บทที่ 25 ไม่มีสิทธิ์ด้วยซ้ำ

“ประธานเซียว…” เมื่อเห็นประธานเซียวและเหลิงหยุนฉีสบตากัน ซุนหยานรู้สึกสั่นสะท้าน เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงสะอื้นทันที

ความสนใจของทุกคนถูกเบี่ยงเบนจากเสียงเรียกของเธอทันที และเมื่อพวกเขาหันไปมอง ก็พบว่าตอนนี้น้ำตาของเธอคลอเบ้ามากขึ้น แล้วน้ำตาก็ตกลงบนพื้น บวกกับรอยตบบวมแดงที่ชัดบนใบหน้า มองแล้วน่าสงสารเป็นอย่างมาก “ไม่รู้ว่าทำไมคุณหนูฉีเข้าใจฉันผิดอะไร และจู่ ๆ เธอก็พุ่งเข้ามาตบหน้าฉัน”

“คุณชายเซียว” ขณะนี้อารมณ์ของฉีหลัวซานเย็นลงเล็กน้อย เธอมองสีหน้าที่ไร้อารมณ์ของเซียวหรานทำให้สีหน้าของเธอไม่ปกติอยู่ครู่หนึ่ง

การตีหมานั้นต้องดูเจ้าของด้วย ยิ่งไปกว่านั้น เธอตบหน้าเลขาของเซียวหรานต่อหน้าสาธารณชน

เซียวหรานมองเธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ทำให้เธอเดินไปหลบอยู่ข้างหลังเหลิงหยุนฉีตามสัญชาตญาณ

ดังนั้น สายตาของเซียวหรานจึงกลับมาหยุดอยู่ตรงใบหน้าของ เหลิงหยุนฉี

“พี่เซียวหราน” คำพูดของเหลิงหยุนฉีนั้นอยู่เหนือความคาดหมายของทุกคน เธอกล่าวทักทายเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ กระทั่งยังมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า

“คุณมาได้อย่างไร?” เซียวหรานขมวดคิ้ว เมื่อวานเขาออกจากงานเลี้ยงเร็ว เช้านี้ก็ประชุมตลอด ทำให้เขาไม่มีเวลาสนใจเวย์ปั๋ว และไม่รู้เรื่องข่าวค้นหายอดนิยมบนโซเชียล เขาเพียงแค่รู้สึกกว่าเมื่อคืนเธอเป็นคนสุภาพ แล้วจู่ ๆ คนที่ไม่สนิทสนมก็ปรากฏตัวขึ้นที่สำนักงานของตนเอง มองอย่างไรมันรู้สึกแปลก ๆ

เมื่อฉีหลัวซานได้ยินประโยคนี้ เธอตอบอย่างรวดเร็วว่า “พวกเรามาที่นี่เพื่อยันพิสูจน์ต่อหน้า เมื่อคืนซุนหยานเจตนาเผยแพร่ข่าวลือเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของคุณกับเหลิงหยุนฉีต่อหน้าฉัน โดยบอกว่าพวกคุณสองคน พวกคุณสองคน..... ”

ทันใดนั้นฉีหลัวซานก็สำลัก!

บอกว่าอะไร?

บอกว่าเหลิงหยุนฉีกำลังไล่จีบคุณ แต่คุณไม่ได้สนใจเธอแม้แต่น้อย ดังนั้นจึงทำให้เหลิงหยุนฉีจำเป็นต้องถอย แล้วเปลี่ยนไปจีบคนอื่นแทน?

เมื่อคืนตอนที่ซุนหยานพูดสองประโยคนี้ เธอรู้สึกสะใจมาก แต่ตอนนี้เธอจะกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าเหลิงหยุนฉีและต่อหน้าคนมากมายได้อย่างไร?

ตอนนี้เธอแค่อยากจะขอโทษ แต่ไม่อยากเปิดเผยประวัติที่ไม่ดีของเหลิงหยุนฉีต่อหน้าเซียวหราน!

ตอนนี้ ฉีหลัวซานเข้าใจแล้ว!

หันไปมองหน้าซุนหยานอย่างดุเดือด ราวกับว่าต้องการฉีกเธอเป็นชิ้น ๆ

อีสารเลวคนนี้!

ตอนที่ชักจูงเธอ เธอวางแผนที่จะพูดสองประโยคนี้โดยเฉพาะ!

“นินทาผมกับเหลิงหยุนฉีอย่างไร?” เมื่อเซียวหรานเห็นเธอหยุดกะทันหัน ท่าทางของเขานั้นหมดความอดทนมากขึ้นเรื่อย ๆ กล้ามาทำร้ายคนในบริษัทตอนกลางวันแสก ๆ คิดว่าเซียวซื่อเป็นสถานที่ที่มาหาเรื่องได้ตามใจชอบเหรอ?

ซุนหยานก้มศีรษะลงและแสดงท่าทางน่าสงสาร เช็ดน้ำตาด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยาก แต่เธอยกมุมขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ความพอใจประกายอยู่ในแววตา

เรื่องที่เธอพูดเมื่อคืนเป็นความจริง อีนางโง่คนนี้ติดกับดักเอง ยังมาป่าวประกาศให้คนอื่นรู้อีก