนเกิดความเป็นห่วงนักแข่งรถที่น่าเวทนาอย่างผมได้แล้วเหรอ?”

แผ่นหลังซิวเจ๋อผ่อนคลายทันที พลันแหงนหน้าขึ้นท้องฟ้า พร้อมทั้งดื่มเบียร์ในมือหมดกระป๋องในอึกเดียว หลับตาลงทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว ใช้มือข้างหนึ่งบีบกระป๋อง และโยนทิ้งทันที ปรากฏว่ามันลงถังขยะที่อยู่มุมกำแพงที่อยู่ตรงข้าม จนเกิดเสียงกระทบดังอย่างชัดเจนทันที

“น้อยๆหน่อย! วัยรุ่นที่คว้าความฝันมาอยู่ในมือแล้ว แล้วคุณยังจะเป็นนักแข่งรถที่น่าสงสารอีกเหรอเนี่ย!”

คำพูดคำเดียวเหลิงหยุนฉีทำลายรูปลักษณ์นี้ของเขาทันที จนเรียกเสียงหัวเราะดังลั่นจากเขา

ตามความจริง ร่างกายได้รับความทุกข์ยากลำบาก ทว่าสามารถเป็นต้นกล้ากองเพลิงที่สามารถระเบิดออกมาจากก้นบึ้งหัวใจได้ และไม่เคยดับมาก่อนเลย!

บนโลกใบนี้ จะมีผู้โชคดีสักที่คนที่ยังยืนหยัดเดินไปตามความฝันของตนเองได้ตลอด?

โดยเริ่มแรกจากการเดินทางไปต่างประเทศ เขาโดนดูถูกจากคนอื่นอยู่ตลอด พวกเผ่าพันธุ์ผิวเหลือง ยังอยากจะเข้ามาแข่งขันเป็นที่หนึ่งในสนามแข่งฟอร์มูล่าวันด้วยเหรอ?

คนผิวขาวยึดครองสายงานนี้มาตั้งหลายปี และดูถูกคนต่างชาติต่างเผ่าพันธุ์เฉกเช่นเขามาโดยตลอด ไม่ต้องพูดเลยว่า เขายังเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่มีภูมิหลังตื้นลึกหนาบางใดๆ เลยด้วยซ้ำ

ภายในวงการนี้ ยังไม่เคยได้ยินมาก่อนจริงๆ! เป็นคนยากคนจนที่ขนาดอุปกรณ์และเครื่องมือต่างๆ ล้วนอาศัยการอุปถัมภ์จากสปอนเซอร์ทั้งสิ้น!

ทว่าเขากลับใช้ท้ายรถสะบัดใส่หน้าของพวกคนเหล่านั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า! เพื่อเป็นการบอกพวกเขาโดยตรง อะไรที่เรียกว่า “พวกมึงมันแม่งก็ขี้หมากองหนึ่งเท่านั้นแหละ!”

ท้ายที่สุด หลายปีมานี้ ตลอดระยะเวลาในการเดินทาง เขาสมปรารถนา จนกระโดดขึ้นไปอยู่บนแท่นรับรางวัลที่สูงที่สุด เมื่อเอาผลลัพธ์มาเปรียบเทียบกับ เรื่องราวที่มันผ่านพ้นไป ไม่คุ้มค่าที่จะเอ่ยถึงด้วยซ้ำ!

“เมื่อพูดเรื่อง วัยรุ่นที่ไปไล่ตามความฝัน...” เหลิงหยุนฉีมองมาที่หางตาของเขาที่แสดงความตื่นเต้นอย่างกล้าหาญ จนเริ่มแกล้งหยอกอย่างอดใจไม่ไหว “คุณยังจำว่าคุณให้ฉันไปแข่งกับจางเสี่ยวเหมิงก่อนหน้านี้ได้มั้ย ว่าคุณเรียกฉันว่าอะไรนะ?”