บทที่ 253 แตกต่างจากที่จินตนาการ

เฉียวหยู่โม่หยิบผ้าคลุมไหล่ขึ้นมาจากชั้นวาง เดินไปหาเหลิงหยุนฉี และยื่นไปตรงหน้าเธอ “แบบนี้ถูกแดดเผาได้ง่าย ใส่อะไรสักอย่างดีกว่า”

เหลิงหยุนฉีเหลือบมองสิ่งที่อยู่ในมือของเขาโดยอัตโนมัติ สีไม่น่าเกลียด เป็นสีดำล้วน เข้ากับชุดว่ายน้ำสีแดงของเธอ แต่...

สีดำดูดซับความร้อน กลัวเธอจะโดนแดดไม่พอเหรอ

โจวหมิง หวังเชียนและคนอื่นๆ ยังจะมีอะไรไม่เข้าใจอีก

ทุกคนล้วนเข้าใจ โคตรเข้าใจเลย!

ดึงทุกคนให้หันหนีทันที กลัวว่าถ้ามองมากไปกว่านี้ ลูกตาจะไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป

คนในรถสปอดคลับเซี่ยงไฮ้ยังไม่รู้ว่าทำไม มีสองคนยังอยากหันไปมอง แต่ถูกเฉาเฉินลากไป

เมื่อชายคนนี้กำลังซุ่มโจมตีจะเป็นความแข็งกร้าวที่สงบ และเมื่อเขานึกย้อนไปถึงวันนั้นก็สั่นสะท้านไปถึงกระดูก

เฉาเฉินสีหน้าพูดไม่ออกมองดูทายาทร่ำรวยสองคนนี้ด้วยดวงตาล่องลอย อยู่กันดีๆ ไม่ได้เหรอ โลกนี้มันไม่คุ้มค่าเหรอ ทำไมต้องรีบเร่งหาความตาย

ในที่สุดพนักงานขายของร้านก็หายจากอาการตกตะลึงได้สติกลับมา และเดินเข้ามาด้วยหน้าตายิ้มแย้ม

เธอเห็นเฉียวหยู่โม่ใกล้ชิดกับเหลิงหยุนฉีมาก มันเป็นความงดงามที่หายากยิ่ง ในใจมีแต่คำว่า “เป็นชายหญิงเทวดานางฟ้าอะไรขนาดนี้” ตอกย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า บนใบหน้ามีรอยยิ้มที่เป็นมืออาชีพ “คุณผู้หญิงท่านนี้รูปร่างดี บุคลิกดี ทุกอย่างที่คุณใส่ก็ดูสะดุดตามาก คุณดูสิคะ ฉันเอาชุดพวกนี้ไปใส่ถุงให้นะคะ”

โดยทั่วไปแล้วชายหญิงเข้าร้านด้วยกัน ผู้ชายจะเป็นฝ่ายจ่ายบิลทุกคน พนักงานขายคิดโดยอัตโนมัติว่าเฉียวหยู่โม่พร้อมจะรูดบัตรให้

ใครจะรู้ว่าเหลิงหยุนฉีจู่ๆ ก็ขยำผ้าคลุมไหล่สีดำ “สไตล์นี้มีสีอื่นอีกไหมคะ”

“คะ?” พนักงานขายกะพริบตาปริบๆ ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า “มีค่ะมี มีสีขาวกับสีแดงด้วยค่ะ”

พูดอย่างนั้นแล้วจึงรีบไปหาอีกสองสีมาให้

เฉียวหยู่โม่ไม่ได้พูดอะไร

ขอแค่มีผ้าคลุมไหล่ก็พอ มันจะเป็นสีอะไรเขาไม่สนใจหรอก

จางเสี่ยวเหมิงเห็นสิ่งนี้จึงดึงโจวหยุนไปที่เงียบๆ และโน้มตัวกระซิบ “นี่เป็นเพราะไม่อยากให้พี่สาวเปิดเผยมากเกินไปใช่ไหม”

ในสายตาของหญิงสาวที่มีรอยสักเช่นเธอ สิ่งของอย่างผ้าคลุมไหล่ ไม่ใช่ว่าเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับกลุ่มหญิงวัยกลางคนในการถ่ายรูปกับกรุ๊ปทัวร์หรอกเหรอ

กับพี่สาวที่ทั้งเท่ทั้งสวย มันไม่เข้ากันเลย!

โจวหยุนมีอาการปวดหัว